Iedere week bespreken Rolf Slotboom & Gerthein Boersma op informele wijze niet alleen de pokerwereld, maar ookhun eigen beslommeringen.Op droogkomische, satirische en soms zelfs roddelachtige wijze delen zij iedere week hun opvattingen met PokerCity, door de lezer een blik te gunnen op hun ongecensureerde mailverkeer.
Elke woensdag verschijnt zo’n mail online, en de week erop de reactie van de ander.
Eerdere afleveringen: klik hier
Week 6
Slotboom >>> Boersma
Beste knaap,
Laat ik beginnen met een welgemeend compliment: je schrijft echt leuk, Gerthein! Misschien hebben we nog niet het geheel juiste podium te pakken voor dit soort highbrow correspondence. Immers, ingebed tussen het type no-nonsense voetbalsupporter dat zich liever bezighoudt met de geaardheid van spelers of wiens moeder al dan niet een hoer zou zijn, zou men dit soort teksten ook kunnen omschrijven als: parels voor de zwijnen! Maar ikzelf vind je uitermate witty & eloquent – en daarom vergeef ik volledig alle goedkope punten die je over mijn rug hebt willen scoren in je laatste bijdrage. Bovendien had je soms ook nog wel enigszins gelijk, hoor. Immers, mijn prestaties bij de Dom Classics waren dermate bedroevend, dat een ouderwetse bitch slap hier wel op zijn plaats was. :)
Wat betreft je verhaal over de lange termijn in toernooien, en of sommige van onze huidige live toernooisterren niet gewoon in het hokje “20 keer kop” zouden vallen – ook daarin heb je wat mij betreft het gelijk volledig aan je zijde. Het gemiddelde live pokertoernooi heeft een significant lagere skill factor dan de dag-in, dag-uit cash games die ik altijd speelde, daar is gewoonweg geen twijfel over mogelijk. Door de topheavy payouts zijn er meer instant succesjes danwel one hit wonders, en bovendien duurt het door deze scheve prijzenverdelingen een zeer lange tijd voordat feitelijke resultaten & verwachtingswaarde ook maar enigszins op één lijn zitten. Daar komt nog bij dat goede spelers door de simpele factor all-in & de grote waarde van overleven niet iedere +EV beslissing ook daadwerkelijk kunnen of moeten maken. Al deze factoren – en nog veel meer! – zorgen er voor dat live toernooien inderdaad een vrij hoge geluksfactor hebben, zelfs ook gekeken op de iets langere termijn. En zeker voor een niet gesponsord speler, met alle reis- en verblijfskosten en de steeds hoger wordende juice (zie ook de HC-toernooien!), is live toernooipoker inderdaad niet de meest winstgevende onderneming. En al helemaal niet in het buitenland, waar je onder deze toch al niet zeer aantrekkelijke omstandigheden ook nog eens belastingplichtig bent – niet alleen over je klappers, maar zelfs over de bescheiden ITM cashes waar je nauwelijks enige winst hebt geboekt.
