Het blijft een wonderlijk fenomeen. Je zit aan tafel met iemand die voor geen meter kan pokeren. Likkebaardend zit je te wachten tot deze heer of dame jou gaat verrijken met zijn chips. En dan…
Dan komt een of andere wannabe prof, die van de zwakke broeder een potje verliest… en volledig op hem losgaat. Dit is niet goed, dat is niet goed, vis hier, vis daar, “leer eens een keer pokeren, man”… ach, U kent het wel. Resultaat? De zwakke broeder stopt ermee en gaat lekker blackjack of roulette spelen, want hij vindt er zo geen gein meer aan. Of hij denkt: “Tja, ik heb dit potje dan wel gewonnen, maar eigenlijk heeft de prof gelijk. Ik speelde inderdaad zwak, en moet in de toekomst dus beter, creatiever, strakker of agressiever gaan spelen.” In beide gevallen zijn de negatieve gevolgen duidelijk:
1. De speler kapt ermee. (In geval van toernooispel misschien niet direct, maar dan toch zeker indirect. Want de volgende keer denkt hij wel twee keer na of hij wel de buy-in wilt betalen om bij ieder gelukspotje te worden afgezeken door een stel wijsneuzen. En dit betekent mogelijk een zwakke speler minder in het veld – en dus minder edge voor de profs.)
2. Hij gaat zijn spel verbeteren – en wordt zo moeilijker te verslaan.
Zoals bekend ben ik een speler die veel meer dan andere Nederlandse pokeraars blootstaat aan kritiek. Want mijn gedrag zou soms niet goed zijn, ik zou irritant zijn of geniepig of pompeus, en ik zou mezelf veel beter vinden dan ik eigenlijk ben. Heel veel verschillende soorten kritiek heb ik over mij heen gekregen, soms terecht en vaak ook niet. Maar zelfs mijn grootste vijanden zullen erkennen dat op één gebied ik een voorbeeld ben voor hoe het moet: de wijze waarop ik omga met wat wordt gezien als de ‘mindere speler’.
Dit komt eigenlijk uit mijn cashgame-tijd van vroeger. Ik speelde dag in, dag uit tegen dezelfde opponenten, een zeer kleine groep spelers die iedere dag konden besluiten naar de pokerpit van het Holland Casino te komen – of niet. Ik zag het altijd als mijn taak om juist de nieuwe spelers op hun gemak te stellen, en de mindere spelers af en toe wat complimentjes te geven of in ieder geval waar voor hun geld te geven middels een leuke tijd. Iedere speler telde, en ik wist dondersgoed dat het erbij krijgen of verliezen van één enkele zwakke speler het verschil kon zijn tussen een goede of een slechte maand. In tegenstelling tot de goede spelers van nu ging ik veel vaker & intensiever om met wat sommige mensen zagen als de ‘visjes’ dan met erkende collega-profs. Sterker: Net als nu had ik ook toen al regelmatig strijd met de wat betere spelers, en vooral met de spelers die zich beter waanden dan zij eigenlijk waren. En degenen die met minachting pleegden te spreken over juist de mensen die zorgden dat ik iedere maand de huur kon betalen – tja, met die figuren had ik het zelfs continu aan de stok.
Tegenwoordig lijkt het belang van ‘keep the fish happy’ iets minder groot dan vroeger – althans in de ogen van zeer veel pokeraars. Immers, is niet de aanwas van nieuwe spelers zo groot, en is niet het online player base zo massaal, dat het verlies van één enkele speler nauwelijks nog uitmaakt?
Wel, dit is inderdaad wat vele mensen schijnen te denken – maar ik ben het hiermee zeer oneens. De laatste jaren is het niveau van vooral het online poker gigantisch gestegen. Zelfs zozeer dat spelers die vroeger eenvoudig de $10-20 no-limit hold’em cash games versloegen, nu zitten te ploeteren op de $3-6 of nog lager. Spelers verruilen NLH voor het veel softere PLO in de hoop daar hun edge te kunnen behouden, en voeren strategie-boeken, video-sites en simpel voortschrijdend inzicht van de bestaande spelers aan als redenen voor het gestegen niveau.
