Iedere week bespreken Rolf Slotboom & Gerthein Boersma op informele wijze niet alleen de pokerwereld, maar ook hun eigen beslommeringen.Op droogkomische, satirische en soms zelfs roddelachtige wijze delen zij iedere week hun opvattingen met PokerCity, door de lezer een blik te gunnen op hun ongecensureerde mailverkeer.
Elke woensdag verschijnt zo’n mail online, en de week erop de reactie van de ander.
Eerdere afleveringen: klik hier
Week 23
Slotboom >>> Boersma
Hey man,
Het is een aparte wereld! Schrijf je een ‘in-your-face’ verhaal met enkele foute aannames en nogal on-Gerthein achtige oppervlakkigheden, in het misschien wel zwakste stuk van jouw kant uit de gehele briefwisseling, word je aan alle kanten gefêteerd middels een lange trits aan loftuigingen. Kom je in de daarop volgende episode met een prachtstuk vol mooie lyriek, sterke argumenten, een kijkje in de keuken en een flinke dosis zelfspot, zijn de reaguurders direct weer op de vingers van één hand te tellen. Het lijkt de curse van het internet: kom je met inhoudelijk topwerk, wordt het nauwelijks gelezen. Pas wanneer je af en toe over het randje gaat volgen flink wat reacties – veelal van personen die vinden dat je ‘niet zo over het randje moet gaan’. Dezelfde mensen die dan natuurlijk schitteren door afwezigheid in alle sterke, rustige of inhoudelijke verhalen van de daarop volgende weken.
Je maakte vorige week een prima analyse van de staat van onze pokerjournalistiek. En ik zeg het maar blunt: het stelt geen ene fuck voor! Vriendjespolitiek, plaatsen van commerciële artikelen onder het mom van nieuws, of andersoortig handjeklap – het is aan de orde van de dag. En ik begrijp dit allemaal best, hoor. Immers, de informatiesites moeten ook gewoon geld verdienen! Net zoals dagblad Metro alleen bereid is een mooie poker ‘nieuws’ pagina te brengen als de sponsor met een zak geld aankomt, zo zullen nieuwssites niet snel een negatief stuk plaatsen over een site waar men financiële banden mee heeft, of over een persoon die een prominente rol vervult bij haar belangen. Of over degeen waar de journalisten toevallig vriendjes mee is!
Over mijzelf zei je (enigszins geparafraseerd) dat de Peter R. de Vries rol eigenlijk wel op mijn lijf geschreven is. Maar als ik in genoemde zaak al de Peter R. zou zijn – laten we voor het gemak maar zeggen in de Maria Mosterd affaire – dan is de reactie van het pokerjournaille opvallend. Hoe zouden we in dat kader dan de uitgebreide PokerNews Radio uitzending moeten beoordelen (waar het allemaal natuurlijk niet over Rolf ging, maar waar men door de gehele uitzending heen vervolgens wel erg veel woorden nodig had om dit te benadrukken), of anders het interview van Webjoker in Vegas? Mijns inziens misschien wel als een verzameling vriendinnen van Maria Mosterd, of Maria zelf, die van een bekende / bevriende journalist de vraag voorkrijgt: “Maria, heb je de uitzending gezien – en zo ja, wat vond je ervan?”, gevolgd door “Wat vind je eigenlijk van Peter R. de Vries?” Waarna de geïnterviewde alle tijd krijgt (of waar haar verzamelde vriendinnen alle tijd nemen) om de motieven van Peter R. in twijfel te trekken, of om zich badinerend uit te laten over de kwaliteiten van Peter R. in het algemeen. Dit alles in plaats van zoals het eigenlijk zou dienen te gaan, namelijk waar een onafhankelijk opererende interviewer de enig relevante vragen stelt: “Beste Maria. Het door Peter R. aangebrachte feitenmateriaal – is dat waar, of ontken je dit?” En in geval van de (verwachte) ontkenning: “Nou Maria, geef dan eens punt voor punt aan wat er wel klopt, en wat niet.” Gevolgd dus door een (OK, misschien uiteindelijk positief getinte, maar daarom niet minder kritisch-inhoudelijke) analyse door de interviewer. Zo zou het moeten gaan in de journalistiek! – wanneer je tenminste net iets meer wenst te zijn dan slechts een niet-kritisch, promotioneel uithangbord richting vriendjes of belanghebbenden.
