“Schelden doet geen zeer.” “Ze kunnen beter over je lullen dan van je vreten.” “Beter slechte publiciteit dan geen publiciteit.” Zomaar drie zinnetjes of zegswijzen die aangeven dat een negatieve mening aan jouw adres niet per se ook direct als negatief dient te worden geïnterpreteerd. Laat staan dat je er onder gebukt zou moeten gaan!
Dat neemt niet weg dat de ontvanger van kritiek in de meeste gevallen niet heel blij is. Immers, als een beslissing van (pakweg) Roelof Luinge gevolgd wordt door een scheldkanonnade van het publiek, dan kan de arbiter in kwestie dit wel vergoelijken met: “Ach, ze weten niet beter.” Of met: “Het is niet persoonlijk aan mij gericht, hoor – het zijn gewoon fanatieke fans.” Of misschien zelfs wel met: “Tja, die gasten zijn gewoon te dom en te doorgesnoven om over iets maar een afgewogen mening te hebben.” Maar dit goedpraten maakt het er alsnog niet veel leuker op als een heel stadion beweert dat je moeder een hoer is.
Kritiek! Nooit leuk om het te ontvangen natuurlijk. Al kan een correcte-maar-negatieve analyse wel degelijk een soort eye-opener zijn, als gevolg waarvan je besluit om bijvoorbeeld je gedrag, je beslissingen of je spel in de toekomst te zullen aanpassen / verbeteren.
Online aanval: een lastig parket voor de bekritiseerde
Veel vaker is in geval van fikse kritiek er sprake van puur gebral, geschreeuw of spuien van vooroordelen & ongefundeerde kritiek. Vooral online is het vaak schreeuwen-om-het-schreeuwen, en openstaan voor de argumenten van de ander is een relatieve uitzondering. Immers, de persoon die eerst iemand volledig fileert, om dan na de response van het slachtoffer te zeggen “Tja, je hebt bij nader inzien wel gelijk; mijn post sloeg eigenlijk nergens op” – wel, dergelijke open-minded personen kom ik slechts zelden tegen.
Wat ik wel vaak zie:
- Een flinke berg kritiek spuien op iemand, vaak op nogal eenzijdige (lees: puur negatieve en / of vooringenomen) wijze. Maar als die kritiek dan door het slachtoffer met duidelijke verklaringen of redelijke argumenten wordt weerlegd, dan erkent de initiële poster niet zijn ongelijk, laat staan dat hij zijn excuses aanbiedt. Nee, hij stopt gewoon met antwoorden! Of, hij komt met vage uitspraken als “Dat is dan jouw mening”, “Blijf jij maar hangen in jouw wereldje” of (wat ik vaak heb gehoord): “Ik ben dan misschien niet zo goed in het precies verwoorden als jij. Maar wat ik heb gezegd klopt gewoon – punt uit!” (En dit alles dan gewoonlijk in iets minder beschaafd Nederlands.) Of, wat ikzelf nog wel het ergste vind van alles: Dat iemand wiens initiële kritiek aantoonbaar onjuist is gebleken, dit op geen enkel moment erkent, maar als antwoord gewoon vrolijk verder gaat met je te bekritiseren over weer iets compleet anders! Dit alles onder het motto: Als ik iemand maar blijf aanvallen, dan krijg ik altijd wel op enig punt gelijk.(Immers, niemand is perfect, dus er zijn altijd punten van kritiek die natuurlijk wel kloppen.) Dit proces wordt versterkt omdat het grote publiek vaak smult van affaires of negativiteit, en derhalve al snel ongefundeerde kritiek als ‘waarheid’ wenst te bestempelen. Al is het alleen maar via de erkende dooddoener “Waar rook is, is vuur”.
- Zogenaamd goedwillende derden, die na ongefundeerde kritiek van buitenaf met het goedbedoelde advies komen: “Ga er toch boven staan. Gewoon niet reageren, dat is het beste.” Terwijl men juist heel anders zou moeten reageren – namelijk door de out of line criticaster aan te spreken op zijn belachelijke gedrag! Immers, in geval van een openbare aanval op je persoon, spel of (erger nog) je integriteit, is zelf reageren gewoonlijk niet handig: het ziet er zwakjes uit, alsof je je hachje probeert te redden. En het neemt meestal de “waar rook is, is vuur” attitude bij derden dan ook niet weg! Maar niet reageren is misschien wel een nog veel slechter alternatief. Immers, dan zullen de mensen denken: “Zulke fikse aantijgingen aan zijn adres – en geen reactie van het slachtoffer in kwestie. Nou, dan zal het dus wel waar zijn!” Voor je het weet is een simpele aantijging verworden tot waarheid, met alle negatieve gevolgen van dien voor je reputatie.
