Iedere week bespreken Rolf Slotboom & Gerthein Boersma op informele wijze niet alleen de pokerwereld, maar ookhun eigen beslommeringen.Op droogkomische, satirische en soms zelfs roddelachtige wijze delen zij iedere week hun opvattingen met PokerCity, door de lezer een blik te gunnen op hun ongecensureerde mailverkeer.
Elke woensdag verschijnt zo’n mail online, en de week erop de reactie van de ander.
Eerdere afleveringen: klik hier
Week 5
Boersma >>> Slotboom
Mijnheer Slotboom,
Sapperjuuuuuuuuu, dat was me even een epistel dat jedaar op me afvuurde. Anders giet je even je hele ziel en zaligheid in mail-vorm- een anatomie van een midlife crisis waar een bataljon gedrags- en relatietherapeutenop kan promoveren! En dan probeer je dat nog te verkopen als ‘Speciale DubbeleAflevering’ ook… heb je [email protected] ook meteen je dubbelegage gefactureerd, soms? Je weet wat de Duitsers zeggen: In der Beschränkung zeigt sich der Meister! Of, zoals de Engelsenhet uitdrukken: less is more.Inderdaad is de Engelse uitdrukking een stuk korter (en dus beter, want, zoals zehet dus zelf eigenlijk al een klein beetje zeggen: less is more. Maar ik dwaal af.)
Dat je mij vervolgens met de schuinsmarcherende op-één-na*beste golfer ter wereld vergelijkt is andermaal een klok-horen-luiden verwijtdat ik verre van mij werp. Het klopt dat ik wat met Ancilla heen en weer ge’sm(oe)stheb over jouw Hollywood Homegame in Amsterdam-Noord, maar dat dit ‘achterbaks’zou zijn impliceert een meldingsplicht aan jouw adres die met rechtbespottelijk genoemd mag worden. Immers: als ik, alvorens het meest bevalligeteamlid van Holland Poker (na Nicky) een tekstberichtje te mogen sturen, eersttoestemming moet vragen aan elke pokerspeler die ooit een blauwtje bij haarliep… tja, dan is mijn belbundel natuurlijk allang leeg voordat ik aan hetbericht in kwestie toekom. Overigens is de inhoud van deze berichtenuitwisselingdermate onschuldig dat ik even overwogen heb ze hier verbatim over te tikken…maar nee, dat één van ons hier z’n hele hebben en houwen op tafel smijt lijktme al meer dan voldoende. Liever vat ik een en ander (onder het inmiddels welheel bekende motto less is more) kortsamen in de zinsnedes: “Ga jij?” – “Kweenie, jij?”
Dan Utrecht. Ook daar raakten wij beiden, tezamenmet de heer Roeg, lifereporterextroardinaire Mariosi en kersversPokerCity hoofdredacteur Pieter Salet, verwikkeld in een homegame – ditmaal inonze hotellobby/bar, alwaar het er een stukje heftiger aan toeging dan in jouwstulp. Hoofdschuldige was Mark Streur, die eerder die week nog tweede werd inhet €400 bountytoernooi en zijn daar gewonnen centen hier aan tafel maar watgraag inzette in menig verwoede poging om het verschijnsel ‘pot control’ een gewelddadigedood te doen sterven. Roeg wist hier optimaal van te profiteren, evenals Saletdie zich ontpopte als übernit in de beste Slotboom-traditie. Zoals je zelf zei:”Ik zeg het je eerlijk: ik had niet gedacht dat ik hier de één-na-grootstenit aan tafel zou zijn!”
Over het waarheidsgehalte van die uitspraak isoverigens the jury still out, want denkniet dat we niet doorhadden dat ook jij weer zat te nitten als een oude…eh… nit. Met jouw ‘strategie’ -constant lullen, met veel misbaar folden, eenbig deal maken van de weinige handjes die je wel speelt – mag je dan de gemiddeldeHCSOP-donk in de luren leggen, geen van de aanwezigen (inclusief deallervriendelijkste jongeman die ons van borrels & bittergarni voorzag)stonk hierin. We weten jouw (licht verontwaardigd gebrachte kreet) “Ikspeel los hoor, voor mijn doen!” inmiddels redelijk op waarde te schatten:dit wil ongeveer zoveel zeggen als “Ik speel handen”.