Nu kan ik niet zeggen dat wij bij PokerCity heel veel anders zijn, hoor – want ook wij zijn zeker niet roomser dan de paus. Ook bij ons moet de kachel branden, en ook bij ons zal de berichtgeving derhalve lang niet altijd even objectief zijn. (Hoewel dit zeker onze insteek is.) Maar wanneer er vrij serieus / relevant / niet heel makkelijk weerlegbaar feitenmateriaal over één van onze kopstukken op tafel zou komen te liggen, tja dan zouden we op zijn minst inhoudelijk op deze kwestie ingaan – en niet slechts proberen het weg te lachen, of te beantwoorden middels schimpscheuten richting de bron.
Ik zal hierin waarschijnlijk wel altijd de meest ‘lastige’ danwel ‘tegendraadse’ blijven. Zo had ik een paar jaar terug als Bureau Chief van CardPlayer Europe de absolute primeur, een kant-en-klaar en ge-dubbel-checkt verhaal van een door mij aangetrokken verslaggever, over een stinkend valsspeelzaakje in de allerhoogste games. Een zaak waardoor een vooraanstaand pokerspeler, indien alle feiten inderdaad klopten, volledig aan de schandpaal zou worden genageld. De bron was dermate betrouwbaar dat ik nauwelijks enige twijfel had over het waarheidsgehalte ervan. En toen ik één van de vermeende slachtoffers op het event waar ik destijds was rechtstreeks vroeg hoe het zat, antwoordde deze zeer gerespecteerde speler zonder enige omhaal van woorden aan mij: “Tja, ik ben inderdaad gescamd door die vieze $#@!&$”;@$!!!” Veel duidelijker kon een mening toch niet zijn, en veel groter de nieuwswaarde van het stuk ook niet. Niettemin weigerde CardPlayer het stuk te plaatsen omdat men dergelijke nieuwsberichten als ‘negatief’ beoordeelde en weigerde mee te werken aan wat men zag als ‘speculatie’ en ‘bevuiling van het eigen nest’. Terwijl ik juist van mening ben dat alle complimenten die je uitdeelt en alle positieve verhalen die je schrijft pas enige waarde hebben indien je ook de negatieve kanten uitgebreid durft te benadrukken. En je dus niet pas iets over zo’n affaire gaat schrijven als in andere media het nieuws allang is uitgekomen, maar juist probeert om ook wat betreft de ‘zwarte kant’ van het poker een voortrekkersrol te vervullen. Immers, dan pas ben je geloofwaardig als nieuwsbron!
Tot slot, beste Gerthein, wilde ik nog kort ingaan op twee opvallende situaties de afgelopen week, waarin twee jonge en talentrijke Nederlandse spelers in live toernooien te maken kregen met dure, en op zijn minst dubieus te noemen rulings. Bij de Unibet Open Golden Sands was het Bas Michielsen die na een raise op de river van zijn opponent “Call” zei, en vervolgens zijn hele stack over de lijn zette. De brush betitelde dit vervolgens als “All-in”, waarna de opponent callde met een straat en Bas met zijn set de hand verloor – en dus het toernooi moest verlaten. (Als ik het allemaal goed heb begrepen) En bij de North Sea Poker Classic in Scheveningen was het de eveneens zeer getalenteerde Bryan Ruiter die vanuit de small blind all-in schoof, waarna de big blind paste en Bryan zijn hand direct muckte. Hij had klaarblijkelijk de UTG open raise van Kees Aerts gemist. Ruling van de brush: Hand van Bryan is dood, alle chips zijn verloren en gaan naar Kees, Bryan is uit het toernooi.
