Columnisten worden meestal betaald om op kritische, satirische en soms zelfs keiharde manier misstanden aan de kaak te stellen – al dan niet ietwat gechargeerd. Schrijvend op uitvergrote of enigszins kwetsende manier, dient de kritische houding van de schrijver wel degelijk een doel: reacties ontlokken, en belangrijker nog – mensen aan het denken zetten.
Dit gedeelte van het columnistschap volg ik al sinds jaar en dag vrij braaf. Immers, in vrijwel al mijn stukjes is wel een kritische noot te vinden, en zaken die ik als slecht beoordeel weten slechts zelden ontsnappen aan mijn venijnige pen.
Dat gezegd hebbende: harde kritiek op personen of instanties is slechts iets waard als ook diens positieve punten uitgebreid voor het voetlicht worden gebracht. Daarom bij wijze van uitzondering: een lyrisch stukje van mijn hand over drie absolute hoogtepunten in de Nederlandse pokergeschiedenis, allen afkomstig van de Europese Poker Tour. In volgorde van opkomst (danwel met het klokje mee) een beschrijving van de EPT winst van Noah Boeken in Kopenhagen, plus de Europese Kampioenschap titels van respectievelijk Rob Hollink & Pieter de Korver.
Hoogtepunt 1:
Noah Boeken wint als eerste Nederlander een EPT
In de jaren voor de pokerboom was er eigenlijk maar één Nederlander die internationaal tot de absolute top kon worden gerekend: “Flying Dutchman” Marcel Lüske. Sterker: Zeggen dat hij tot deze absolute top behoorde zou een onderschatting zijn van de situatie – immers, onze voormalige marktkoopman was de Europese top. Tussen 2001 en 2004 was Marcel volstrekt alleenheerser in Europa waar het ging om de live toernooien, en als men het internationaal had over Nederland, was Marcel niet in 99 maar in 100% van de gevallen de eerste naam die naar voren kwam.
Dat veranderde begin 2005. De jonge Noah Boeken – door iedereen op dat moment gezien als niets meer of minder dan de protegé van Marcel – boekte bij de EPT Kopenhagen uit het niets een prachtige overwinning. Het was pas de vierde EPT uit de historie. In een relatief klein veld (156 spelers) met vooral zeer ervaren spelers (inderdaad: het was nog de tijd van de pokerende veertigers en vijftigers met sigaren en al) was de bijdehante Amsterdammer iedereen te slim af. Heads up versloeg hij de man in vorm van dat moment, Ram “Crazy Horse” Vaswani. Ram had drie maanden daarvoor nog de EPT Dublin gewonnen, en leek eerlijk gezegd onze landgenoot wat te onderschatten. Maar Noah speelde zonder angst, versloeg zijn sterke opponent zelfs zonder buitensporig geluk nodig te hebben, en liet zo zien dat met Nederland als pokerland terdege rekening gehouden diende te worden. En hij versnelde bovendien de pokerboom in ons land aanzienlijk! Vele jonge jongens werden mede door Noah actief in het poker, nu zij zagen dat juist iemand met wie zij zich konden identificeren (jong, slim, brutaal) zo veel geld had weten binnen te halen.
Hoogtepunt 2:
Rob Hollink wordt eerste Europese Kampioen ooit
Minder dan twee maanden later was het juist een zeer ervaren Nederlander die ons landje definitief op de internationale pokerkaart zette. Het was Rob Hollink, die op dag 1 van de EPT Grand Final in Monaco toch vooral aan het klagen was dat hij zoveel chips was kwijtgeraakt, en dat hij sowieso al maandenlang in een slechte run zat. Maar hij wist het prachtig om te keren! Shortstacked op dag 1 vocht hij zich uitstekend terug in het toernooi, en als één van de meest onderschatte pokertoppers uit die jaren wist hij zijn goede spel te belonen met de Europese titel.