Een recent voorbeeld
Jarenlang heb ik te maken gehad met dit soort kritiek, soms terecht maar vaak ook niet. Tegenwoordig is die kritiek een stuk minder, en ook veelal milder van toon. Niettemin was er afgelopen week toch weer zo’n voorbeeld, waarbij ondergetekende eventjes met de grond werd gelijk gemaakt. Zoals vaker in geval van kritiek aan mijn adres, ook wel een beetje terecht: Immers, ondanks het out-of-line gedrag van mijn opponent in dit specifieke geval, ging ook ikzelf wel erg lang door om hem ter plekke op zijn plaats te willen zetten.
Wat gebeurde er precies? Wel, in een afsluitend toernooi op de Easter Series of Poker heb ik een grote stack. (Wat natuurlijk op zich al zeer ongewoon is!) Rechts naast mij zit een nog grotere stack, en die besluit in een pot zonder antes als first in uit de small blind, mijn big blind aan te vallen met een T
2. Ik vermoed een move, en call met K
6 – vanwege de combinatie redelijke hand / goede positie / zelfs als ik nu of na de flop achter zou liggen, mogelijk toch een mooie bluf spot. So far, so good.
Vervolgens flop ik op een zeer droog T
4 2 een koning-hoog flush draw. Ik besluit mijn opponent zijn c-bet te flatcallen, in de hoop:
- Gewoon flink actie te krijgen als ik mijn flush hit. (Immers, de meeste spelers zouden heads up met een flush draw juist raisen op de flop i.p.v. callen, zeker op een zo droog board dat de opponent in alle waarschijnlijkheid niet zal hebben gehit.)
- Hem mogelijk van zijn hand af te betten of raisen op de turn, zelfs als ik nog niet heb gehit.
De Q
op de turn is een vrij lastige kaart, omdat mijn opponent hiermee mogelijk handen als KQ zou kunnen hebben gehit en omdat met AK of AJ de opponent nu ook een gutshot naar de nuts zou hebben. Maar tegelijk is het een mooie blufkaart om mijn opponent van een klein of medium (pocket) pair af te zetten, nu hij ineens met twee i.p.v. één overkaart te maken heeft – en dat ook nog eens tegen een zeer tighte opponent die slechts zelden een move maakt.
Wel, aldus geschiedt. De opponent vuurt een second barrel met wat blijkt een geflopte two pair, ik raise committed als een semi-bluf, en na veel show & theater van de opponent over wat een pech hij waarschijnlijk weer heeft dat zijn monster misschien toch niet goed is, zet hij mij all-in. Ik call en roep om “heel veel ruitentjes”, en wonderwel: mijn verzoeken worden verhoord. Een ruiten op de river geeft mij een reuzenpot! Ik ben de instant chipleader in het toernooi, en mijn opponent gaat volledig door het lint. Tegen iedereen die het maar horen wil (en ook tegen iedereen die het niet horen wil) verhaalt hij luid over wat een verschrikkelijke donk ik ben, dat ik gewoon all-in call op de turn met een flush draw, en dat wat hier allemaal gebeurt “echt ongelooflijk” is. Mij volledig beseffend dat ik hier veel geluk heb gehad, en ook in lijn met mijn principe dat ik spelers die net een pot hebben verloren altijd wat ruimte wil geven om hun frustraties kwijt te kunnen, zeg ik in eerste instantie niets. Maar als hij op luide en zeer agressieve / onvriendelijke toon blijft doorgaan, kan ik mij niet beheersen. Ik wijs hem er fijntjes op dat tien-twee uit positie in een droge pot tegen een niet-bepaald-koekenbakker met ook een grote stack, toch niet bepaald een play is uit het boekje. De opponent ontploft nog meer, ik wrijf het er nog wat verder in, en de opponent is echt volledig van slag. De resterende avond (na zijn uitschakeling enige potjes later) vertelt hij op volledig verontwaardigde hetzelfde verhaal over Rolf de Donk tegen werkelijk iedere gast – en zelfs tijdens de dinner break maakt hij nog een rondje door het restaurant om aan nietsvermoedende eters te verhalen over dit verschrikkelijke onrecht.
