De Dutch Open is traditioneel het toernooi waar mijn naam aan verbonden is. Als eerste winnaar natuurlijk, maar ook in latere jaren presteerde ik vrijwel zonder uitzondering goed.
Het is tegelijkertijd ook het toernooi waar in Nederland het meest over geklaagd wordt. Danwel gezeurd. Danwel gejankt. Bijna per definitie is het niet goed wat het Holland Casino te berde brengt. De ene keer deugen de kwalificaties niet, of de structuur. (Beginjaren.) Dan weer zijn de spelers te slecht, of de buy-in te laag, en is het “een kampioenschap onwaardig”. (Een repeterende kritiek.) En nu het HC dit jaar dit event zodanig heeft gewijzigd dat a) de buy-in hoger is, b) de structuur beter, en c) toegangseisen aan dit toernooi aan de hand van bewezen prestaties, met wildcards voor sterren die buiten de klassementen vallen, maar tegelijkertijd voor iedere ‘gewone’ pokeraar de mogelijkheid zich via supersatellites te kwalificeren, ook nu is er weer volop kritiek van de zijlijn. Nu zou het toernooi weer te duur zijn, te weinig volgens het “Open” uit de naam, en met vermeende voorkeursbehandeling van bepaalde grote namen.
Waar ik ook niet veel mee heb: sterk bezette toernooien! Net als de meeste andere pokeraars, prefereer ook ik een soft veld boven de huidige ontwikkeling, waar zelfs in Nederland alle Main Events worden bevolkt door hordes uiterst capabele jonge profs. Dus ondanks dat ik ieder jaar uitkijk naar de Dutch Open, en ieder jaar weer volop focus om de eerste tweevoudig Nederlands Kampioen te zijn, ondanks dat vond ik het dit jaar vanuit strikt financieel opzicht deelname niet de meest +EV beslissing. Een klein veld vol kampioenen en topprofs, dat is nu niet echt de omstandigheid waar mijn kwaliteiten tot volle wasdom komen.
Vandaar dat ik speciaal voor dit event mij nog beter dan normaal had voorbereid middels twee dagen rust, analyse van de ‘new style of play’ van met name de jongelingen, en bovendien nog eens ‘oldschool’ wat studiemateriaal opgepikt in de vorm van geschreven boeken + artikelen. En, om mijn eventuele bijgeloof nog wat gunstig te stemmen, had ik ook nog mijn oude jasje uit de kast gepakt die ik droeg toen ik in 2005 Nederlands Kampioen werd. Een jasje dat sindsdien ongebruikt in de kast is blijven hangen. :)
Of het hieraan lag of niet – we zullen het nooit weten. Feit was dat ik als een komeet uit de startblokken schoot. Een optimaal gespeelde AA versus KK met zeer diep geld, twee andere tophanden maximaal afbetaald, en AK versus een raggendraw al het geld erin op de flop – incl. hold. Het zat mij niet tegen! Ondanks het uiterst sterke veld, en topnamen als Jasper Wetemans, Dominik Kulicki, Michiel Brummelhuis, Daniel Reijmer, Farukh Tach of oud-kampioenen Peter Dalhuijsen & Lex Veldhuis die ik in de loop van het event tegenkwam, zat ik in prima chippositie. Ik speelde voor mijn doen uiterst agressief om mijn chiplead maximaal uit te buiten, maar ging iets te ver toen ik met slechts TT te veel verloor tegen AA. Ik moest even pas op de plaats maken, en deed dat prima. Zonder een centje pijn haalde ik het einde van dag 1 met een bovengemiddelde stack.
Met nog 23 spelers over, 13 in het geld, was mijn eerste insteek: ik wil voor voor de winst gaan. Erg lastig in dit veld vol sterke spelers, maar ik speelde een hoog-risico spel. Gelukkig betaalde zich dit uit omdat mijn uiterst risicovolle min-vijf-bet tegen de koud-vierbettende Brummel een fold opleverde van AK (respect!), en met nog slechts 16 spelers over had ik plotseling 150k – zo’n 1.5 keer average.
Omdat mijn tafel Freerk Post als continu-openende chipleader had en ik in mijn rug drie shorte stacks had, had ik de verwachting dat het geld snel gehaald zou zijn. Helaas verdubbelden de shorties steeds en omdat ik zo vlak voor het geld zelf niet het risico wilde lopen middels lichte drie-bets in een monster van Freerk te lopen, verloor ik iets meer chips in deze fase dan ik eigenlijk had verwacht. Toen ik eenmaal het geld had gehaald, was ik iets ondergemiddeld (100k met 120k average), en in die fase waren dat slechts 25 big blinds. Toen ik na 44 handen folden een mooie spot zag om met poep flink wat chips uncontested op te pikken, liep ik op tegen een monster – en was mijn toernooi voorbij. Met wederom dus een keurige prestatie (een cash – mijn vierde in zeven jaar), maar helaas dus niet die tweede titel die ik zo graag wilde hebben.
Vandaar dat ik mij, na het lezen van de vele gelukswensen via mail, Twitter & Facebook weer gewoon braafjes richtte op mijn, laten we zeggen, andere werkzaamheden. En dus zat in een overvolle zaal dit stukje te tikken met mijn ene vinger, en tegelijkertijd op de live stream de actie te voorzien van enig relevant (en misschien ook wel gewoon erg leuk) commentaar. Een staaltje multitasken waar menigeen een flink puntje aan kan zuigen!
Gelukkig was dit alles ook geen enkele moeite. De sfeer in het HC Rotterdam was uitstekend, en de finaletafel leverde meer dan genoeg opmerkelijke momenten op, of gewoon prachtig poker. De chat stond in ieder geval vol met enthousiaste reacties, zowel voor als na de heads up. En dat doet ons deugd want – o cliché! – daar doen wij het voor.
Felicitaties aan het HC voor de prima organisatie – en natuurlijk aan Ron Stoffers voor zijn prachtige overwinning op gedoodverfde winnaar Freerk Post.
