Rolf is een van Nederlands beste pokerspelers en tevens een internationaal gewaardeerd schrijver van pokerboeken en artikelen.
Slowroll!
In de ogen van velen is de slowroll het laagste in poker. Net als bij de schwalbe in voetbal, wordt de slowroll gezien als laag, als minderwaardig en als zeer oncollegiaal.Recent was er zo’n situatie waar iemand zich extreem opwond over de tegenstander die zo’n slowroll zou hebben gemaakt. Die “iemand” was Lex Veldhuis (een talentvolle Nederlandse pokeraar die beter bekend is onder zijn nickname RaSZi), de opponent was een onbekende Duister, en plaats van handeling was het Casino Hohensyburg. Tijdens de EPT Dortmund daar had RaSZi verhoogd met een K4, de opponent had gereraist en RaSZi had besloten all-in te gaan met deze K4 om de tegenstander van zijn (ongetwijfeld veel betere) hand af te zetten. De opponent ging lang denken en maakte een paar schijnbewegingen voordat hij uiteindelijk toch de call maakte. Toen Lex de sterke hand van de tegenstander te zien kreeg (pocket koning) ging hij volledig uit zijn dak. Hij achtte dit nadenken van de tegenstander een geniepige slowroll-actie van de Duitser (danwel “mof”, zoals Lex hem in het interview direct na de uitschakeling omschreef), en was daar overduidelijk woest over.
Maar was het eigenlijk wel een slowroll? Wel, ik denk van niet. Een slowroll is een situatie waarin je (voornamelijk op de river, nadat alle kaarten eruit zijn en nadat alle inzetten al zijn gedaan) 100% zeker weet dat je de beste hand hebt, maar de tegenstander toch eventjes de indruk geeft dat hij gaat winnen. En hier was dat niet het geval. Het betrof hier een onbekende Duitser, die waarschijnlijk nog nooit om zulke hoge inzetten had gespeeld en die hier vreesde dat zijn KK, hoewel een absolute topkaart, hier niet per se de beste hand was. Immers, met zijn re-reraise representeerde Lex AA of in ieder geval een heel sterke hand. En zelfs als Lex ‘slechts’ een hand als AQ of een kleiner paar dan koningen zou hebben, dan nog was de KK een verre van zekere winnaar en was er altijd nog wel tussen de pakweg 18 en 32% kans dat de koningen niet zouden winnen. Neemt dit niet weg dat de KK in dit geval natuurlijk een automatische call was, zeker gezien het feit dat het geld niet zo heel erg diep was – maar de bedenktijd die de opponent hier nam was meer een teken van oprechte angst of het mogelijk nog krijgen van een accurate read (ook voor de toekomstige handjes die hij tegen RasZi zou spelen) dan dat het hier om een slowroll ging.
Sterker nog, als je zelf een topspeler bent dan moet niets je uit je evenwicht brengen, en of de tegenstander nu een minuut wacht voor hij zijn chips erin zet of dat hij insta-callt, op je gemoedstoestand moet dit niet of nauwelijks invloed hebben. Het enige waar je je op moet richten is of je, gezien de informatie en kennis die je had, wel de optimale play hebt gemaakt – een zelfkritische analyse van de eigen beslissingen dus. In dit geval zou die analyse kunnen zijn of het in deze fase van het toernooi überhaupt wel verstandig was om deze move te maken (was het niet te vroeg in het toernooi en was RaSZi’s eigen image wel strak genoeg). En of juist deze tegenstander daarvoor wel ideaal was (het was pas zijn eerste reraise tegen RasZi en dus mogelijk een teken van een tophand – plus, gezien de grotere ervaring en het betere spelinzicht van Lex waren er waarschijnlijk wel betere en minder risicovolle spots te vinden om de Duitser zijn geld afhandig te maken). Mijns inziens moet de analyse van een pokersituatie eigenlijk altijd in de eerste plaats hierover gaan. Of de tegenstander mogelijk een klootzak is, slowrollt, stinkt of anderzijds iets laakbaars heeft gedaan – wel, dat zou slechts van secundair belang moeten zijn.
In mijn vaste pot-limit Omaha partij van vroeger in het HC Amsterdam, daar was een regular die te omschrijven was als een 100% pure slowroller. Keer op keer wachtte hij op de river met het opendraaien van zijn winnende hand en dan vooral tegen opponenten die hij niet mocht of die hij zag als goede spelers. Aangezien in zijn optiek deze beide factoren bij mij van toepassing waren (hij vond me goed en hij mocht me niet) was ik vrijwel onophoudelijk het mikpunt van zijn slowroll-praktijken. Als ik bij mijn showdown mijn hand opendraaide en hij wist dat hij me geklopt had, dan liet hij me keer op keer minstens 20 of 30 seconden wachten om dat te laten blijken. Wat hij dan deed was zachtjes met zijn hoofd knikken om aan te geven “ja hoor jongen, je hebt gewonnen” en als ik dan zou reageren met “nou, kom dan maar hier met de pot” dan zou hij quasi-verrast alsnog zijn eigen kaarten openen – met daarin dan de winnende hand. Laakbaar gedrag van de bovenste plank natuurlijk, zeer onsportief en meer dan eens heeft hij met dit soort acties zijn tegenstanders volledig “hot” gekregen.
Echter, bij mij lukte dat nooit. Ik redeneerde altijd simpel: wie zich tot dit soort praktijken moet verlagen is vrijwel altijd een pokeraar die op speltechnisch gebied simpelweg tekort schiet, en die dus een speler is aan wie je op de lange termijn geld verdient. En dus gaf ik deze specifieke opponent altijd maar gewoon het pleziertje van de slowroll. Ik gunde hem simpelweg het genot mij te hebben geklopt in het betreffende potje – wetende dat hij slechts een kleine slag had gewonnen, maar niet de oorlog. Want hoewel hij na iedere gewonnen pot danwel gelukte slowroll altijd zat te glimmen van trots; aan het eind van het jaar was wel degelijk het geld verplaatst uit zijn zak richting de mijne.
En dus gaf ik hem graag iedere avond die 20 of 30 seconden genot om me lekker eventjes te laten wachten op de hand die mij zou verslaan – wetende dat zijn victorie slechts een Pyrrus-overwinning betrof. Kortom: niet iets om je druk of kwaad over te maken.