Overigens heb ik goed van de gelegenheid gebruikkunnen maken om, voor mijn volgende Rolf-imitatie, een uitgebreide studie temaken van jouw rug. Want ofschoon je pal naast me zat, wende je je toch 99% vande tijd naar de dame ter linkerzijde. Dit was Marks vriendin Caitlin (naammogelijk gefingeerd om haar anonimiteit te beschermen en omdat ik ‘m nietprecies meer weet), een blonde schone van het type zoals Pitboss ze graag zieten waarvan jij altijd beweert dat het je type niet is. Alweer een claim waarvande juistheid ernstig moet worden betwijfeld, gezien het niet onaanzienlijkedeel van je eeuwige woordendiarree dat je besloot exclusief tot haar te richten.En dat waar de sympathieke heer Streur zelf naast zat! Dat getuigt van lef,waarvoor respect. En ja, ik had alle tijd om dit schouwspel te bestuderen,omdat ik – evenals Mariosi, overigens – in ijltempo tot drie keer toe al mijnchips naar het midden wist te krijgen met de beste hand (een formulering die,zoals je weet, alleen maar gebezigd wordt door mensen die met verlies van tafelstappen).
Respect ook voor de uiterst laconieke wijze waaropje omgaat met het feit dat je, voor de tweede keer in drie jaar tijd, de DOMClassics verlaat met op je persoonlijke scoreboard een grote, ronde nul, eenlove game, nakkes nihil, rien du tout, zéro points, een goose-egg, laten wezeggen: de hatelijke monocle-stand. Nu zou ik me daar natuurlijk vrolijk overkunnen maken (bijvoorbeeld door, ik noem maar wat, een heel rijtje synoniemenvoor ‘nul’ en ‘niets’ op te sommen) en kunnen roepen dat je evident voor geenreet kunt kaarten. Dat vind ik echter net even te makkelijk. Het is bovendieneenvoudigweg onwaar: zelfs de vele Rolf-haters die deze wereld rijk is, zullenniet kunnen ontkennen dat je doorgaans uitstekend weet hoe het edele pokerspeloptimaal gespeeld dient te worden. En dat raakt dan weer aan het punt waaroverwe het in eerdere mails kort hadden: variantie. Is die, in live toernooipoker,niet vrijwel allesbepalend?
Natuurlijk: sommige spelers zijn dermate slecht datze bij voorbaat volstrekt kansloos zijn. En ook binnen de niet-kansloze groepzit genoeg niveau verschil dat je kunt spreken van grote en minder grote edges op lange termijn. De vraag isalleen: hoe lang is die lange termijn? In een gemiddeld HCSOP-toernooi, zelfseen Main Event, speelt de individuele speler een hoeveelheid handen die eenonline cashgame grinder er in een avondje, hooguit twee, doorheen jast. Speelje álle HCSOP-events (Main én Side) door het hele jaar heen, dan kom jemisschien op het aantal handen dat diezelfde grinder in één maand ziet. En hetis bekend: zelfs volumedraaiers als Lex Veldhuis, Julien Nuijten en Jorryt vanHoof draaien wel eens een maandlang break-even of zelfs verlies… terwijl henontegenzeglijk een grote edge op hun bread-and-butter games moet wordentoegedicht.
