Iedere week bespreken Rolf Slotboom & Gerthein Boersma op informele wijze niet alleen de pokerwereld, maar ook hun eigen beslommeringen. Op droogkomische, satirische en soms zelfs roddelachtige wijze delen zij iedere week hun opvattingen met PokerCity, door de lezer een blik te gunnen op hun ongecensureerde mailverkeer.
Elke woensdag verschijnt zo’n mail online, en de week erop de reactie van de ander.
Eerdere afleveringen: klik hier
Week 14
Boersma >>> Slotboom
Beste RS,
Dank voor je uitgebreide reactie van vorige week… en dan gebruik ik de term ‘reactie’ niet slechts losjes, maar botweg inaccuraat. ProTip: het is bij een brief- annex mail-wisseling wel de bedoeling dat je enigszins de indruk wekt de voorgaande brief annex mail daadwerkelijk gelezen te hebben. Of was je soms weer vergeten je medicatie in te nemen, waardoor je voor enkele momenten vergat dat er ook andere mensen bestaan? Ja, dat kan gebeuren!
Enfin, gelukkig heb je de ruimte benut om te babbelen over je favoriete onderwerp en expertise bij uitstek:Rolf Slotboom het poker. Dat is toevalligerwijs ook een onderwerp dat onze lezers schijnt te boeien, dus zo bezien geen probleem. En je snijdt een goed punt aan: ook ik heb me, in de schaarse keren dat ik bij je aan tafel zat, in hoge mate verbaasd over het feit dat spelers je maar blijven afbetalen, terwijl ze eigenlijk beter zouden moeten weten. Dat is een gave die je terecht maximaal uitbuit. Uit het feit dat je er (niet voor het eerst!) openhartig in een column over spreekt, blijkt bovendien dat je ervan overtuigd bent dat de pokerspelende goegemeente hier hoe dan ook vrolijk mee door zal gaan. Ongetwijfeld zal dus ook mijn volgende hartenkreet geen enkel zichtbaar effect sorteren:MENSEN, HOU EENS OP MET HET AFBETALEN VAN BEROEPSNITS ALS ROLF SLOTBOOM! En gelukkig maar, want je succes is je natuurlijk van harte gegund en een welgemeende felicitatie voor je WSOP-kwalificatie is hier zeker op z’n plaats.
Zelf heb ik me, op een homegame hier en daar na, deze week vooral opgesteld als passieve pokerconsument. Het was weer mooi om Lex bezig te zien inHigh Stakes Poker en het zal wel aan mij liggen, maar ik kon wederom niet veel fouts in zijn game ontdekken. Dat je Phil Ivey volledig terecht reraiset en de beste man net op dat moment besluit om één van z’n gepatenteerde zieke blufs af te vuren… tsja, gevalletje ‘jammer/helaas’ lijkt me zo. Daarnaast heb ik genoten van een artikel bij de concurrent (het mag inmiddels bekend zijn dat ik geen fan ben van de portmanteau ‘conculega’) waarin Lex een uitgebreide gesproken toelichting geeft bij zijn spel in elke key hand tot dusver ( link niet gegeven, niet uit concurrentieoverwegingen maar omdat ik het simpelweg niet meer terug kon vinden op de site in kwestie… de link toevoegen in de reacties mag! UPDATE: Zie HIERRR, met dank aan Webjoker). Ja, ’tot dusver’, want ik vernam uit zeer betrouwbare bron dat er nog wel degelijk wat (uitermate fraaie!) HSP-handen van Lex zullen volgen, in weerwil van wat geïmpliceerd werd aan het eind van de vorige aflevering. Al kan het nog zomaar een weekje of vier duren voor we die te zien krijgen.
Ik zou nu kunnen vragen wat jij van Lex’ optreden vond, maar goed… ik sneed dat onderwerp vorige keer ook al aan en het antwoord was toen “Ik zit goed in mijn vel!”. Niettemin hoor ik het graag, ook omdat ik weet dat je, meer in het algemeen gesproken, een ongezouten mening hebt over de toekomst van poker op televisie (zoals al bleek uit je interview met beroepsreaguurder Dave van de Metro, gisteren op diens pokerpagina).
Eén medium waarin poker mijns inziens weinig toekomst heeft, is in elk geval film. Onlangs bleef ik bij het zappen weer eens hangen bijCasino Royale op één van de filmnetten, een op zichzelf uiterst vermakelijke rolprent… totdat men besluit ergens halverwege een potje te gaan kaarten. En wat voor potje! Nu snap ik dat in het poker de grens tussen geluk en vaardigheid bij leken niet altijd duidelijk is, maar de donk die dit scenario inmekaar gedraaid heeft maakt het wel errug Bond (lolol). Niet minder dan vier spelers pushen in de climactische en allesbeslissende hand hun chippies over de lijn… en natuurlijk is alles voorBassie James met z’n straight flush, die hij slowrollend omdraait met een zelfgenoegzame harses alsof ie de kaarten hoogstpersoonlijk uit het deck tevoorschijn heeft doen komen door middel van pure wilskracht. Dit terwijl met die hoeveelheid mazzel zelfs Henk Albronda het internationale terrorisme nog zou kunnen verslaan. Verplaats mijnheer Bond een stoeltje naar rechts in die hand en het enige wat hij overhoudt is eenlicense to tilt.
