Iedere week verschijnt de column van Rolf Slotboom op PokerCity.
Rolf is een van Nederlands beste pokerspelers en tevens een internationaal gewaardeerd schrijver van pokerboeken en artikelen.
Lichaamstaal
U hebt er ongetwijfeld over gehoord, of misschien heeft u het wel gezien. In een recente uitzending van het VARA-programma ‘Pauw & Witteman’ werd de zaak Natalee Holloway besproken – het jonge meisje dat op Aruba verdween en nu al een kleine drie jaar wordt vermist. Velen vermoeden dat zij niet meer in leven is, en veel vingers wijzen naar de eveneens jonge Joran van der Sloot als schuldige. Immers, hij heeft Natalee op de avond van haar verdwijning meegenomen voor een erotisch samenzijn, en hij is de laatste persoon van wie bekend is dat hij het meisje in leven heeft gezien. Het erotische samenzijn zou hebben plaatsgevonden op een strandje niet ver van het Holiday Inn Hotel & Casino waar ze elkaar hadden ontmoet toen Joran een potje aan het pokeren was.
Aanleiding voor de uitzending was het stopzetten van de vervolging van Joran. Volgens justitie op Aruba is er simpelweg niet genoeg concrete bewijslast om – wat ook zij zien als – de hoofdverdachte nog langer vast te houden of te vervolgen. Dus was Joran in de studio om zijn verhaal te vertellen. Ook aanwezig waren zijn ouders, en niet in de laatste plaats misdaadjournalist Peter R. de Vries. Dit is de persoon die enkele uitzendingen aan deze zaak heeft gewijd, en die met zeer kritische blik heeft gekeken naar de vele leugens die Joran in deze zaak heeft verteld. Niet alleen dat, ook had Peter zijn visie gegeven waarom de jonge man nu eigenlijk zijn toevlucht had genomen tot deze leugens en zijn eindconclusie was simpel: omdat Joran waarschijnlijk niet zo onschuldig is als hij zich voordoet. Wonder boven wonder hadden al deze mensen (Joran, ouders, Peter) plaatsgenomen aan één en dezelfde tafel om te praten over deze kwestie, met Jeroen Pauw & Paul Witteman als de zogenaamd ‘objectieven’ in het midden.
Wat volgde was een prachtig schouwspel, waarbij niet alleen de opsomming van de feiten of meningen, maar vooral ook de non-verbale communicatie mij hogelijk interesseerde. Want wat ik zag was poker op het hoogste niveau. Ik zag Joran, die zijn eigen kant van de zaak belichtte met rood aangelopen oren. (In het poker gewoonlijk een teken van niet op het gemak zijn en van emotionele disbalans. Soms – hoewel lang niet altijd – zijn deze rode oortjes een indicatie dat iemand een bluf plaatst, een leugen vertelt of anderzijds iets doet waar hij niet trots op is.) Hij werd daarbij gesteund – of beter gezegd geflankeerd – door zijn vader, een rechter in opleiding en een nogal hooggeplaatst figuur op Aruba. Deze twee bleven de gehele uitzending zij aan zij zitten. Bewust of onbewust, ze weken werkelijk geen moment van elkaars zijde en gaven daarbij de indruk een gezamenlijk blok te vormen tegen Peter’s aanvallen en kritische vragen van de interviewers. Het wrange hieraan is dat vooral Peter, maar ook vele andere volgers van deze zaak, Jorans vader ervan verdenken dat hij de justitiële voortgang heeft gefrustreerd en zelfs hulp heeft geboden bij het uitwissen van de sporen van een eventueel misdrijf. De uitzending van Pauw & Witteman zal deze verdenkingen niet hebben weggenomen, want de vader week werkelijk geen moment van Joran’s zijde, en schoot zijn zoon te hulp op die momenten dat die zich in de nesten leek te praten.
Minstens net zo opvallend in de lichaamstaal van de betrokkenen was de moeder van Joran. Mogelijk was het slechts toeval of had het simpelweg te maken met de tafelindeling, maar zij zat ver verwijderd van haar man en zoon, en ook was er nauwelijks enige klik of interactie te bespeuren tussen haar en de twee heren aan de overzijde van de tafel. Als kijker dacht ik direct: “Zou het kunnen dat de vader misschien precies weet wat er gebeurd is, en dat de moeder dus de enige van de drie is die écht oprecht is, die simpelweg praat vanuit haar hart zonder kennis van de werkelijke toedracht?” Pure gissing mijnerzijds natuurlijk, maar het was de eerste gedachte die in mij opkwam toen ik hen zo zag zitten.
De held van de uitzending? Wel, mijns inziens Peter R. de Vries, die na afloop van de uitzending nog een glas wijn in het gezicht kreeg geworpen van Joran als dank voor het gezellige samenzijn. Als altijd roeide Peter ook in deze uitzending weer tegen de stroom in, zijn licht afgewende lichaam een indicatie dat hij niet al te veel met de anderen op had. Op de hem bekende wijze ging hij vol in de aanval om stuk voor stuk de onjuistheden en de aantoonbare leugens in het verhaal van Joran voor het voetlicht te brengen, wetende dat hij natuurlijk tegen een muur van onbegrip danwel onwelwillendheid zou stuiten. Plus, hij schuwde niet om de misschien wel beste interviewer van Nederland – Paul Witteman – een veeg uit de pan te geven toen deze begrip probeerde op te brengen voor Joran in een situatie waar dit inderdaad behoorlijk ongepast leek. Een terechte actie van Peter vond ik zelf, hoewel het tegelijk duidelijk was dat door juist één van de objectieven tegen zich in het harnas te jagen, de misdaadverslaggever nog meer dan daarvoor alleen zou komen te staan in zijn visie.
Al met al was het poker op het hoogste niveau, deze vrijdagavond zo net na 23:00 uur. Ja, de uitslag is nog onbeslist omdat wij als kijker helaas de hole cards niet konden zien – maar het maakte de analyse er niet minder boeiend om.
