Op woensdag 1 april werd bij het tv-programma Lords of Poker een vrij interessant handje uitgezonden. Aan de televisie-tafel zaten gebroederlijk naast elkaar de erkende kemphanen Lex Veldhuis – beter bekend als RaSZi – en Rolf Slotboom – uw schrijver van dit wekelijkse stukje lering & vermaak. Hoewel ik niet vaak tevreden ben over mijn eigen beslissingen, vond ik dat ik in dit potje mijn J 
J 
vrij aardig en ook creatief had uitgespeeld. De pot eindigde in een all-in voor de flop, die ik uiteindelijk zou verliezen tegen de A 
K van mijn opponent (drie harten op het board).
Niet lang na de uitzending verscheen Lex op het Pokernews forum met een uitgebreide post, waarin hij op niet mis te verstane wijze gehakt maakte van ondergetekende:
“Rolf verkracht zo’n beetje elke hand die hij speelt en het geschreeuw om kaarten en de hele poppenkast is alleen maar omdat hij saaier is dan drogende verf. Daarom vind ik het ook zo hypocriet dat al zijn mediamateriaal voorkomt uit het schrijven over anderen. Hou lekker jezelf voor de gek met je oppervlakkige kritiek.
Ik word er zo moe van, maar gelukkig denkt zo’n beetje iedereen er zo over. Het moet maar eens klaar zijn met dat geflame en dan daarna wel bukken als iemand vraagt of het over Noah gaat.“
Het zal duidelijk zijn: Hier was geen grote fan van mij aan het woord. Maar had Lex gelijk wat betreft zijn speltechnische kritiek? Tijd voor een analyse.
De voorgeschiedenis
Deze hand vond plaats in het tweede Lords of Poker toernooi. Ook in het eerste toernooi hadden wij al bij elkaar aan tafel gezeten – en daar knikkerde Lex mij uit het toernooi. Daar ging het als volgt: Ik had mijn speltactiek enigszins aangepast aan zijn los-agressieve speelstijl door zeer tight te openen maar vrij licht te drie-betten in de potten die hij had geopend. Na hem vier keer uncontested te hebben gereraised, twee keer met bagger en twee keer met een echte hand, maakte hij bij poging vijf wel de call. Opnieuw had ik committed gereraised met slechts een QTo, en in dit geval besloot hij met de eveneens marginale A9o de call te maken. De call was voor ruim 60% van zijn stack, en na het zien van mijn QT en de frequentie van mijn reraises was het hem wel duidelijk dat ik die dag niet echt had zitten nut peddlen. Helaas kon ik niet outdrawen, en dit betekende dat ik nog voor de punten mijn biezen kon pakken.
In dit tweede toernooi waren we net beland in het tweede level, blinds 50-100. Op de button had ik een hand tegen Thierry van den Berg verre van optimaal gespeeld. Ik had een raise gecalled op de button, gefloat op de flop, en vervolgens poogde ik met een kleine bet op de turn een monster te representeren – wetende dat Thierry er ooit getuige van is geweest dat ik een nut flush exact zo speelde. Maar in dit geval callde hij mijn bet toch en durfde ik op de river geen grote bluf te maken, waardoor ondanks een board met drie ruiten en drie opeenvolgende kaarten, hij de pot wist te winnen met slechts third pair/no kicker. Met andere woorden: Niet alleen was mijn stack in die hand teruggezakt van 10.000 naar 8.000, ook mijn image was niet bijster sterk na die nogal knullig verloren pot.
