Iedere week bespreken Rolf Slotboom & Gerthein Boersma op informele wijze niet alleen de pokerwereld, maar ookhun eigen beslommeringen.Op droogkomische, satirische en soms zelfs roddelachtige wijze delen zij iedere week hun opvattingen met PokerCity, door de lezer een blik te gunnen op hun ongecensureerde mailverkeer.
Elke woensdag verschijnt zo’n mail online, en de week erop de reactie van de ander.
Eerdere afleveringen: klik hier
Week 7
Boersma >>> Slotboom
Rolf!
Wie had gedacht dat een mailwisseling als deze kan leiden tot een discussie over humor & poker, zoals in de comments vorige keer? Heerlijk! Het mooie van deze reeks is immers dat wij gezamenlijk zo’n groot deel van het spectrum vertegenwoordigen. En dan doel ik niet alleen op het pokerspectrum – van een trekdonk die €150 wegkukelt in een willekeurige homegame tot één van Neerlands meestverdienende spelers ooit – maar ook op het humorspectrum: van iemand die poogt snedige opmerkingen te gieten in een vorm die daadwerkelijk gekarakteriseerd kan worden als ‘grap’, tot iemand die in een tussenzin af en toe ‘kale aap’ roept. Wie in dezen precies wie is laat ik open als exercitie voor de lezer.
De uitgebreide verdediging voor je gedrag in Utrecht had je trouwens achterwege kunnen laten, hoor. Het betrof slechts een observatie, geen verwijt – in tegendeel: geen mens zal je kwalijk nemen dat je meer aandacht schenkt aan een vrouwelijke speler mét stack (hier kan Pitboss naar believen een seksueel getinte grap invullen) dan aan een mannelijke zónder. Om diezelfde reden verwijt niemand je dat je twitter-replies tot dusverre vrijwel uitsluitend gericht zijn aan tweetereurs van één bepaald geslacht. Dat is immers louter efficiënt te noemen. Want zoals je zelf zegt: het twitteren dient in de eerste plaats ter promotie van je website met gedichten, die op zijn beurt natuurlijk puur dient als instrument om indruk te maken op ‘de vrouwtjes’ (om me maar van het gebruikelijke PokerCity-jargon te bedienen). Dus waarom dan niet gewoon diezelfde ‘vrouwtjes’ direct lastigvallen via twitter? Cut out the middle man! Gewoon praktisch gedacht dus, waarvoor hulde.
Nog wel een kleine tip: als pokerspeler weet je dat je handranges moet balanceren, opdat de tegenstanders je niet al te gemakkelijk kunnen lezen. In die geest is het aan te raden om ook eens een reply’tje te sturen naar een mannelijke follower. Anders weet iedereen en z’n schoonmoeder namelijk meteen dat een 4bet per definitie duidt op pocket Azen (oké, nu heb ik deze analogie uitgerekt tot voorbij het breekpunt).
Over het dichten zelf heb ik gemengde gevoelens. Ik ben nu eenmaal groot fan van het gezegde ‘Schoenmaker, blijf bij je leest!’. Dus een dichtende Rolf Slotboom riep bij mij in eerste instantie toch vooral associaties op met een rappende Piet-Hein Donner… Of, om het wat dichter (ha!) bij de pokerwereld te zoeken: met de zingende Marcel Luske, of de sympathieke schilderende ex-soapie Sander Foppele. Gelukkig heb jij, in tegenstelling tot deze meest miskende kunstschilder sinds A. Hitler, de verleiding weten de weerstaan om je beide hobbyismen samen te smeden. Dat wil zeggen: in tegenstelling tot Sanders bedenkelijke ‘poker art‘ (pocket rockets -> raketjes!) profileer jij je, hemelzijdank, niet als ‘Rolf de poker-dichter’. Zo blijven ons ballades met titels als ‘Open kaart‘, ‘Resteal mijn hart’, ‘Een lichte 3bet in Tibet’ en ‘Ik was zo big blind maar jij hebt mij de ogen ge-openraised’ bespaard.
Anderzijds getuigt het beslist van lef dat je deze hobby doorzet. Je vertelt immers graag met smaak en zelfspot over vroegere pogingen om je gedichten aan een uitgever te slijten en de snoeiharde afzeikmail die je daarop retour kreeg, met de strekking ‘Don’t give up your dayjob’. Ik weet niet of ik zelf dan nog zou durven doorzetten, hetgeen mogelijk duidt op een kleine generatiekloof: waar jij van de lichting Peter-Jan Rens (“Geef nooit op!”) bent, daar ben ik meer van het epoch Henk-Jan Smits (“Alsjeblieft: laat die droom varen! Doe het voor je eigen gemoedsrust of die van de rest van Nederland maar in godsnaam, stop hiermee! Ik smeek het je!”). Of, in Soundmixshow termen: het is de instelling van Jacques “Hoeft het niet?” D’Ancona versus Barry “Voowal Doowgaan” Stevens. Getuigt je instelling van een onverdroten zelfvertrouwen, of van een naiviteit waar Bulletje nog voor zou terugdeinzen? Hoe dan ook is het een compliment waard. Jij laat je mooi niet kisten. Je gaat gewoon maar door. Immers: wie niet tegen z’n verlies kan? Die. Is. Maar. Zie. Lig. Hoooooor.
