Je ziet het overal. Wat eens hip en vooruitstrevend was, is al snel achterhaald. Wat vroeger een hippe telefoon was, is nu een ‘ijskast’. De auto waarin je vroeger ‘de blits’ maakte, daar wil de jeugd van nu nog niet dood in aangetroffen worden. En de lessen van 18e of 19e eeuwse filosofen hebben niet slechts aan kracht ingeboet – nee ze lijken in de huidige tijd echt te komen van een andere planeet.
Ingehaald worden door de tijd! Het overkomt ons allemaal: mensen, bedrijven, tactieken, strategieën. Wat op een bepaald moment goed, snel of hip was, wordt niet veel later beoordeeld als ‘kansloos’, ‘achterhaald’, of de misschien wel ergste kwalificatie van allemaal: als simpelweg onjuist.
Ik kan er zelf over meepraten! Kijk naar de adviezen uit mijn allereerste pot-limit Omaha boek Secrets of Professional* Pot-Limit Omaha**. Tamelijk revolutionair werk destijds: Een intelligente en feitelijk niet te exploiteren shortstack tactiek, uitgaande van de destijds bestaande situatie: zeer losse full ring games, met online een minimum buy-in van 20 big blinds. Maar wat zijn al deze mooie adviezen nog waard nu vrijwel iedereen 6-max speelt, nu het spel veel tighter is geworden, en nu de minimum buy-in bijna overal is opgetrokken naar 40BB of zelfs meer.
Of de adviezen uit mijn limit hold’em tijd. Ze waren gebaseerd op de heersende loose-passive speelstijl van eind vorige eeuw, waar je met een enigszins weak-tighte tactiek nog prima kon winnen, en waarbij door de zeer tighte open raise standaard van veel opponenten het simpelweg wegleggen van handen als 99 en AQ tegen slechts één enkele raise gewoon +EV was. Kom daar nu nog eens mee aan! Als ik mensen vertel dat in ‘mijn’ tijd AK in limit hold’em tegen één enkele raise eerder een pas was dan een drie-bet… dan kijken mensen mij meewarig aan. De Dinosaurus Spreekt!
Wat is hierbij van belang geweest voor mij als pokerprof, zijnde die ‘dinosaurus’? Van belang was eigenlijk vooral mijn constante vermogen tot aanpassen. Aanpassen aan de tijdsgeest, en aan de opkomst van nieuwe pokervarianten en –structuren. Weten & erkennen dat wat in pakweg 2000 of 2002 nog ABC was, in de huidige tijd is verworden tot weak-tight, achterhaald of gewoon slecht poker. Maar zelfs met al die aanpassingen & inspanningen die ik mij door de jaren heen heb getroost, zal toch duidelijk zijn dat mijn huidige standing aanmerkelijk lager is dan pakweg vier, vijf jaar terug. Het is niet anders!
Kijk naar Phil Hellmuth. Nog maar zo’n 7, 8 jaar geleden waarschijnlijk de allerbeste no-limit hold’em live toernooispeler ter wereld. De allerbeste in het tijdperk waar mensen slechts zeer zelden reraisten met air, waar opponenten minder kennis hadden van het belang van tells, en waar hun betpatronen gewoonlijk te veel informatie weggaven over de kracht van hun hand. Maar die tijden zijn veranderd! De jonge internetgeneratie heeft Phil overvleugeld op het gebied van durf, agressie, mathematische kennis en het twee of drie stappen vooruit denken in een hand. Overal op de wereld slaat men zich van plezier op de dijen na weer een ‘donk’ move van de Brat, of als hij weer eens is gepakt op zijn misschien wel grootste exploiteerbare zwakte: dat indien hij wordt geconfronteerd met een bet voor zijn toernooileven, hij werkelijk alles behalve de echt allersterkste handen zal folden. Jarenlang hield Hellmuth vol nog altijd de allerbeste no-limit hold’em speler ter wereld te zijn, terwijl voor iedereen te zien was dat hij allang van alle kanten was ingehaald. Pas nu erkent hij dan eindelijk schoorvoetend dat hij veel te lang heeft vergeten zijn speltactieken aan te passen aan de nieuwe tijd. Overvleugeld door de nieuwe generatie moet de voormalig beste nu erkennen dat hij ‘hulp’ nodig heeft van de jonge profs – om in ieder geval nog enige vorm van edge te behouden. Schrijnend!
Bij een andere voormalige topprof, Daniel Negreanu, zie ik eenzelfde patroon. Wie de afleveringen van High Stakes Poker terugkijkt, waar Kid Poker de eerste paar jaar steeds glansrijk wist te winnen, ziet in het huidige seizoen een angstige, los-passieve speler die simpelweg wordt opgewacht door de nieuwe kampioenen Tom Dwan, Patrik Antonius & Phil Ivey. Daniel probeert met enige grappen & grollen nog wel zijn gezicht te redden. Maar aan de lichaamstaal van eigenlijk alle betrokkenen valt wel af te lezen: Zij zien Daniel als de vis, en hij voelt zich de vis. Niet mooi voor iemand die ooit werd gezien als één van de allergrootste spelers ter wereld!