Actie 1: Flatcallen van een raise met JJ
Meteen in de daarop volgende hand vond ik JJ in de cutoff. Een online qualifier had UTG+1 verhoogd naar 300, en ik besloot hier te flatten in plaats van de reraise die sommigen zouden maken. Mijn redenen waren tweeledig:
<!–[if !supportLists]–>1. Deze qualifier had tot nu toe pas één hand gespeeld. We waren sowieso pas 12 of 13 handen ver in het toernooi, met effectieve stacks op dit moment van 80 big blinds (omdat ik shorter was dan de anderen, maar toch nog steeds met het geld vrij diep). Het leek mij beter om in positie de flop te zien in plaats van te reraisen – niet in de laatste plaats omdat ik de pot dan mogelijk zou opblazen en niet zou weten of ik tegen een vier-bet genoeg zou hebben met mijn JJ om voor stacks te spelen. Ik wilde hem niet de kans geven om met een hand als AK middels een vier-bet of zelfs een shove mij mogelijk van mijn boeren af te zetten, zeker niet gezien de positie die ik op hem had.
<!–[if !supportLists]–>2. Ik had de lastige plek direct rechts van Lex. Mijn game plan voor die dag bestond uit vooral veel sandbaggen, check-raisen en limp-reraisen om zo maximaal gebruik te kunnen maken van wat ik zie als de achilleshiel van Lex – zijn overagressie nadat strakke spelers interesse in de hand hebben getoond. In dit geval zat Lex achter mij op de button in mogelijke squeeze positie. En hoewel hij minder los zou drie-betten dan normaal gezien de activiteit van twee behoorlijk strakke spelers, zou hij toch nog vrij los mij ertussen proberen te zetten, zo schatte ik in. En als hij alleen zou flatcallen – nou, dan zat ik mooi in een multiway potje met een well-disguised holding. Na de flop zou ik dan mogelijk een blufje kunnen inducen door te checken naar mijn linkerbuurman, en tegelijkertijd zou ik niet te veel verliezen als de initiële raiser interesse zou blijven tonen in de pot.
Met andere woorden: De flatcall leek in dit geval een vrij standaard actie, zeker gezien mijn positie op de preflop raiser en de zwakte die mijn flatcall mogelijk zou aangeven. En al helemaal gezien de vorige pot tegen Thierry, waardoor een tweede opeenvolgende flatcall van een raise mogelijk als ‘speler op tilt’ zou kunnen worden geïnterpreteerd.
Actie 2: Gaan voor de second hand low – met eliminatie als gevolg
Tot zover het gedeelte waar niet heel veel spelers het echt mee oneens kunnen zijn – nu dan het iets interessantere deel. In mijn rug drie-bet Lex naar 1.200, de open raiser callt snel, en het is aan mij. Ik vier-bet naar 4.000 voor de helft van mijn stack, Lex reraiset onmiddelijk all-in (hij heeft mij covered met een totale stack van 12.000), de open-raiser foldt nu, en ik call. Lex ziet deze actie van mij als volgt:
“Kijk, mijn hele probleem met Rolf is altijd geweest dat hij commentaar op andere mensen hun analyses geeft, vanuit het oogpunt dat het een openbaar forum is. Toen ik hoorde dat hij die JJ hand standaard vond ging ik bijna van mijn stoel. Dat is toch niet zo heel zelfkritisch.
Ik 3-bet iemand die utg +1 opent (volgens mij of utg), nadat Rolf callt. De opener had nog geen hand gespeeld en Rolf zijn image is bekend. Ik 3-bet daar naar 4x. Rolf vindt het dus standaard om het er daar in te krijgen voor zo‘n 90 big blinds (heb uitzending niet gezien, dus is van geheugen) met JJ tegen iemand die een utg tighte speler 3-bet. In de analyse zei ik dat ik het niet standaard vond, omdat hij ten eerste mijn optie wegneemt om te 5-bet bluffen, daar hij de helft van zijn stapel erin gooit.
Rolf zijn image laat mij alle lagere paren en AQ weggooien. Alle hogere handen gaan erin en dan is hij committed. Ik denk dat ik in deze spot fullring boeren ook flat. Dus TT-22 3-bet ik niet, dus ik heb of bagger en dan heeft ie me crushed maar fold ik en wint hij 1.550 chips, of ik heb een betere hand en ik heb AK AA KK QQ en hij kan op de fiets. Daarom vind ik zijn 4-bet daar heel slecht, want hij maakt van zijn JJ een bluf, terwijl hij me dus zo zwak inschat dat hij me in die situatie 4-bet. Raakt dus werkelijk kant noch wal.“
Wederom duidelijke taal – er is geen woord Spaans bij. Maar is het ook juist?
