Mijn handjes tegen Ruben Visser op de recente EPT Barcelona hebben aardig wat stof doen opwaaien. In het PokerNews Magazine van deze maand geeft hij zijn eigen visie op deze potjes. Hier in deze column my view.
Deze jonge Internetspeler had online een serie goede resultaten achter de rug onder zijn nickname RubenRTV. (Zoals ik vlak voor het begin van het toernooi door iemand kreeg vermeld, met een vrij concrete specificatie van zijn resultaten / speelstijl / ervaring). In zijn eerste grote live toernooi, met een €8,000 buy-in, zat hij direct rechts van mij. Aan een mooie tafel, want met een paar echte ‘schaapjes’ (twee Spanjaarden, een Italiaan en een Rus die allemaal ofwel zwak waren, of heel veel tells weggaven – plus daarbij zat er ook nog eens een ghostplayer die zorgde voor voldoende dood geld) was er aardig wat easy money te vinden. Echter, in plaats van gewoon de andere goede spelers een beetje met rust te laten om zo rustig en risicoloos zijn stack op te bouwen, besloot deze in principe zeer talentvolle speler toch vooral veel te moven & grooven. Door met zwakke kaarten agressief te spelen tegen juist ook de paar goede spelers aan tafel, verhoogde Ruben (mijns inziens vrij onnodig, maar substantieel) zijn risico om vroegtijdig te worden uitgeschakeld.
Onderdeel van dat overactieve spel was hoe hij mij benaderde. Met een lichaamstaal die vanaf het eerste moment al aangaf “ik ga jou hoe dan ook uit iedere pot proberen te zetten” schonk hij weinig aandacht aan het feit dat ik het eerste uur geen enkele (!) pot had gespeeld, maar besloot hij in de eerste pot die ik speelde met slechts 77 mijn flinke raise uit positie te callen, heads up, om vervolgens op de flop AT6 mij van mijn hand te check-raisen – en daarbij ook nog eens trots het paar zevens te showen. (Mijn hand: 54 offsuit.) Gesterkt in mijn read dat ik wederom één van mijn vaste ‘klanten’ aan tafel had die mij excessive action zou geven in plaats van gewoon de logische fold te maken in die paar potjes dat ik meedeed, wist ik dat we waarschijnlijk al vrij snel een flinke confrontatie zouden krijgen. En ja hoor: In de tweede hand die ik in de hele dag speelde (!), en dat in bijna twee uur spel (!), kregen we 85 big blinds elk in de pot met slechts de handen AK & 22. Met de blinden 50-100 en stacks van 8,450 (voor mij) en 9,900 (voor hem), had Ruben geopend op de button naar 300, ik had snel & flink gereraist naar 1,250 met big slick, en Ruben had daarop all-in gereraist met wat later bleek een paar tweeën. Dit ondanks dat dit pas mijn eerste reraise van de hele dag was, en dus überhaupt slechts de tweede pot die ik in het hele toernooi speelde. Ik besloot dat ik me niet weg kon laten drukken, en omdat ik de enige handen waartegen ik echt in bad shape was (AA en KK) bij mijn tegenstander wel kon uitsluiten maakte ik de call – ondanks dat dit iets was wat ik eigenlijk veel liever niet had gewild. (Zoals eigenlijk altijd, nam ik wel ruim de tijd om nog even te voelen of Ruben niet misschien een advanced play aan het maken was waar hij zijn AA of KK middels een heel verdacht lijkende overbet afbetaald wilde krijgen. Maar die kans achtte ik sowieso al niet groot, en na het bestuderen van zijn lichaamstaal kon ik die kans wel inschatten als vrijwel nihil.) Want dit betekende was dat één van ons bijna zeker was uitgeschakeld, veel te vroeg in het event, en op een moment dat dat volkomen onnodig was.
Het verbale vuurwerk dat volgde toen de kaarten opengingen (waarin eigenlijk iedereen geschokt toekeek naar de absolute bananenkaarten die wij allebei opendraaiden, bananenkaarten dan natuurlijk gezien de gigantische grootte van de pot) en dat na afloop van de door Ruben gewonnen pot nog lang doorging, maakte deze hand legendarisch – of op zijn minst veelbesproken. Maar het was toch vooral een voorbeeld van hoe het niet moet in het poker. Want ervan uitgaande dat wij twee van de betere spelers aan tafel waren en wij dus in een perfecte situatie zaten om relatief risicoloos onze stack op te bouwen, was het zeer onverstandig om juist tegen elkaar een “oog om oog, tand om tand” situatie aan te gaan waarbij één van ons tweeën zou sneuvelen – helemaal zo vroeg in het toernooi, in een full-ring game met de blinden nog laag.