Ook online gaan de veranderingen snel. Toen ik een paar jaar terug de overstap maakte van live naar online, heb ik sessies lang het spel zitten bestuderen van Spirit Rock Prahlad Friedman. Hij was toentertijd de man! Prahlad heerste over het internet als een vorst, verdiende tonnen per jaar, en wanneer hij aanschoof sidderden de virtuele tafels. Niet veel later verscheen de jonge Fin Patrik Antonius op het toneel – en was Prahlad ineens second-best. In één klap leken de voorheen zo revolutionaire tactieken van Friedman toch wel wat opzichtig, voorspelbaar of zelfs sleets geworden. En net zo snel als hij zich een weg naar de top had gebaand moest hij gewoon weer terug in limieten – om opnieuw de bankroll op te bouwen die hij bij Antonius had ingeleverd. Het knappe: Prahlad vond de kracht en het vermogen zijn spel te vernieuwen, en aan te passen aan de nieuwe tijd waarin hij niet meer de allerbeste was. Door zijn tactieken aan te passen en door elementen van het spel van de nieuwe heersers ook in zijn eigen spel toe te voegen, wist hij te voorkomen dat hij verder wegzakte – en zo kon hij zich handhaven als goedverdienende pokeraar. Een prima prestatie!
In Nederland kennen we ook zo’n speler die een tijdlang boven alles en iedereen uitstak. In het tijdvak 2001-2004 kraakte Marcel Lüske het internationale toernooicircuit met een voor die tijd ongehoorde combinatie van gedurfd, agressief en read-afhankelijk poker. Niemand in Europa kon tippen aan de voormalig marktkoopman! Geïmponeerd door ’s mans charisma en geloofwaardig gebrachte “Everything-is-under-control” act, durfde vrijwel niemand terug te spelen als de Flying Fox een move maakte. Bovendien had slechts een enkeling zich de moeite getroost Marcel’s expressieve lichaamstaal goed te bestuderen die soms wel erg veel informatie weggaf.
Maar plotseling waren ze daar dan, de jongens van de nieuwe generatie. Mathematisch onderlegd, en op een net iets dieper niveau denkend dan de oldschool-players gewend waren te doen, waren zij de natuurlijke vijanden van de gevoelsspelers van het verleden. Weliswaar hield Marcel het langer en beter vol dan vrijwel alle andere pokeraars van de voorgaande generatie, ook hij erkende pas in Poker Inside dat de jonge gasten van nu wel erg goed zijn. Iets wat vroeger nooit over zijn lippen zou zijn gekomen, toen hij zelf nog gewoon alleenheerser was!
“Wat betekent dit nu allemaal?”, vraagt u misschien. Wel, het betekent mijns inziens drie punten:
- Dat het – vooral onder jongeren zeer populaire – ‘bashen’ van voormalige toppers een zeer slechte zaak is, en toch vooral een teken van dommigheid bij degenen die dit gedrag vertonen. Want zelfs al zouden sommigen van deze sterren tegenwoordig niet meer meekunnen in de absolute top, het feit dat zij in het verleden enige tijd tot die absolute top hebben behoord zou al genoeg moeten zijn voor levenslange bewondering. Immers, de meeste van ons zullen die status namelijk nooit bereiken!
- Dat het voor een pokerspeler van cruciaal belang is om te allen tijde verder te ontwikkelen, zelfs – nee, juist – op het hoogtepunt van je roem. Voor je het weet zijn jouw revolutionaire tactieken & onderscheidende kwaliteiten allang weer achterhaald!
- Dat de huidige grote winaars in het pokerspel zich toch enigszins bescheiden zouden moeten opstellen. Immers, de historie leert dat de winnaars van nu veelal de verliezers zijn van morgen – enkele uitzonderingen misschien daargelaten. (De paar zeldzame toppers die zich door de jaren heen de discipline kunnen aanmeten van continu willen blijven leren, verbeteren & vernieuwen.) Kortom: Enige bescheidenheid is wel gepast, zelfs voor diegenen die zich gezien hun huidige faam mogelijk enigszins onoverwinnelijk wanen.
Het is een oude wijsheid die eigenlijk altijd wel weer opgeld doet: What goes up, must come down. En de kans dat juist onze huidige generatie jonge & succesvolle pokerprofs zich aan deze universele wijsheid zal weten te onttrekken… wel, die kans lijkt mij in alle eerlijkheid vrij gering.
Elke week beschrijft Rolf Slotboom, Team captain van Team Holland Poker, zijn leven als pokerspeler en alle ervaringen, kennis en anekdotes die daarbij horen. Heb je zelf vragen of interessante pokerhandjes die je graag besproken ziet worden, stuur deze dan op naar [email protected]
aanjtwit