Wel, de laatste berekening natuurlijk niet. Immers, als ik reraise en iedereen foldt, dan win ik natuurlijk geen 1.550 – ik win veel meer. Wat op dit moment in de pot ligt is 1.200 van Lex, 1.200 van de open raiser, 300 van mij en 150 van de beide blinds – een bedrag van 2.850 totaal. Ik heb op dat moment 7.700 behind, en dit betekent dat als ik hier succesvol (lees: uncontested) reraise, ik mijn stack kan vergroten met liefst 37%!
Om in dit geval alleen te flatcallen en dan 3-way de flop te zien, gezeten tussen een mij onbekende open raiser en een loose cannon in mijn rug, tja, dat zou mijns inziens zo’n beetje de slechtst mogelijke optie zijn. Helemaal omdat als ik hier wederom flat, ik mijn hand vrij transparant maak. Ik ben dan tamelijk makkelijk te lezen op een medium paar. Immers, voor suited connectors is de prijs te hoog, met premium paren zou ik hebben gevierbet, met AK zou ik niet twee keer flatten, en met zwakkere Azen zou ik gezien de getoonde kracht tegen de reraise waarschijnlijk folden. Twee plaatjes zou ik hier ook meestal wegleggen, vanwege het risico gedomineerd te zijn, en dus is de meest logische optie dat ik hier een medium paar heb. Waarschijnlijk zouden mijn opponenten mij eerder lezen op een pocket paar tussen zessen en tienen en dus niet op boeren, maar dit neemt niet weg dat ik speltechnisch gezien opereer met een redelijk gedeclareerde hand. En dat dit postflop niet erg fijn is voor mij, tja, dat zal ik niet hoeven uit te leggen.
Kortom – flatcallen in deze spot is juist erg slecht! Het argument van Lex dat hij tegen een vier-bet van mij zijn bagger foldt en alleen met AA/KK/QQ/AK overblijft snijdt dan ook geen hout. Zelfs als dit zo zou zijn (wat ik betwijfel), dan nog neem ik met mijn vier-bet alle handen weg die mij kunnen outdrawen – en voorkom daarmee het mogelijk verliezen van mijn stack als Lex een lucky flop zou hitten. Zit ik tegen AA, KK of QQ, wel, dan zou ik waarschijnlijk toch een flink gedeelte van mijn stack hebben verloren bij een kleine flop – maar door nu te reraisen voorkom ik een ongewenste outdraw en een goedkope flop voor de eventuele ‘bagger‘ die Lex zou kunnen hebben.
Mét dus de kans op het oppikken van liefst 2.850, en dan ook nog eens zonder een flop te zien. Iedere toernooispeler weet dat met gemiddelde stacks van 10k en in mijn geval dus slechts 8k, dit meer dan de moeite waard is.
Nog niet besproken gevaren & aspecten
Natuurlijk was dit potje verre van ABC – en er zaten voor mij dan ook enkele grote gevaren in deze hand.
<!–[if !supportLists]–> De preflop raiser. Als hij zo slim was om hier met een tophand als AA of KK gewoon te flatten tegen de drie-bet van Lex, dan zou ik mogelijk mijn JJ schromelijk overspelen gezien de ‘obvious’ zwakte die zijn flatcall van de reraise aangeeft. Echter, de lichaamstaal die hij toonde toen ik met hem sprak, maakte voor mij duidelijk dat hij een vrij speculatieve hand had, en zeker geen monster.
<!–[if !supportLists]–> De hand van Lex. Hoewel Lex zeer los-agressief opent, is hij met drie-betten toch iets conservatiever. Om in deze spot na een tighte open raiser en een tighte flatcaller die bovendien graag terugspeelt op zijn acties toch te squeezen, zou zijn range veel nauwer zijn dan in een ‘gewone’ squeeze situatie. Relatief veel sterke handen dus, waarvan de enige drie handen die ik mij crushed hebben een misschien vrij klein maar toch significant percentage uitmaken: AA, KK en QQ.