En: het is sowieso al dapper om je op deze wijze bloot te geven en kritiek te negeren (iets waar ik stiekem stikjaloers op ben), maar dat geldt nog eens extra omdat je deelneemt aan ‘De Week met Rolf & Gerthein’… waarbij je dondersgoed weet dat laatstgenoemde elk druppeltje komisch potentieel schaamteloos zal uitmelken. Met dat in het kale achterhoofd, presenteer ik met gepaste trots: De Rolf Slotboom Gedichten Generator™! Beschouw het als een hulpmiddel, waarmee je zelfs in je drukste maanden met een nieuw meesterwerk op de proppen kunt komen. Klik HIERRR, vul wat willekeurige termen in en met een druk op de knop rolt er een brok poëzie uit dat zijn weerga niet kent… en dat 100% gegarandeerd niet van echt te onderscheiden is*. Geen dank!
Over ‘gewoon doen wat je leuk vindt’ gesproken: goed om te lezen dat je er bewust voor kiest om je te richten op toernooipoker, omdat je daar op dit moment simpelweg meer aardigheid in hebt. Je zegt zelf al dat de variantie op de koop toe neemt… de invloed daarvan is immers stukken groter dan in je Lido-grind-dagen een stuk kleiner. Maar toch: hoeveel handen heb je toen gespeeld, in de periode tot 2002-2003? Een paar honderd per avond, 300 avonden per jaar, een jaar of vijf lang… zit ik dan in de buurt? Dan hebben we het nog steeds over een totaal aantal dat de Van Hoofs en Veldhuizen van deze wereld in een maandje of twee, drie achter de kiezen hebben… en zij zullen je vertellen dat zelfs met die aantallen het ene kwartaal het andere niet is, qua swings. Dus: moeten we zelfs jouw status als golden boy van het HC met een korrel zout nemen?
Neem van me aan: ik zeg dit niet om je status als één van de beste en meest solide spelers van ons land te bagatelliseren. Maar persoonlijk ben ik meer geneigd om je die status toe te dichten (lol!) naar aanleiding van (mijn analyse van) je spel en je mentaliteit, en aan het niveau van de strategische stukken die je hebt geproduceerd… en daarna pas aan de hand van je prestaties. Nu zijn die natuurlijk ook niet voor de poes, want het is een duidelijke zaak dat je de afgelopen jaren bepaald geen vliegen hebt zitten vangen. Niettemin word je op dit vlak met enige regelmaat overtroffen door spelers die ík in elk geval een stuk minder hoog heb zitten. Dus: hoe dit te wegen?
Verdraaid, nu zit ik alweer op 1.100 woorden en ben ik nog helemaal niet ingegaan op het interessante valsspeel-vraagstuk. Dave uit Edam begint vermoedelijk alweer te schuimbekken. Drie korte puntjes dan:
Als online poker zich wat minder in een grijs gebied zou afspelen, dan zou toezicht op dit soort schimmige zaken – en het juridisch onderzoeken en aanpakken ervan – veel gemakkelijker worden. Nog een reden om te pleiten voor legalisering (al dan niet in de vorm van een vergunningenstelsel), dus.
Met de mentaliteit van de pokerspelers valt het best mee. Het is nu ook weer niet zo dat men vindt dat ‘anything goes’: superuser-praktijken worden door de pokergemeenschap toch wel vrij hard veroordeeld, evenals multi-accounting. Neemt niet weg dat als je een gemiddelde speler de mogelijkheid biedt hun opponenten in de kaarten te kijken, velen de verleiding niet zouden kunnen weerstaan… maar dat is niet per sé een pokerkwestie, meer een algemeen ethisch vraagstuk. Hoeveel mensen zouden er niet letterlijk een moord doen voor tien miljoen, wanneer zij op de één of andere manier de garantie zouden kunnen krijgen dat niemand er ooit achter zou komen? Niettemin: dat goede en over het algemeen sympathieke spelers volstrekt openhartig zijn over het feit dat ze al Skypend of MSNend gezamenlijke beslissingen nemen, geeft in elk geval aan dat zij dat niet zien als iets waar je je voor moet schamen. En is dit überhaupt een ‘Terms of service violation’? Volgens mij niet.
Ten slotte: valsspelen in poker wordt gezien als laakbaar, terwijl het ‘breken van de bank’ bij roulette of blackjack, zoals volkshelden van Rob Hollink tot Andy Bloch dit deden, gezien wordt als heldendaad. Is dat geen dubbele standaard? Zit het verschil hem puur in het feit dat ‘het huis’ a) toch rijk zat is en b) in zekere zin een schurkenrol wordt toegedicht door spellen aan te bieden die normaliter niet te verslaan zijn? Of heb je ook bij het verslaan van het huis verschillende gradaties in ‘valsspelen’? Dan zijn kaarten tellen of wheel watching analoog aan simpelweg beter spelen dan je tegenstanders in poker, terwijl – pak ‘m beet – ingezette chips omwisselen of rommelen met de electronica van gokkasten weer meer neigt naar kaarten steken of actief colluden in poker.
Genoeg om over te babbelen, dus. Onthoud: rozen verwelken, schepen vergaan, maar deze rubriek blijft voorlopig nog wel even bestaan (hopelijk).
Met groet!
-Gerthein
*Futuroloog Ray Kurzweil, wiens boek The Singularity Is Near ik zeer kan aanbevelen, meent dat het nog slechts enkele decennia zal duren voordat de mens een kunstmatige intelligentie zal creëren die het menselijk brein in complexiteit overtreft. Ik denk echter dat hij zijn speculaties en berekeningen ietwat zal moeten bijstellen na het bekijken van de Slotboom Gedichten Generator™. De belangrijkste slag in de strijd tussen mens en machine sinds 1997, Deep Blue versus Kasparov? Ach, ik wil niet overdrijven…
Eerdere afleveringen: klik hier
