In de relatief korte tijd dat ik live toernooien speel, heb ik toch al flink wat handjes gespeeld die enig stof hebben doen opwaaien. In de serie die nu begint, zal ik stuk voor stuk deze interessante, gekke of historische potjes de revue laten passeren. Natuurlijk ontbreekt niet de legendarische “heel veel schoppetjes” / “kleine kaartjes” hand die mij instant bekendheid gaf in de huiskamers van Nederland, en die ook in de pokerwereld zelf in één klap mijn image veranderde van supernit naar totale maniak. Verder is daar natuurlijk de 9
8 hand waarmee ik deze maniakkenreputatie wist over te brengen naar Amerika, door deze hand voor al mijn chips te spelen tegen bracelet winnaar Eric Fröhlich middels een gigantische overpush. Daarnaast analyseer ik mijn fold van KK op de eerste World Series Main Event die ik ooit speelde, en natuurlijk ontbreekt ook niet mijn check-call op alle drie de straten tegen Lex “RaSZi” Veldhuis met slechts een unimproved AQ, voor meer dan 80% van mijn stack, en in het grootste toernooi dat ik ooit gespeeld had – de €10,000 buy-in EPT Grand Final. Allemaal handjes die veel aandacht hebben gekregen in de media, waarbij ik door de tegenstanders werd gekenschetst als luckbox, crazy man of asshole – en vaak ook nog een combinatie van deze drie.
Maar vandaag beginnen we met een heel ander handje, namelijk één die ik recent speelde bij de Summer Classics in Utrecht. In dit potje was ik heads up tegen iemand waarvan ik wist dat hij zeer los was, soms gekke dingen deed – en toch foldde ik face up mijn AK op een schijnbaar prachtige flop koning-klein-klein rainbow. Een zeer gedurfde fold dus, gebaseerd op mijn read dat mijn opponent hier normaal gesproken slechts één hand zou kunnen hebben: AA. Echter, nadat ik mijn hand face up in de muck had gegooid, vol vertrouwen dat mijn hero fold de juiste was, toonde mijn opponent vol trots zijn hand: 65 voor no pair, no draw – een totale bluf dus. Genoeg redenen om dit potje nog eens nader te analyseren onder het motto: Waar ging het mis, Rolf?
Under the gun raist de zeer actieve Dominik Kulicki van 60 naar 200. Iedereen foldt, en het is aan mij in de small blind met AK offsuit. In slechts het derde limiet van het spel, en met zeer diep geld (startstack van liefst 5,000) is dit een hand die ik niet graag speel tegen een early-position raiser, en al helemaal niet uit positie. Echter, aangezien Dominik in het eerste uur al zo’n 12 preflop raises heeft gemaakt, waaronder ook nog enkele overbet raises, lijkt het me duidelijk dat ik natuurlijk niet kan blijven passen. Voor het eerst dit toernooi besluit ik Dominik actie te geven, door er 800 van te maken.
Vervolgens is het de beurt aan de big blind, Mario Grootkerk. Ik heb met hem enige speelhistorie, en ik weet dat hij nog wel eens iets geks wilt doen, of iets te veel actie geeft met een vrij marginale kaart. Echter, met slechts 60 geïnvesteerd, geconfronteerd met een bet die ruim 15% van zijn totale stack is, en gesandwicht tussen een under the gun raise van een goede speler en een reraise van een zeer tighte ook-niet-echt-koekenbakker, is dit natuurlijk niet echt de ideale spot om iets geks te ondernemen – zou je zeggen. En al helemaal omdat Mario hier niet de actie kan sluiten, omdat in het geval van een call, Dominik nog gewoon in zijn rug zit en dus alsnog zou kunnen besluiten om over de top te komen bijvoorbeeld.
