Het kan verkeren. De even verrassende als spectaculaire overwinning van Constant Rijkenberg bij de EPT San Remo, en de daarop volgende zege van Pieter de Korver bij de Grand Final in Monte Carlo, hebben Nederland als pokerland weer volledig op de kaart gezet.
De laatste jaren was het namelijk vooral ‘net niet’ bij onze vaderlandse pokeraars. We verschenen vaak in groten getale bij internationale evenementen, hadden een grote mond over het schijnbaar belabberde niveau van onze tegenstanders, maar als de echte hoofdprijzen werden verdeeld stonden we toch meestal aan de kant, toekijkend hoe deze ‘mindere’ spelers de poet verdeelden. Sterker: We werden internationaal al een beetje belachelijk gemaakt, omdat net als bij het voetbal we eigenlijk altijd wel vinden dat we de beste zijn, maar dit slechts zelden kunnen onderbouwen met titels.
Uit het niets een titel
Maar plotseling was daar de relatief onbekende Constant Rijkenberg die middels hogelijk fluctuerend en zeer agressief spel zich naar de grootste Nederlandse winst ooit wist te beuken in de EPT San Remo. Hij speelde zonder enige angst – en kreeg hiervoor een maximale beloning. Met zijn ruim anderhalf miljoen euro officieel, €1.15 miljoen daadwerkelijk vanwege een gemaakte deal aan de finaletafel, passeerde hij bijvoorbeeld ruimschoots de €635.000 die Rob Hollink na zijn winst in de EPT Grand Final van 2005 mocht bijschrijven. Een fantastische prestatie dus van deze jonge pokeraar, niet in de laatste plaats omdat zijn winst plaatsvond in één van de grootste velden ooit op een EPT: bijna 1200 man.
Ineens telde Nederland internationaal weer mee, en was ons zelfvertrouwen even torenhoog als in vroeger tijden. Echter, hier ligt ook meteen de achilleshiel. Constant is een jonge speler die nogal hoog van de toren blaast, en het gevaar bestaat dat hij deze zege ziet als ‘normaal’ in plaats van wat het is: een uitzonderlijke mix van goed spel, fortuin op de cruciale momenten, en afwezigheid van tophanden bij de tegenstanders bij zijn agressieve moves. Wie bijvoorbeeld de nuchtere Rob Hollink een winst hoort analyseren, ziet, ten opzichte van de jonge Constant, een wereld van verschil.
Dus hoewel het voor onze naam geweldig is dat een zo jonge Nederlander een zo belangrijke titel heeft gepakt, is het tegelijkertijd juist de uitstraling en het karakter van deze jeugdige winnaar die bij het mainstream publiek enige aversie oproepen. De grote klacht van de Gewone Man is sowieso al dat de meeste jonge pokeraars veel te veel babbels hebben, op belachelijke wijze met geld smijten of “gewoonweg niet weten wat hard werken is”. En of deze kritiek nu terecht is of niet, de prominente aanwezigheid in de media van onze EPT San Remo kampioen zal deze mening niet erg doen bijdraaien.
Daarnaast zijn er nogal wat twijfels over de financiële afwikkeling van zaken. Zoals bekend had Constant zich voor dit toernooi uitgebreid laten backen op het Pokernews forum, een in de pokerwereld volkomen normale en legale praktijk. Dit betekent dat, na afloop van het toernooi, deze backers ook hun percentage van de winst ontvangen, in lijn met het door hen ingelegde/voorgeschoten bedrag. Simpel gezegd: Stel dat iemand 10% van de buy-in heeft voorgeschoten, dan krijgt hij als dank daarvoor ook 10% van de gewonnen €1.15 miljoen.
Echter, in Monaco bij de EPT Grand Final kreeg ik van meerdere (en relatief betrouwbare) bronnen het bericht dat er nog veel meer backingsacties zouden hebben plaatsgevonden dan alleen degenen die openbaar waren gemaakt. Een paar mensen spraken zelfs van backing ruim boven de 100% van de inleg, met een gedetailleerde beschrijving van de backers en de overeengekomen percentages. In dat geval zou het betekenen dat ofwel de winnaar zelf ofwel zijn backers de sigaar zijn, en dus minder geld krijgen dan verwacht – of zelfs verliezen zouden lijden ondanks het gigantische prijzengeld.
