Er is al veel over gezegd en geschreven. Poker op TV – isdat nu eigenlijk wel een gelukkige combinatie? In deze column zal ik dezekwestie vanuit een aantal invalshoeken bekijken, met als uitgangpunt: zijn we als pokerspelers nu eigenlijk ietsopgeschoten met al die televisie-aandacht… of juist niet?
Poker wordtmainstream – alle remmingen weg
Voor de echte toppers zal het duidelijk zijn: Jazeker,zonder twijfel. Immers, de erkende profs en in het bijzonder de mediageniekepokeraars hebben hun marktwaarde substantieel zien stijgen naarmate ze hunhoofd vaker op de buis zagen verschijnen.
En dat TV een belangrijke impuls is geweest bij dewereldwijde pokerboom, nou ook dat is wel duidelijk. Poker werd volledig mainstream doordat plotseling ook dehuisvrouwtjes en de oude omaatjes vanuit hun veilige huiskamer konden zien wat ernu toch altijd in die ‘schimmige’ casino’s gebeurde. Menig speler besloot danook om de “New Moneymaker” te gaan wordenna het verbazende verhaal van een vrijwel platzak persoon die zijn paar laatste(virtuele) dollars wist om te turnen tot miljoenen, door als pure amateur dewereldtitel te grijpen. Pokersterren in spe kenden geen remmingen meer. Ze gingenonline hun geluk beproeven, en aarzelden evenmin om deel te kunnen nemen aan /zich te kwalificeren voor de dure live toernooien die werden uitgezonden optelevisie.
De Master Classics of Poker van twee jaar terug was misschienwel het beste voorbeeld: het eerste toernooi ooit dat met slechts een dagvertraging, en bovendien prime timewerd uitgezonden op de Nederlandse televisie. Mannen die ik werkelijk nog nooit had gezien aan de pokertafel enmet een skill factor die het glazuur van je tanden deed springen, tja die mannenplukten zonder enig blikken of blozen €5,000 uit hun zak om hun gezicht terugte zien op televisie – zich waarschijnlijk maar al te goed beseffend dat zepuur speltechnisch tegen de internationalesterren toch niet erg veel in de melk te brokkelen zouden hebben. Ook vorigjaar zag ik nog vrij veel van dit soort spelers, maar bij het Main Event van dit jaar leek plotseling deze Nederlandsemiddenklasse (danwel het gelukszoekende deel van onze natie) van de aardbodemverdwenen. Dat dit ‘toevallig’ samenviel met het ontbreken van TV-registratiesdit jaar, was voor mij de bevestiging dat ik kennelijk niet de enige Nederlandse pokeraar ben dieietwat ijdel, danwel mediageil van aard is.
Kortom: Dat spelers het leuk vinden zichzelf op TV terug tezien, dat TV zorgt voor verbeterde sponsormogelijkheden van de pros, en dat aldeze uitzendingen de populariteit van het spel een flinke boost hebben gegeven…dat lijdt allemaal geen twijfel natuurlijk. Maar negatieve punten van detelevisie-invloed zijn er ook, hoor – ik zou zelfs zeggen: in flinke mate.
En in de meeste gevallen is het wel duidelijk waar dienegatieve punten vandaan komen – ze hebben te maken met het wezen van de televisie.De TV-wereld is een snelle wereld, een vluchtige wereld waar afspraken zeldenworden nagekomen, waar men lichtzinnig omspringt met de waarheid, en waar pokerslechts een vehikel is om kijkcijfers te krijgen. Liefde voor het spel of voorde spelers is er nauwelijks; betalingen, verplichtingen en beloften wordenzelden nagekomen; en de manier waarop het poker gewoonlijk wordt afgebeeld doetde rechtgeaarde liefhebber gruwen.
Prioriteiten verkeerd
Zo wordt zowel in Nederland alsook internationaal de ene nade andere pokershow gemaakt met structuren die nog slechter zijn dan in degemiddelde online sit’n’go. Het Amerikaanse ESPN is vaak bekritiseerd dat ze deloop van het spel geweld zouden aandoen door overmatig knip- of plakwerk, of datze de ontbrekende hole cards van iemand simpelweg ‘creëerden’ voor een goedverhaal zonder dat ze zeker wisten of die persoon ook inderdaad wel die kaartenhad. Ikzelf heb tijdens mijn jarenlange internationale toernooireporting kunnenzien dat er wel een erg hoogpercentage bekende sterren / spelers van de sponsor ineens ‘toevallig’ naar detelevisietafel werd geloot. Viel er op dag één een plek open aan de TV-tafel ineen toernooi waar misschien wel 95% van het veld eigenlijk totaal oninteressantwas voor de televisie, toch zag ik dan opvallend vaak juist iemand uit die resterende 5% naar de TV-tafelgedirigeerd worden. En als dat allemaal inderdaad echt ‘random draws’ waren,zoals mij werd beweerd, nou dan ben ikJames Bond of Superman – in welke hoedanigheid U mij maar het liefste ziet.
Misschien nog wel het ergste van allemaal is dit: TV-zendersvinden zichzelf gewoonlijk veel belangrijker dan het spel. Zo was ik er getuigevan hoe bij een WPT-finale in de Aviation Club de France de gebruikelijke limietverhogingper 90 minuten nu ineens werd teruggebracht naar slechts 30 minuten levels“omdat het allemaal te langzaam ging” en omdat het anders “te duur” zou zijnvoor de televisie. Het eindresultaat: De vier overgebleven spelers mochten dehonderdduizenden Euro’s verschil in prijzengeld nu ineens beslissen middels eenouderwetse crapshoot van een uurtje of twee.