Maar ze vergeten daarbij één cruciaal aspect: het feit dat de zwakke spelers op structurele basis van de tafels worden weggejaagd! Kijk ieder online toernooi of cash game maar na. Iemand verliest een potje met pech, en de gelukkige winnaar krijgt een tirade over zich heen. En zelfs als de slechte speler het potje verliest als gevolg van zijn matige beslissingen, zelfs dan krijgt hij vaak alsnog een emmer stront over zich heen vanwege zijn ‘belachelijke’ call die natuurlijk ‘lol’ was, ‘wtf’, ‘sick’ of wat dies meer zij. De gretigheid waarmee anonieme posters op het internet probeerden een goedwillende amateur als Bill van Dijk volledig af te maken omdat hij toevallig een keer de nut flush over het hoofd zag, getuigt van een domheid die vele malen groter is dan de vergissing van de in poker vrij onervaren musicalster. We moeten als pokeraars juist blij zijn dat er vanuit de kant van de BN’ers en het mainstream publiek interesse is in ons prachtige kaartspel. En hen ervan vervreemden door ongepast wijsneus- of afzeikgedrag vanaf de zijlijn, dat helpt het poker natuurlijk niet vooruit. Immers, het stoer doen tegenover elkaar ten koste van een derde mag dan de laatste jaren zeer in zwang zijn geraakt, op de bloei en groei van ons pokerspel heeft het toch vooral een negatief effect.
In maar weinig andere beroepsgroepen zie je dat belanghebbenden zozeer bezig zijn hun eigen bloedlijn weg te snijden als bij het poker. En zelfs bij de zogenaamde modelprofs die wel in staat zijn zich in te houden tegen de visjes, zie je toch dat ze het belang van deze zwakkere spelers niet altijd op waarde schatten. Vaak willen ze zich toch vooral met hun collega-profs ophouden om nog even de laatste expert plays te bespreken, in plaats van wat tijd vrij te maken om gezellig aan de bar een praatje te maken met een paar recreatieve spelers. Reken maar dat deze niet-profs het hartstikke leuk vinden om een high-five te ontvangen van een erkende prof, of om in het openbaar een complimentje te krijgen van iemand tegen wie ze opkijken. Zelfs een simpel: “Hey, hoe gaat het?” kan er al niet af bij veel profs of wannabe profs – die middels hun gedrag en lichaamstaal laten blijken dat ze simpelweg geen enkele interesse hebben in wat de mindere broeders denken, willen of voelen.
Fout, fout, fout! Misschien zijn op korte termijn de gevolgen van dit gedrag niet zo zichtbaar. Immers, de profs krijgen evengoed hun contracten wel, ze staan nog net zo vaak als voorheen op de covers van de tijdschriften, en ook de dames blijven zich gewoon bij bosjes aanbieden.
Maar een grasveldje dat niet voldoende water krijgt wordt op termijn onherroepelijk dor. En als wij niet goed genoeg zorgen voor zowel de aanwas van vers bloed als het behouden van de recreatieve speler, dan snijden we onszelf in de vingers. Immers, iedereen wil zijn centje verdienen aan het poker: de profs, de casino’s, de TV-zenders, de sites. Maar als we niet goed genoeg zijn voor juist die groep spelers die dit allemaal mogelijk maken, nou dan staan we sneller dan iedereen denkt met lege handen. En uiteindelijk zullen we ons dan afvragen waar het toch is misgegaan… of beter gezegd, waar toch al die zogenaamd ‘mindere’ spelers zijn heengegaan.
Elke week beschrijft Rolf Slotboom, Team captain van Team Holland Poker, zijn leven als pokerspeler en alle ervaringen, kennis en anekdotes die daarbij horen. Heb je zelf vragen of interessante pokerhandjes die je graag besproken ziet worden, stuur deze dan op naar [email protected]