Het is te hopen dat al deze financiële zaken inderdaad correct en naar ieders tevredenheid zullen worden opgelost, zodat alle backers krijgen waar ze recht op hebben (zeer belangrijk!), de Belastingdienst haar deel krijgt (maar dan ook niet meer dan dat deel), en zodat hopelijk de winnaar zelf ook nog een aardig bedrag overhoudt. Want dat is toch wel het minste wat je mag verwachten na een zo historische overwinning.
Nederlandse Mini-Rush
Heel pokerend Nederland was eigenlijk nog in de ban van Constants verbazingwekkende prestatie en het grootste prijzengeld ooit voor een Nederlander, toen we bij de Grote Finale van de EPT (minder dan een week later) ineens liefst drie kandidaten hadden voor de titel. Hier hadden ruim 900 spelers elk €10.000 ingelegd, en bij de laatste 35 spelers waren er 
zomaar drie Nederlanders! Degene die het meeste aanspraak leek te maken op de titel was de ijzersterke Nederbelg Marc Naalden. Deze voormalig Belgisch Kampioen met naar eigen zeggen “het table image van een postzegelverzamelaar” was zelfs lange tijd chipleader door zijn goede en gedurfde spel. Maar het verlies van een cruciale coin flip bracht hem in de problemen, waardoor hij uiteindelijk als 10e afscheid moest nemen. Weliswaar met het grootste prijzengeld uit zijn carrière, €125.000, maar toch zeer teleurgesteld – omdat hij een levensveranderend bedrag en een welverdiende titel aan zijn neus voorbij had zien gaan.
Ook de sympathieke Bart Spijkers redde het net niet. Hij finishte als 20e voor €52,000, en boekte daarmee zijn eerste aansprekende toernooiresultaat. En dat op het allerhoogste Europese podium – voorwaar een prestatie van formaat.
Maar de man die Nederland echt op de banken kreeg was de Fries-met-enig-Indonesisch-bloed Pieter de Korver. Toen hij vorig jaar gekroond was tot de eerste Pokerkampioen van Nederland, werd hij her en der nog beschimpt – omdat hij zich zou hebben geluckboxt naar een niet-aansprekende titel in een zwak tv-programma, en in een toernooi met een typische crapshoot structuur. Maar in de EPT Grand Final snoerde hij al deze critici de mond. Middels een kalme, zeer veel plezier uitstralende speelwijze speelde hij zich naar de finaletafel, alwaar hij op een gegeven moment zeer shortstacked was: minder dan 5 big blinds.
Maar zelfs het enigszins ongelukkig verliezen van een cruciale pot bracht hem niet uit zijn evenwicht. Op imponerende wijze vocht hij zich in no-time terug naar de chiplead. Hij vond uiteindelijk de beloning voor zijn inspanningen door na een zeer solide heads up performance het toernooi op zijn naam te schrijven, en grote sterren als Annette Obrestad en Ludovic Lacay achter zich te laten. Het bijbehorende prijzengeld: €2.3 miljoen officieel, €2.1 miljoen daadwerkelijk door een gemaakte deal – kortom, werkelijk duizelingwekkende bedragen. Echter, op de vraag wat hij ging doen met het geld antwoordde de nieuwe Europese Kampioen nuchter: “Tja, eerst mijn moeder helpen met het in één keer aflossen van haar hypotheek, denk ik.”
Een veel betere ambassadeur voor het Nederlandse poker kunnen we niet hebben – Pieter de Korver is met recht een kampioen waarop ons land trots mag zijn. En met twee opeenvolgende overwinningen in de grootste toernooiserie die het Europese poker rijk is, zijn we bovendien van de risee van Europa nu in één klap geworden tot misschien wel de toonaangevende pokernatie. En dat door de prestaties van twee landgenoten die vóór hun imponerende zeges nog maar nauwelijks werden erkend als goede spelers, laat staan als potentiële Kampioenen.
Maar voor wie nu ineens een geweldige toekomst in het verschiet ligt.
Elke week beschrijft Rolf Slotboom,Team captain van Team Holland Poker, zijn leven als pokerspeler en alleervaringen, kennis en anekdotes die daarbij horen. Heb je zelf vragenof interessante pokerhandjes die je graag besproken ziet worden, stuurdeze dan op naar [email protected]