Waarom doe ik dit dan toch – waarom richt ik mij op toernooipoker als dit financieel gezien toch niet het meest interessant is? Wel Gerthein, je hebt het antwoord eigenlijk zelf al gegeven: Eerzucht, profilering, wil om te winnen. De kans op die ene klapper die mogelijk levensveranderend kan zijn – niet alleen in financieel opzicht, maar vooral ook wat betreft status in de pokerwereld. Wanneer je zoals ik jarenlang dag in dag uit hebt gegrind in het plaatselijke casino, dan wordt het op een gegeven moment tijd voor een volgende stap. Dat is gewoon niet de wijze waarop je de rest van je leven wilt invullen! Ik had lang gevochten om de best verdienende cash game speler van Nederland te worden. En op een gegeven moment – ja, weliswaar in het pre-internet tijdperk – was ik dat ook. Alles speelde zich af in het Holland Casino Amsterdam, en daar werd ik gezien als de golden boy. Weliswaar eentje die door veel collega-spelers werd afgezeken omdat mijn resultaten toch vooral door geluk zouden zijn veroorzaakt… maar dat ik de plaatselijke topverdiener was werd zelfs door mijn vele vijanden niet betwist. Tot 2002, 2003 was ik zeer tevreden met deze reputatie van ‘local champ’. Maar op een gegeven moment is dit niet meer genoeg, dan wil je meer! En voor mij betekende dat ‘meer’ vooral: proberen te presteren in precies die spelsoort waar de grootste roem vergaard wordt. En tja, dat dit nu toevallig een spelvorm is (live toernooipoker) waar de factoren geluk en swings een wel erg grote rol spelen – dat heb ik gewoon op de koop toe genomen. Het alternatief was blijven doorgaan met relatief anoniem grinden in de live & online cash games. En in financieel opzicht zou dat misschien wel interessanter zijn geweest dan wat ik nu doe! Maar in deze fase van mijn leven (waar ik niet verder op zal ingaan, maar die door jou vorige week zo treffend was neergezet) vind ik mijn huidige bezigheden gewoon leuker & interessanter. En dit weegt dus zwaarder dan de eventuele financiën die ik door deze beslissing zou laten liggen.
Iets heel anders, mijn beste knaap: wat jij schreef vorige week, dat ik 99% van de tijd met mijn rug naar je zou hebben gezeten in die leuke nachtelijke pokergame van ons in de hotellobby. Mijn response ligt nogal voor de hand – en het is nu eens niet iets in de trant van “ach man je kletst maar wat”. Want hoewel het genoemde percentage van 99% mij wel ietwat overdreven lijkt, je omschrijving natuurlijk niet geheel bezijden de waarheid. Maar was de door jou beschreven situatie ook niet gewoon uiterst logisch? Immers, toen je nog chips voor je neus had, toen had ik natuurlijk nog alle reden om je quasi geïnteresseerd aan te blijven kijken, en om te vriendelijk te glimlachen om al die in-mijn-oor-gemompelde inside jokes van je. Maar na €150 of €200 aan buy-ins was het al einde oefening – en bleef Spekkoper daar maar wat rondhangen als een broke ass bitch. Tja, dan lijkt het mij toch logisch dat ik liever mijn aandacht wat verplaats richting een knappe, wereldwijze en uiterst intelligente dame ter linkerzijde, iemand bovendien die nog wel een aanzienlijke stapel chips voor haar neus had! (Want zoals ik geleerd heb van de twee of drie golddiggers die het afgelopen jaar mijn pad hebben gekruist: Wie voor een bedrag van minder dan vier cijfers al met de ogen begint te knipperen, die persoon is het aankijken niet waard!) Ik hoop niet dat dit allemaal iets te hard klinkt, mijn waarde vriend. Maar leuk of niet, ik moet me natuurlijk wel enigszins aanpassen aan de moderne tijden – en aan de heersende moraal. ;)
Over moraal gesproken. Misschien een ietwat te serieus & inhoudelijk onderwerp voor deze toch vrij luchtige mailwisseling, maar ik wil hem niettemin aansnijden. Wat is jouw inschatting van de mate van eerlijkheid / integriteit van de winnende online spelers van tegenwoordig? En hoe zie jij het cheaten op de hoogste stakes, of de mate van veiligheid op de sites? Is dit naar jouw mening acceptabel en binnen de grenzen – of is de oneerlijkheid al zo wijdverspreid dat volledig volgens de regels spelen bijna niet meer lonend kan zijn?