Ook het beruchte bezoekje van Simpel Media baas JurriaanHillen aan de twee finalisten van de Master Classics 2007 past natuurlijkperfect in dit beeld. Hij maande de twee jonge gasten die streden om de metafstand grootste prijs uit hun carrière om het er maar eventjes wat sneller inte gooien – zodat dan de TV-crew ook lekker de boel kon inpakken. Als U misschiendenkt “nou dat lijkt me sterk Rolf – zou het niet allemaal net ietsjes anderszijn verlopen?”… hierbij de letterlijkebeweringen van de TV-baas zelf – geknipt uit zijn eigen PokerNews column.
“Ondanks de goedeorganisatie dreigde het toernooi alsnog uit te lopen, omdat de laatste tweespelers, Michael Martin en Trond Eidsvig, er in de heads up letterlijk urenover deden. Niet bepaald spannende televisie natuurlijk en gezien de kosten vaneen vijfde opnamedag besloot ik de heren in een korte pauze even duidelijk temaken dat haast geboden was, iets dat me niet in dank werd afgenomen, maar ja,pappa moet ook geld verdienen. Mijn peptalk hielp niet, maar gelukkig kregen despelers net op tijd de geest en zaterdagavond werd om half vier de MCOPeindelijk beslist, voor een leeggelopen casino. Eidsvig liep er uiteindelijkmet de hoofdprijs vandoor.”
Tja – een veel duidelijker voorbeeld van het verkeerd leggenvan prioriteiten is er niet, lijkt mij zo. En het zal duidelijk zijn dat dit gebrekaan affiniteit met het spel natuurlijk ookdoorsijpelt in de uiteindelijke uitzendingen. Zoals gezegd, niet alleen inNederland hoor – want ook in het buitenland maakt men er soms maar een potjevan, met uitzendingen die bakken met geld kosten en toch van een bedroevendniveau zijn.
Poker als karikatuur
Poker op televisie heeft tot nu toe nog niet echt geholpenom de “skill factor” van het spel naar voren te halen. De overdreven nadruk opspektakel & bad beats is weliswaar begrijpelijk vanuit het oogpunt vankijkcijfers – maar het zorgt wel voor een gekleurde weergave van het spelwaarbij het vaak meer op “gokken” lijkt dan op kwalitatief goed poker.Belangrijker misschien wel: De nadruk die altijd maar wordt gelegd op derijkdom van de spelers en de luxe waarmee zij zich (zouden) omgeven, is eendoorn in het oog van de ‘gewone’, werkende man – en al helemaal van depolitici. Zeker het beeld van jonge gastjes zonder al te veel normbesef die smijtenmet geld zonder ook maar één cent belasting te betalen (en die daar ook nogeens openlijk voor uitkomen), tja dat heeft mijns inziens gezorgd voor dehuidige stroomversnelling wat betreft de Nederlandse belasting- danwelkansspelwetgeving. Een wetgeving die door vele pokeraars luidkeels wordenafgebrand, waarbij de verwijten gewoonlijk gaan richting deal-dan-niet-kortzichtige politici & Belastingdienst die er “gewoon geen balvan snappen”.
Echter, die wetgeving is toch vooral een logisch gevolg vande te grote mediageilheid van onszelf, de professionele pokeraars – immers, wijstaan steeds maar weer vooraan om te laten zien hoe goed wij zijn, en wat wijwel niet allemaal presteren. Enkelen van ons hebben zich daarbij ook nog enigszinslaten misbruiken door de TV, door zich in feitelijk best aardige programma’sals “Poker Kings” te laten portretteren op nogal karikaturale wijze – namelijk alsgearriveerde sterren die eenvoudig bergen met geld weten op te halen in hetpokerspel, en die leven in een wereld van allerhande wilde feestjes, sexymeisjes & dure hotelkamers. Slechts zelden laten wij ons zien als deserieuze professional die gewoon keihard moet werken om de minimale edge in hetspel te behouden. En toch is dat isde realiteit voor de meesten van ons – maar op televisie wordt dit zelden zouitgebeeld.
Einde aan deschijtlolligheid
Kortom: Zonder enige twijfel is de televisie goed geweestvoor de groei en de populariteit van het pokerspel. Maar om ook in de toekomstpoker & televisie tot een gelukkige combinatie te blijven maken, is er meeraffiniteit voor het spelletje nodig bij de makers – en tevens een ietsgenuanceerdere instelling bij ons als pokeraars. We zijn het tijdstip nu welvoorbij van de schijtlollige of inhoudsloze pokerprogramma’s. En het is derhalveaan de TV-zenders en de pokeraars om nu gezamenlijk een volgende stap te gaan maken naar iets meer kwaliteit &diepgang.
Want zoals het nu gaat, wendt de recreationele kijker en steedsvaker ook de echte liefhebber zich af van de pokeruitzendingen op TV – die nietalleen een belabberd uitzendtijdstip hebben, maar meestal ook nog belabberdzijn van kwaliteit. En dat kannatuurlijk nooit de bedoeling zijn.
Iedere week verschijnt de column van Rolf Slotboom op PokerCity. Rolf is een van Nederlands beste pokerspelers en tevens een internationaal gewaardeerd schrijver van pokerboeken en artikelen.