Makkelijk was dat niet, want aan zijn finaletafel zat ook de jonge en onverschrokken Brandon Schaeffer, die Rob zag als een flinke bluffer – en dan ook geen moment liet lopen om onze landgenoot licht af te callen. Rob voelde dit precies goed aan, toen hij met T8 op een TT3 flop besloot Brandon al op de flop te check-raisen. Op een manier die suggereerde “Tja, ik denk dat je niet veel hebt, en bovendien weet ik dat je me licht callt – maar toch ga ik wederom proberen je van je hand te zetten met niks” maakte hij een check-raise. En met slechts één enkele drie in zijn handen besloot Brandon volledig te committen, vrijwel drawing dead dus. Mogelijk was ook Brandon – net als Ram tegen Noah – wat overmoedig, omdat ook hij kort ervoor al een EPT (die van Deauville) op zijn naam had weten te schrijven. Maar ook hij moest het heads up dus afleggen tegen een Hollander die hij dacht in de tas te hebben.
Het prachtige resultaat voor Rob: een eerste prijs van liefst €635,000 – de grootste prijs tot dan toe in de live poker geschiedenis. Dat deze titel zeker geen toevalstreffer was, dat had Rob feitelijk al aangetoond met zijn prima internationale toernooiresultaten tot op dat moment. Maar toen hij in 2008 na eerste Europees Kampioen ook nog eens de eerste Nederlandse bracelet winnaar werd… wel, toen was zijn naam in de vaderlandse pokerhistorie definitief geschreven.
Hoogtepunt 3:
Ook Pieter de Korver Europees Kampioen
Na enkele zeer magere jaren in de EPT was het bij het één na laatste toernooi van seizoen vijf (in San Remo) de internationaal volstrekt onbekende Constant Rijkenberg die ons landje in één klap weer terugzette op de internationale pokerkaart. Helaas niet alleen op een goede / positieve manier, zoals zijn spectaculaire speelstijl of zijn recordbedrag van (officieel) ruim anderhalf miljoen euro. Nee, helaas ook op een wat minder goede manier, omdat zijn overwinning overschaduwd werd door hardnekkige geruchten dat hij veel meer dan 100% van zijn poker actie had verkocht, en dus de boel ‘belazerd’ zou hebben.
Deze geruchten waren op zijn hevigst op het moment dat, krap een week later, de afsluiting van seizoen 5 begon – de EPT Grand Final, zoals altijd ook nu in het mondaine Monaco. Daar aan de finaletafel vonden we opeens een andere internationaal onbekende Nederlander terug. Het was Pieter de Korver, die in Nederland nogal was beschimpt omdat hij de winnaar was geworden van ‘slechts’ de PKVN (de Pokerkampioen van Nederland), en dat zou toch vooral een fluke win in een crapshoot toernooi zijn geweest.
Maar bij deze EPT Grand Final bewees Pieter het ongelijk van zijn criticasters. Hij haalde niet alleen de finaletafel, maar zijn open en enthousiaste houding aan tafel maakte het ook dat eigenlijk iedereen hem het succes wel gunde. Dat gezegd hebbende, waren er aan de rail van deze finaletafel wel degelijk vrij veel mensen die meenden dat Pieter een donk was die er wel snel uit zou vliegen.
Maar het tegendeel gebeurde! Ondanks dat hij op een gegeven moment zeer short was (uit mijn hoofd slechts drie big blinds, in vier- of vijf-handed setting aan de finale), knokte Pieter zich wonderwel terug uit deze geslagen positie – en werd daarmee de tweede Nederlandse Europees Kampioen uit de historie. Een jonge, sympathieke Fries die de Nederlandse pokertop nog verder verbreedde, en die bovendien (na de veelbesproken ‘affaire’ van zo kort daarvoor) Nederland als pokerland weer uiterst positief onder de aandacht wist te krijgen. En die en passant eventjes 2.3 miljoen euro opraapte, om zo – minder dan twee weken na de grootste Nederlandse live toernooiwinst ooit – dit nog zo prille record direct uit de boeken te spelen.
Elke week beschrijft Rolf Slotboom, Team captain van Team Holland Poker, zijn leven als pokerspeler en alle ervaringen, kennis en anekdotes die daarbij horen. Heb je zelf vragen of interessante pokerhandjes die je graag besproken ziet worden, stuur deze dan op naar [email protected]