Zomaar een paar recente voorbeelden van cheating of vermeend cheating: Iemand die zijn vriendin haar account ziet worden leeggehaald, nota bene tijdens het spel! Het delen van & samen analyseren van de hand histories van Isildur1 door enkele topprofs, om hem zo maximaal te kunnen slopen. Een recente kwestie op Everest, waar twee regs al zeer lange tijd zouden colluden – iets wat vrij overtuigend wordt gestaafd door de statistieken van de potten waar zij samen in hebben gespeeld. Of ook hiervoor al: Een aanzienlijk aantal affaires waar topprofs openlijk erkenden vaak met meerdere personen tegelijk hun beslissingen te maken, gewoon via MSN te overleggen tijdens het spel, of een regulier patroon hadden van multi-accounten in de MTT’s (Justin Bonomo). En wat te denken van alle angstaanjagende affaires wat betreft superusers die de kaarten van de opponenten zouden kunnen zien? Juist in de huidige tijden waar het economisch wat minder gaat en waar het poker qua populariteit duidelijk al over het hoogtepunt heen is, is deze constante stroom van info over cheatende spelers natuurlijk uiterst slecht voor het online poker. Nog slechter is mijns inziens dat er onder de high-stakes spelers toch een heel andere mentaliteit schijnt te leven over wat ‘goed’ of ‘eerlijk’ is dan in mijn tijd als live cash game pro. En misschien wel het aller-aller-slechtst van alles: dat sites gewoonlijk slechts te elfder ure met een reactie komen, halve maatregelen nemen, of soms zelfs ontkennen dat er überhaupt iets mis is! (Het Absolute Poker superuser schandaal, zoals verwoord op TwoPlusTwo)
Al met al een hele berg artikelen, columns, forumposts enzo die aangeven dat wat betreft eerlijkheid & integriteit het online poker nog heel wat te wensen overlaat. Wat vind jij hiervan, Gerthein? Denk jij dat we dit soort affaires maar beter kunnen accepteren als een soort ‘bedrijfsrisico’, of vind jij ook dat sites, media & vooral ook de winnende online pokeraars de handen ineen moeten slaan om het online poker zoveel mogelijk op te schonen? Mij lijkt het belangrijk voor de business als juist deze winnende spelers laten zien dat topprestaties nog steeds mogelijk zijn met gewoon goed & volledig ‘clean’ spel. Immers, wanneer de grootste winnaars zich gezamenlijk hardmaken voor een hoge ethische standaard zou het veel makkelijker moeten zijn om de ‘rotte appels’ eruit te halen. Veel eenvoudiger in ieder geval dan in de huidige omgeving waar veel winnaars toch nog enige zweem om zich hebben hangen van “wil nog wel eens de grenzen van de ethiek overschrijden”. Of is deze gedachte van mij te idealistisch, en simpelweg niet te realiseren?
Nou ja, genoeg nu even voor al die serieuze, ellendige en mogelijk onoplosbare shit. Laat ik dan maar afsluiten met iets leuks & luchtigs. Zoals je weet ben ik de afgelopen week erg druk geweest met het opzetten van mijn Twitter account, in de eerste plaats natuurlijk om mijn gedichtenblog te promoten. Maar ik begin al die korte berichtjes steeds leuker te vinden – en in slechts vier dagen tijd had ik bovendien al mijn eerste 100 followers! Sterker, met mijn (hopelijk grappige & inventieve!) Tweets probeer ik nu ook zo veel mogelijk deze mailwisseling van ons bij een breed publiek onder de aandacht te brengen.
Dit betekent natuurlijk wel dat je in de toekomst gewoon aardig voor mij moet blijven, hoor. Anders ziet straks de hele wereld hoe ik publiekelijk word afgezeken door een halfkale grappenmaker. En dat kan mijn toch al zeer kwetsbare Ego natuurlijk niet hebben! ;)
Hoe dan ook, iedereen is vrij mij te volgen & toe te voegen op http://twitter.com/rolfslotboom. Voorwaarde is natuurlijk wel ook zelf een account te hebben… danwel er nu één aan te maken.
Tot volgende week maar weer, amicus. En vergeet niet: Quod licet iovi, non licet bovi.
Gij zijt gegroet!
– Rolf
Eerdere afleveringen: klik hier