Na mijn uitschakeling in het toernooi heb ik met enkele van zijn vrienden nog vele malen deze pot besproken. Eén van hen zei: “Rolf, waarom flatcallde je niet gewoon preflop, om dan na de flop voor de check-raise te gaan als je zou hitten?” Wel, mijn default play met AK in de beginfase van een toernooi zou inderdaad in zeker 8 van de 10 gevallen een call zijn. Maar deze situatie was net iets anders, vooral dus gezien de gretigheid waarmee Ruben over mij heen leek te willen lopen. Ik schatte dat hij hier op de button met any two zou openen, en om dan eigenlijk mijn AK puur als ‘drawing hand’ te moeten spelen – wel, dan zou ik simpelweg teveel opgeven. Komt nog bij dat ik weinig ruimte voor moves zou hebben als de flop mij niet zou helpen, a) omdat Ruben op werkelijk iedere flop gehit zou kunnen hebben, en b) omdat het hem duidelijk zou zijn dat big aces en two picture cards een groot deel van mijn out-of-position-calling-range vormen. Dus als ik met TPTK op de flop hem zou check-raisen en ik zou daarna actie krijgen, dan betekende dit bijna automatisch dat de kans dat ik geklopt was aanzienlijk moest zijn. (En als ik met TPTK alleen zou check-callen om een bluf te inducen, wel dan zou ik hem wel het initiatief geven in de hand terwijl op dat moment mijn hand waarschijnlijk vrij transparant was. Stel dat hij op de turn zou terugchecken maar hij dan op de river ineens met een grote bet zou komen, dan zou dit waarschijnlijk eerder met een geriverde set of two pair zijn dan met een pure bluf – alhoewel ik dat laatste ook niet zou kunnen uitsluiten. Kortom, niet een ideale play in een freeze-out toernooi met deep money, je redelijk transparante top paar passief uitspelen out of position tegen een goede opponent.) Oftewel: Als ik preflop alleen zou flatcallen, dan zou het nadeel zijn dat ik na de flop in meer dan 50% van de gevallen de mogelijk beste hand zou moeten opgeven. En in de keren dat ik wel zou spelen zou ik dan ook nog eens het risico lopen van het winnen van een relatief bescheiden pot, of het verliezen van een heel grote.
Om deze situatie te voorkomen, en omdat een grote, snelle reraise mogelijk meer iets van een ‘move’ zou uitstralen (immers, iedereen weet nu wel dat ik graag groot reraise met kleine kaartjes, nietwaar?) en ik dus alsnog mijn AK redelijk verborgen had, besloot ik deze optie te kiezen. Net als in de 54 hand van ervoor, deed ik me ook nu weer een beetje zwak voor – het soort act wat ik vaak opvoer tegen jonge Internetpro’s, zowel met mijn goede kaarten als mijn zwakkere kaarten. (De redenen hiervoor zijn te vinden in mijn column “Een paar toernooitactieken”, in de archieven van zowel PokerCity als AD Sportwereld.) Ik verwachtte dat Ruben mij zeer licht zou callen, gebruikmakend van zijn goede positie en met het doel mij postflop van mijn hand te drukken – maar hij besloot dus zelfs tot de shove. Later zei één van zijn vrienden tegen mij: “Tja Rolf, ik vond het op zich een goede call hoor die je maakte. Want je kon AA en KK wel uitsluiten, en dat waren de enige handen waartegen je een fold had. Maar vond je niet dat je alsnog vaak als een lichte dog zou callen, omdat Ruben’s range toch voor een groot gedeelte uit pocket pairs zou bestaan?” Mijn analyse was echter net iets anders. Mijn read op Ruben’s open raise was vrijwel any two, zijnde first in on the button. En zelfs na zijn over-the-top reraise was die read eigenlijk nauwelijks veranderd. Het voelde gewoon aan alles als: “Kereltje, ik ga jou hier even wegdrukken. Ik weet dat je niet graag in de beginfase voor je toernooileven callt, en dus zet ik je nu gewoon lekker voor het blok.” Dat hij daar geen enkele hand voor nodig zou hebben, werd later bevestigd door een andere vriend van hem. Die vertelde dat Ruben na afloop tegen hem gezegd had dat hij “ook met een 32 offsuit die move zou hebben gemaakt”, in de verwachting dat ik alleen met JJ of beter zou callen.
Een read die dus niet juist was. Immers, omdat ik voelde dat hij over mij heen wilde lopen, en mijn inschatting van hem was dat hij derhalve zeer licht reraises zou callen en mogelijk zelfs licht zou vier-betten, was mijn eigen reraise range als gevolg daarvan natuurlijk al beperkt tot alleen de betere handen, met nog slechts een zeer klein gedeelte air. Gezien mijn read op Ruben, denk ik dat ik waarschijnlijk al vanaf een paar achten de call had gemaakt, en dat ik mogelijk alleen met AJ / 77 of slechter zou hebben opgegeven tegen zijn shove – heel misschien ook AQ, afhandelijk van mijn read op dat moment. Maar gezien het kleine percentage van mijn range die deze handen vormden (immers, met juist dit soort relatief marginale handen zou ik waarschijnlijk eerder hebben geflatcallt dan gereraist, zeker gezien de diepte van het geld), zou indien Ruben mij juist had ingeschat, hij hebben moeten weten dat hij a) weinig fold equity had, en b) hij tegen mijn call range van zijn vier-bet ook nog eens in pretty bad shape was.
En dit maakte dus zijn shove voor 85 big blinds een mijns inziens erg slechte – omdat met slechts 3 big blinds geïnvesteerd in een hand zonder antes, er veel betere spots zouden zijn om zijn geld erin te krijgen. En dan al helemaal als hij zichzelf (correct) zou inschatten als één van de betere spelers aan tafel. Want in dat geval had hij natuurlijk veel eenvoudiger, en met veel minder risico, zijn stack had kunnen opbouwen – namelijk door de strijd aan te gaan met mensen die minder goede reads hebben dan ik, die wat angstiger zijn, of die door hun zwaktes iets makkelijker zijn te exploiteren.
Iedere week verschijnt de column van Rolf Slotboom op PokerCity. Rolf is een van Nederlands beste pokerspelers en tevens een internationaal gewaardeerd schrijver van pokerboeken en artikelen.