<!–[if !supportLists]–> Mijn eigen spel. Tot op dit punt had ik mijn paar boeren zeer onder-gerepresenteerd. Dat will zeggen: Mijn speelwijze tot op dat moment suggereerde een veel zwakkere hand dan ik eigenlijk had. En zelfs mijn vrij grote vier-bet naar 4.000 hoefde niet per se een tophand te betekenen. Immers, Lex wist nog van het vorige toernooi hoe graag ik op hem terugspeelde, en vooral mijn grote raises toen waren vaak eerder zwakte dan kracht. Gevoegd bij mijn mogelijk gekrenkte Ego in de voorgaande hand met Thierry, en dat vanuit mijn optiek mogelijk ook Lex geen tophand zou hoeven te hebben (gezeten op de button en in squeeze-positie, en zijnde een nogal loose cannon), zou Lex naar alle waarschijnlijkheid een move van mijn kant niet uitsluiten. Kortom: In tegenstelling tot zijn bewering verwachtte ik juist wel actie van zwakkere handen, en gezien de psychologie van de situatie zou het mij zeer verbazen indien hij handen als 77, 88, 99, TT en AQ hier zou hebben weggelegd.
De snelheid en overtuiging waarmee hij all-in ging tegen mijn vier-bet, terwijl hij toch ‘slechts’ Aas-Koning had (binnen een seconde lag zijn hele stack erin!), zijn voor mij indicatie dat hij mij inderdaad een stuk zwakker inschatte dan ik was – precies eigenlijk zoals ik had gehoopt. Maar zelfs als Lex inderdaad alleen maar zou zijn doorgegaan met AA/KK/QQ/AK, zoals hij beweert, dan nog was een vier-bet van mijn kant hier noodzakelijk. Er was simpelweg te veel potentieel dood geld in de pot om zomaar te laten liggen, en ook de postflop problemen voor mijn hand en de (gezien de stack sizes na de drie-bet) slechte relatieve positie die ik had, maakte callen met mijn JJ niet heel aantrekkelijk.
Want zelfs in dit worst-case scenario (alleen actie van AA/KK/QQ/AK) heb ik volgens PokerStove toch nog steeds 36.19% equity indien gecalled – toch niet helemaal hetzelfde als “…en hij kan op de fiets”, zoals Lex dit zo mooi omschreef. Gezien vanuit het perspectief dat ik nog 7.700 extra zou investeren om een totale pot van liefst 17.350 te kunnen winnen indien gecalled, en omdat mijn vier-bet klaarblijkelijk veel fold equity had (waardoor ik relatief vaak en risicoloos mijn stack substantieel zou vergroten), lijkt het mij vrij duidelijk dat vier-betten met mijn twee boeren hier een stuk beter is dan flatcallen. En al helemaal omdat gezien de aanwezigheid van de preflop raiser, het aannemelijk was dat er zeker al één aas uit het deck was – en dat indien de A K van Lex het zou moeten opnemen tegen bijvoorbeeld een pocket paar, dit dus een stuk minder dan een ‘flip’ zou zijn.
Wat allemaal niet wegneemt dat ook ik in de positie van Lex mezelf waarschijnlijk wel volledig gecommit zou hebben met AK suited, zeker ook omdat hij mij covered had en dus bij verlies nog in het toernooi zou zitten. Maar dit alles neemt niet weg dat ook op mijn eigen beslissingen eigenlijk niet zo heel veel viel af te dingen – ondanks dat dit dus wel degelijk werd gepoogd.
Bekijk de bewuste uitzending van Lords of Poker hier (tussen 20:14 en 25:41).
Elke week beschrijft Rolf Slotboom, Team captain van Team Holland Poker, zijn leven als pokerspeler en alle ervaringen, kennis en anekdotes die daarbij horen. Heb je zelf vragen of interessante pokerhandjes die je graag besproken ziet worden, stuur deze dan op naar [email protected]