Kortom: een speler die een weeklang, of zelfs eenjaarlang, niet casht, kan simpelweg in een downswing zitten. En omgekeerd kunje van een speler die het ene toernooi na het andere op zijn naam schrijfthooguit zeggen dat hij duidelijk niet tot de (toch behoorlijk grote) groep ‘volstrektkansloze spelers’ behoort. Maar of hij daadwerkelijk beter is dan andere ledenvan die groep, dat kun je puur op basis van live toernooi resultaten moeilijkconcluderen. Zoals ons aller Pitboss het ooit wijselijk formuleerde: “Laatgenoeg mensen twintig keer achter elkaar kop of munt gooien en er is altijd weliemand die twintig keer kop gooit.” Is Scotty Nguyen (ik noem maar eenwillekeurige pias) een genie, of is hij toevalligerwijs de man van ’twintigkeer kop’? Voeg hier aan toe dat spelers die beginnen in een downswinglogischerwijs veel eerder uit het toernooicircuit verdwijnen dan spelers die alvrij snel een grote winst of twee te pakken hebben en je hebt eenschoolvoorbeeld van selection biasdie het aloude cliché “Als poker een geluksspel is, waarom duiken dansteevast dezelfde namen in de winnaarslijstjes op?” behoorlijk nuanceert.
Enfin, dit idee is natuurlijk niet nieuw: er wordtal jaren geroepen dat live toernooipoker altijd in zekere zin een crapshootblijft waarbij grote verschillen in variantie het winnen van kleine verschillenin edge. Vooral dat zojuist al genoemde type volumedraaiende online cashgrinderwijst hier graag op. Ondanks laaide deze discussie ook op PokerCity weer op, naPaul Berendes overwinning in het DOM Classics Main Event (waar ik overigenstotaal geen afbreuk aan wil doen; sterker: ik had de indruk dat hij beslist debeste speler aan de finaletafel was). Maar ondanks alle kanttekeningen en hetgroeiende besef dat variantie een enorme invloed heeft, blijft livetoernooipoker dé plaats waar pokerhelden gecreëerd worden… en waar reputatiesook even snel weer getrasht worden, wanneer één van die helden al ‘zo lang nikswezenlijks presteert’.
Met alle respect voor het scherp geformuleerde Salomonsoordeel dat je velde toen dit onderwerp de vorige keer ter sprake kwam: watvind jij nou écht van deze kwestie? Je staat bekend als een zeer genuanceerddenkende pokerspeler, die zich niettemin toch vooral blijft profileren als livetoernooispeler. Is dat slechts profilering? Ga ook jij voor die ene jackpot,omdat je weet dat (en hoe) je een win in een aansprekend toernooi optimaal tegelde kunt maken? Of denk je wel degelijk dat de lange termijn ook in livetoernooipoker kort genoeg is om hier je edge voldoende uit te kunnen buiten,ondanks de onevenredige investering van tijd en geld die je ervoor moet doen?
Enfin, laat ik het hierbij houden (immers: In der Beschränkung zeigt sich der Meister).Ik had nog een stukje ingedachte ter filering van je geëmmer over mijnmoeilijke taalgebruik, hetgeen beslist een partij taalvirtuoze pwnage met eenhoofdletter Drs. P. was geworden. Maar dat kan ik achterwege laten, nu jejezelf op dit vlak tegelijkertijd belachelijk en onmogelijk hebt gemaakt door onlangsop deze site de term ‘ceteris parabus’ (sic) niet alleen in de mond te nemen,maar deze nog foutief te spellen ook. Ironischer dan alle misplaatstevoorbeelden van ironie in Alanis Morissettes ironisch getitelde hit ‘Ironic’ bij elkaar? Signs point to yes.
Vale, amicus!
-Gerthein
* Op-één-na, ja. De heersende opinie is dat Tiger Woods, ook al verkeert hij nu door omstandigheden in ruste, eenvoudigweg dé beste golfer ter wereld is. Maar daarmee gaat de voltallige sportmedia mijns inziens net even te snel voorbij aan de sympathieke Koreaanse dictator Kim Yong Il. Ik vraag je: heeft Woods ooit achttien holes afgesloten met een score van 38 onder par, daarbij maar liefst vijf hole in ones noterend? Kim Yong (‘Illie’ voor intimi) deed het al tijdens zijn eerste tripje naar de golfbaan. Helaas bestaat daar geen beeldmateriaal van… gelukkig kunnen we terugvallen op de ooggetuigeverslagen van een grote groep aanwezigen, die immers geen enkele reden hebben om hierover te liegen. Toch?
Eerdere afleveringen: klik hier