Nu zul je misschien tegenwerpen dat er wel degelijk minimaal één aardige pokerfilm bestaat in de vorm vanRounders (of dat zou je kúnnen tegenwerpen, als je de tijd zou nemen dit stuk daadwerkelijk te lezen). Maar hoewel in die film ons favoriete spelletje een stuk respectvoller behandeld wordt dan in het 007-epos, is ook Rounders pokertechnisch gezien niet helemaal serieus te nemen. Neem alleen al de befaamde Oreo-tell van Teddy KGB, die ongeveer even subtiel en realistisch is als ’s mans Russische accent. En het overkoepelende probleem blijft dat geen enkele pokerfilm genoeg rekening houdt (of kán houden) met het verschijnsel variantie: men is gedwongen om net te doen alsof het winnen van een enkel toernooitje of cashgame-sessie van Grote Betekenis is. Ooit las ik ergens de volgende treffende analogie: stel dat de climactische winnende goal in een standaard sportfilm plotseling afgekeurd wordt omdat de scheids een muntje heeft geworpen en deze op ‘kop’ is gevallen. In een realistische pokerfilm zou een dermate grote anticlimax volstrekt voorstelbaar zijn; en dat is ook meteen de voornaamste reden dat onze favoriete sport zich eigenlijk niet leent voor films.
Over het relatief recente wanproductLucky You kan ik slechts melden dat mij ergens eind 2007 de eer te beurt viel om met een beroemdheid uit deze film aan tafel te zitten: Norris, een seniele oude dealer in Binions die inLucky You de rol speelt van een seniele oude dealer in Binions. Een mooi stukje typecasting dus, en ’s mans artritis zorgde er in elk geval voor dat ik mezelf niet langer de slechtste kaartenschudder in de stad hoefde te noemen. Maar het feit dat mijn tafel ongeveer een vijfde van het aantal handen speelde dat aan de overige tafels werd gedeeld kwam mijn Expected Value natuurlijk niet ten goede.* Enfin, dat verhaal zal voor een andere keer zijn, want daar is deze rubriek niet voor bedoeld. Ik bedoel: Stel je voor dat ik hier maar een beetje een lulverhaal zou gaan houden over een door mijzelf gespeeld pokertoernooi dat verder geen mens boeit! Het idee alleen al.
Rest mij nog mijn vooralsnog onbeantwoorde exit question te herhalen: Is er in het poker‘no such thing as a free lunch’? Of is het stiekem toch wel erg makkelijk om, als bovengemiddeld slimme jongeman/jongedame, in dit wereldje een goed belegde boterham bij elkaar te klikken? Ik vermoed dat je weloverwogen antwoord iets zal zijn in de richting “Vorige week speelde ik een pokertoernooitje met Ronald de Boer en ik ga je precies vertellen hoe dat ging!” Ook goed.
Tot sinas en de groenten**!
-Gerthein
* “En die was al niet jofel!”, zou je nu kunnen opmerken, als je mij de volgende keer wél een schimpscheut zou willen toevoegen. Want die ontbraken, naar jouw eigen zeggen, in je monoloog van vorige week volledig. Dus die opmerking over ‘al-dan-niet-gelukte persiflages’ moest kennelijk als compliment worden opgevat?
** …zoals de onvolprezen Jeroen Smits altijd zijn hoogwaardige Call-TV optredens steevast afsloot. Minstens even mooi was het woordgrapje waarmee deze moppentopper de hele Reclame Code Commissie in de luren wist te leggen: om de leverancier van de te winnen ‘kleurentelevisie mét afstandsbediening’ subtiel te eren, werd deze hoofdprijs (immers: het betrof hier niet zomaar een zwart-wit tv zónder afstandsbediening!) aangeprezen met de kreet “ergens anders zie je ‘m sony”. Briljant toch, hoe deze taalkunstenaar zich behendig door de mazen in de mediawet manoeuvreerde! En dus terecht dat Smits op 1 april jongstleden bij Hart van Nederland mocht opdraven als grappen-expert, om de gebeurtenissen van deze zo historische dag wat broodnodige duiding mee te geven. Je merkt: op het gebied van waardeloze tv-trivia omtrent vierde garnituur BNers buig ik voor niemand!