Op het moment dat Mario toch zijn chips in de hand neemt en vrij snel de 800 callt, neem ik eigenlijk al geestelijk afscheid van mijn AK. Ik zie maar één hand die Mario hier logischerwijs kan hebben: AA. Dit is eigenlijk de enige hand die sense maakt. Met andere tophanden als KK, QQ, JJ, TT en AK zou hij waarschijnlijk iets langer nodig gehad hebben, zo redeneer ik. Plus, al die handen zou hij, als hij denkt dat ze goed zijn, waarschijnlijk eerder willen reraisen dan gesandwicht flatcallen. En kleinere paartjes of suited connectors – wel, die lijken mij zeer onwaarschijnlijk gezien het grote respect dat Mario voor mij heeft, en gezien zijn bekendheid met mijn übertighte spel. Ik besluit dat alleen als de flop mij echt een monster geeft (QJT voor nut straat, KKx voor top trip) ik zeker zal doorgaan. Flopt er een aas, wel dan wordt AA ineens wel erg onwaarschijnlijk, en zal ik waarschijnlijk niet meer weg kunnen komen van mijn top pair / top kicker. En flop ik de nut flush draw, wel dan zal ik me waarschijnlijk niet kunnen beheersen, en mogelijk tegen beter weten in zal ik dan de all-in semibluf maken. Maar met alle andere flops…. Wel, tenzij ik echt een zeer betrouwbare read op mijn tegenstander zal krijgen, en een duidelijk teken van zwakte of van een mogelijke move weet waar te nemen, besluit ik op dat moment na de flop vrijwel zeker te zullen check-folden.
Dan komt de flop K94 rainbow – zo’n beetje de beste flop die je je maar kunt wensen, heads up en uit positie met een AK offsuit. Ik klop eigenlijk alles wat Mario maar hebben kan, met uitzondering van de zeer onwaarschijnlijke 99 of 44, en natuurlijk met uitzondering van AA en KK. Maar laten dat nu net de twee meest waarschijnlijke handen zijn voor mijn opponent! Ik weet dat als ik hier besluit te spelen, ik waarschijnlijk zal check-callen om een (feitelijk niet heel erg waarschijnlijke) bluf uit te lokken, en met de bereidheid te spelen voor stacks. Ik check, Mario zet snel 1200 in de 1800 pot, en ik ga in de tank.
Na minutenlang praten, denken, zuchten, irriteren, kreunen, grappen maken en tells zoeken, bezwijkt mijn opponent niet onder mijn druk, en ben ik feitelijk nog geen steek wijzer geworden. Ik blijf derhalve bij mijn read dat mijn opponent gewoon AA moet hebben, en open-fold mijn AK, in de wetenschap dat als mijn opponent bluft, hij me zeker zijn hand zal laten zien – al is het alleen maar omdat ik dan natuurlijk compleet voor schut sta. Maar goed, nou vind ik dat niet zo erg hoor. Want veel belangrijker zou zijn dat we dan concrete speelhistorie hebben opgebouwd, dat ik dan Mario’s lichaamshouding inhoudelijk heb geanalyseerd in geval van een bluf of marginale hand, en dat ik dus zelfs na zo’n schijnbaar ‘slechte’ fold ik deze situatie in latere handjes zou kunnen uitbuiten. En al helemaal omdat ik na mijn fold nog steeds 4600 overheb – en met de blinden nog slechts 30-60 is dat feitelijk gewoon een monsterstack.
Dit alles bedenk ik me op het moment dat ik met een grote zwier mijn AK wegleg, vergezeld door de tekst: “Sorry man – maar ik heb er gewoon geen vertrouwen in.” Mario grijnst, en kaatst direct: “Nou jongen, dat had je maar beter wel kunnen hebben” – en opent zijn 65 voor een totale bluf. Met no pair, no draw heeft hij mij een schijnbaar monster laten wegleggen. En hoewel ik het mijn opponent oprecht gun, en hoewel ik ook geen moment het idee heb dat ik een echt cruciale hand verloren heb, het blijft voor mij natuurlijk wel een zure pot. Immers, ik ben iemand die zichzelf vaak op de borst slaat voor het hebben van quality reads – en nu heb ik me in deze reuzenpot gewoon in de luren laten leggen. Ik ben er keihard uit gebluft door iemand die kansloos was geweest als ik een ‘normale’ actie (callen of all-in gaan) had gemaakt, iemand die nu een unieke spot had weten te vinden om mij van mijn tophand drukken. Het was zowel voor als na de flop van mijn opponent een uitermate risicovolle actie geweest; gewaagd, creatief, roekeloos en misschien zelfs wel prachtig – eigenlijk alles ineen.
En zeker ook omdat ik de chips de andere kant op zag gaan, was dit een pot die ik me nog zeer lang zal heugen.
Iedere week verschijnt de column van Rolf Slotboom op PokerCity. Rolf is een van Nederlands beste pokerspelers en tevens een internationaal gewaardeerd schrijver van pokerboeken en artikelen.