Daar komt de volgende dag nog een schepje bovenop! Speciaal voor deze affaire maakt mijn opponent een account aan op PokerCity, om middels een verhaal met de titel “Rolf Slotboom een heel naar mens!” (link) nogmaals iedereen te informeren dat ik dus niet alleen niet kan kaarten, maar kennelijk ook als persoon niet zou deugen.
Gelukkig word ik in dit specifieke geval gesteund door veel mensen, en krijgt vooral de OP zelf ervan langs vanwege zijn vermeende ‘whine’-gedrag. Zelfs erkend criticasters van mij grijpen deze gelegenheid niet aan om mij nog eens een tik uit te delen, maar wijzen de OP erop dat geluk en pech simpelweg onderdeel zijn van het spel, en dat hij kortom niet zo moet klagen over een weliswaar ongelukkige, maar toch geenszins uitzonderlijke pot.
Ik verwacht dat de topic starter extra woedend zal reageren om te proberen via de beproefde internettactiek (krijg je geen gelijk als je iemand op een bepaald onderwerp wilt afbranden, nou dan erken je geen verlies maar brand je hem vervolgens gewoon af voor iets heel anders), maar dit gebeurt niet. Integendeel: Ik ontvang een tamelijk vriendelijk mailtje waarin hij erkent dit ‘niet handig te hebben gedaan’. Hij stuurt mij derhalve een klein excuus, erop wijzend dat zijn mening gekleurd was door flinke tilt.
Een zeer sportief gebaar van zijn kant dus! En zoals iedereen wel weet: Ik heb een groot respect voor mensen die gewoon openlijk durven erkennen “ik zat hier fout – ik had het anders moeten doen”. Dit vind ik geen teken van zwakte, maar juist van kracht / klasse. Niettemin beviel één ding mij toch wat minder: Namelijk dat hij die hele tirade jegens mij openbaar had geplaatst, maar de excuses juist volledig privé. Ik antwoordde dan ook: Wel, de excuses zijn bij dezen geaccepteerd – maar ik zou het wel fijn vinden als je alsnog deze excuses ook openbaar wilt plaatsen.” En dat gebeurde dan weer niet! Veel verder dan een volgend mailtje met de vraag of ik het hele stuk zou kunnen / willen verwijderen omdat het “gezeur dan maar af is”, kwam hij niet.
Weliswaar allemaal op zeer vriendelijke toon hoor, en inderdaad voel ik ook geen enkele vorm van wrok meer. Maar toch blijft het vreemd. Eerst een account openen op een site waar je nog nooit bent geweest, puur en alleen om een zeer vijandig stuk te plaatsen met als titel niet iets poker- of zelfs donk-gerelateerds, maar juist dat ik “een heel naar mens” zou zijn. Dat is nogal wat om openlijk te beweren! Maar als dan blijkt dat er eigenlijk maar weinig steun te vinden is voor deze these en mogelijk tot zijn verrassing de topic starter er juist zelf flink van langs krijgt, dan volgen er privé enige excuses en het verzoek om het stuk maar helemaal te verwijderen.
Zeg, als een krant die eerst heel verontwaardigd een groot stuk op de voorpagina plaatst over een vermeende misdaad. En die, als blijkt dat de feiten bij dit stuk niet klopten en dus de aantijgingen ook niet, zich niet direct in het openbaar wenst te excuseren maar te elfder ure (lees: weken later) komt met een soort-van-rectificatie ergens achterin de krant, vanzelfsprekend op een verborgen plekje. Dergelijke zaken zijn jammer! Immers, dat iemand niet geheel juist zit of misschien zelfs volledig fout – tja, dat geeft helemaal niets, gebeurt ons allemaal wel eens. Maar erken dit dan wel net zo openlijk, en net zo groot gebracht, als de initiële aantijgingen.
Want anders is er wel sprake van heel selectieve verontwaardiging.
Elke week beschrijft Rolf Slotboom, Team captain van Team Holland Poker, zijn leven als pokerspeler en alle ervaringen, kennis en anekdotes die daarbij horen. Heb je zelf vragen of interessante pokerhandjes die je graag besproken ziet worden, stuur deze dan op naar [email protected]
aanjtwit
