Je moet toch wel gek zijn.Zeven weken lang vechten, strijden en ploeteren in de woestijn van Nevada, envoor wat eigenlijk? Tja, om te proberen een paar vrijwel waardeloze dollarsbinnen te halen, om de pokerwereld te laten zien dat je de beste bent vanallemaal – en niet in de laatste plaats om terug te keren naar het moederland metzo’n foeilelijke armband om je pols. De WorldSeries of Poker dus – het Event waar eigenlijk iedereen altijd naaruitkijkt en verlangt, maar die uiteindelijk toch slechts zelden echt bevredigt.
De reden is simpel – eenpokerspeler is pas blij als hij een titel pakt. En met velden van 400 tot 7000man, waaronder vooral bij de dure toernooien een groot aantal absolute toppers,is dat voor slechts weinigen weggelegd.
Net al vorig jaar maakte ik ookdit jaar de oversteek met als doel de eerste Nederlandse Wereldkampioen teworden. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat toen Rob Hollink dezelangverwachte titel binnensleepte, dat er eigenlijk wel iets in mij knakte.Hoewel ik het Rob geweldig gunde en hij in alle opzichten een waardig kampioenis, betekende het voor mij dat ik nu mijn doel niet meer kon bereiken. Plus,omdat ook andere Nederlanders ruim vertegenwoordigd waren aan de finaletafels (MarcelLüske liefst twee keer), wist ik dat zelfs als ik een finale zou halen, ik nietmeer dan slechts een voetnoot in de Nederlandse WSOP geschiedenis zou zijn.
Ik vond derhalve een nieuwdoel: proberen het totaal aantal cashes in 1 jaar op de WSOP te verbreken. Wetendedat dit record niet al te scherp stond met slechts 8 cashes en ik na slechts 10events bovendien al 5 cashes op mijn naam had, zag ik in ieder geval op ditterrein wel mogelijkheden voor mij.
Echter, het is heel goedmogelijk dat ik in die fase iets te ver mijn blik heb afgewend van waar het intopsport echt om gaat – namelijk titels winnen. Door misschien net iets te veelte spelen voor een cash dan voor de winst, en door daarbij in de showdowns ooknog eens ietwat onfortuinlijk te zijn, kwamen er eigenlijk maar weinigresultaten bij waar ik vond dat ik echt trots op kon zijn. En toen plotselingNikolay Evdakov uit het niets opstond om ook dat aantal cashes record teverpulveren, was ook deze poging vanmij om geschiedenis te schrijven verworden tot een heilloze missie.
Met alleen nog de pot-limit OmahaChampionship en het no-limit hold’em Main Event voor de deur, besloot ik me nogeenmaal volledig te focussen om de 2008 WSOP te kunnen beëindigen met eentopresultaat. In het PLO toernooi speelde ik ook inderdaad super, maar vond ikmijn Waterloo vlak voor de bubble. En zo leek mijn World Series alsnog een teleurstellingte worden, omdat ik na een vlammend begin in de $10k pot-limit hold’em daarna eigenlijkniet veel imponerends meer had kunnen neerzetten – en waarbij mijn cash in hetallereerste Event ook eigenlijk de enige echt aansprekende was.
Maar zoals intussen wel van mijbekend zal zijn: ik geef nooit op. Ik blijf altijd strijden tot het eind, endus ging ik gefocust als ik maar kon het $10,000 Main Event in. Gebruikmakendvan een voor mij relatief ongebruikelijke smallball tactiek, speelde ikfeitelijk gedurende het gehele toernooi geen enkele echt heel grote pot, enwerkte ik mijzelf geleidelijk omhoog zonder ook maar één keer all-in te zijngeweest. Net als vorig jaar waren ook nu mijn dag 1 en dag 2 van dit Main Eventde dagen dat ik mijn allerbeste toernooispel uit de kast wist te halen, en hetresultaat was er naar. Net als vorig jaar speelde ik mezelf in het geld, endirekt na de bubble had ik zelfs een behoorlijke stack om misschien nog wel echt diep in het toernooi te komen.Echter, na een niet geheel gelukkig gespeelde hand en daarna ook enigmisfortuin bleef ik steken aan het eind van dag 3, na nog twee kleine payjumpste hebben overleefd, met uiteindelijk een kleine $25,000 als troostprijs.
En in alle eerlijkheid was ikdaar best tevreden mee. Zeven keer in het geld in voor net iets meer dan$70,000 totaal, had ik toch wederom naar behoren gepresteerd. Niet heelspectaculair maar wel superdegelijk, en ook voor de sponsor en de bijbehorendeexposure is het niet onbelangrijk dat ik me zo vaak in de money phase van de toernooien laat zien. Al met al zit ik in tweejaar WSOP nu op 11 cashes en dat is een mooi aantal – alhoewel de eerlijkheidmij gebiedt te zeggen dat de grootste prijs slechts $26k is, dat daarbij geenenkele finaletafel zat, en dat mijn beste klassering tot nu een schamele 20eplek is.
Kortom: Genoeg redenen om kritischnaar mezelf te blijven kijken. Maar enige tevredenheid is toch ook wel op zijnplaats. Meer en meer voel ik me op mijn plaats in het toernooipoker. Ik was ditjaar ook veel vaster en consistenter dan vorig jaar, en na deze WSOP ben ikzelfs opgeklommen van de 11e naar de 8e plaats op deNederlandse all-time ranking. (Tenzij één van de overgebleven Nederlanders diebeneden mij staan in deze ranking een geweldige score van enkele tonnen wetente maken – en dat zal niet eenvoudig zijn natuurlijk.) Allemaal dingen dielangzaam maar zeker mijn plek in het internationale toernooipoker verstevigen –en vandaar dan ook dat ik met een gematigd tevreden gevoel terugkijk op mijntweede WSOP.
Zoals al eerder gezegd: Eentoernooi dat dus eigenlijk nooit echt bevredigt, deze World Series of Poker.Maar dat zal me er niet van weerhouden om ook volgend jaar weer de verzengendehitte van Sin City op te zoeken – metals doel de prestaties van de afgelopen twee jaar te kunnen overtreffen.
Iedere week verschijnt de column van Rolf Slotboom op PokerCity. Rolf is een van Nederlands beste pokerspelers en tevens een internationaal gewaardeerd schrijver van pokerboeken en artikelen.