Wonderlijke situaties! In de eerste plaats omdat de beide rulings namelijk zeer onjuist lijken. Of onjuist ‘lijken’… in het geval van Bryan is de ruling duidelijk onjuist, daar bestaat geen enkele twijfel over. Immers, zoals WendyVV in de thread correct aanvoert: In toernooien moet er bij all-in een showdown zijn, dit ter voorkoming van chipdumping. En zeker omdat in dit geval Bryan’s hand nog gewoon retrievable was, en hij bovendien geen enkel strategisch voordeel zou hebben aan het voortijdig mucken van zijn hand, is het duidelijk dat zijn hand levend is. De correcte ruling: Bryan krijgt zijn hand terug, de raise naar 4400 all-in blijft staan, en Kees heeft de mogelijkheid om nu te beslissen of hij deze all-in callt of niet.
In het geval van Bas speelt er iets anders. Het is in het poker niet ongebruikelijk indien je opponent in een heads up situatie op de river verhoogt, dat je dan zegt: “Call” en vervolgens je hele stack erin zet om aan te geven “Ik cover deze persoon”. Echter, het tijdstip waarop je deze call annonceert is hierbij cruciaal. Ik kan mij voorstellen dat in dit geval Bas mogelijk eerst zijn hele stack erin gezet heeft, en vervolgens pas heeft duidelijk gemaakt dat het hier een call betrof. Want is dat niet het geval, en heeft hij dus wel de correcte volgorde toegepast (eerst call, dan pas stack over de lijn), tja dan kan er maar één conclusie zijn: hij heeft te maken gehad met een wel zeer onterechte ruling.
Let wel: ik ben bij beide situaties niet zelf aanwezig geweest, en kan dus niet alle situationele factoren correct beoordelen. Wel verbaast het mij dat bij twee schijnbaar zo onjuiste rulings, beide spelers hiermee klaarblijkelijk akkoord zijn gegaan. (Hoewel Bas volgens het verhaal van Eric Mertens nog wel een kwartier zou hebben gediscussieerd met de toernooidirecteur.) Immers, als een brush komt met een ruling die duidelijk verkeerd is, dan moet het voor een professionele speler toch niet heel moeilijk zijn om via een paar simpele punten aan te geven wat de werkelijke beslissing dient te zijn.
Wie weet heeft bij Bas & Bryan iets anders gespeeld? Hun mogelijke relatieve onervarenheid met live poker misschien (zou slecht zijn), of anders hun eventuele onbekendheid met de precieze regels (nog slechter) of de interpretatie hiervan (ook heel slecht, maar moeilijk – immers, verschilt per casino en zelfs per brush). Ook belangrijk: Veel jonge spelers zijn aan tafel niet altijd even scherp, en zijn bijvoorbeeld nog wel eens laks met de spelregels of hun eigen acties. Hoe vaak zie ik niet een jonge speler met zijn grote hoofdtelefoon in de problemen geraken omdat hij een raise aan de overzijde van de tafel heeft gemist, of omdat hij niet gehoord heeft dat een speler voor hem heeft gezegd “All-in”. Erg opvallend in dit verband vond ik het fotootje van Bas bij het bewuste artikel: zonnebril op, grote hoofdtelefoon, enigszins afgewend van de pokertafel, en met een algehele uitstraling van “Het komt wel goed”. Weliswaar een foto van ruim voor het toernooi hoor, en ik wil daarmee geenszins de indruk wekken dat het conflict dus ook wel gedeeltelijk zijn eigen schuld zal zijn. Maar feit is wel dat pokeraars die altijd heel scherp alles volgen en die zelden afgeleid zijn door wat dan ook, significant minder vaak in dit soort netelige / onterechte situaties terechtkomen dan de iets meer ‘losse’, ‘lakse’ speler die al dit soort details vaak maar betitelt als muggenzifterij.
Zoals gezegd: Het is verre van zeker dat een eventueel gebrek aan kennis van de regels of te weinig opletten door de spelers zelf de reden is van deze (te) harde rulings – naar alle waarschijnlijkheid waren beide beslissingen van de brushes gewoon uiterst slecht. Maar dat neemt niet weg dat het wel degelijk de taak van de speler zelf is om de regels goed te kennen, en door scherp op te letten de kans op eventuele vergissingen te minimaliseren.
Veel plezier in Vegas!
– Rrrrolf
