Rolf is een van Nederlands beste pokerspelers en tevens een internationaal gewaardeerd schrijver van pokerboeken en artikelen.
Kut is Kut, zei de boer
De laatste jaren heefteen geleidelijke verandering plaatsgevonden in de wijze waarop pokerspelersworden benaderd. Waren pokeraars vroeger nog niets anders dan eenvoudige“gokkers”, veelal losers van wie je gewoon wistdat ze geen privé-leven hadden, tegenwoordig is dat anders. In de perceptie vande mensen is poker hip, jong en snel, en wordt het begrip “toppokeraar”geïdentificeerd met hippe feesten, succesvolle mensen en (het misschien welbelangrijkste van alles)… rijkdom.
Pokerspelers zijnpopsterren geworden – en plotseling bieden de vrouwen zich bij bosjes aan.Vroeger werkte ik op de markt, en daar was een gevleugelde uitspraak “Vrouwenbloot – handel dood.” Echter, in de pokerwereld lijkt dit gezegde geen opgeldte doen. Gelijk met de stijging van de prijzengelden en de toegenomen exposurevan poker op TV, zijn de dames uit hun spelonken gekropen. Want plotselingstaan ze daar: jong, sexy en met een geveinsde interesse over wat er allemaalin de pokerwereld plaatsvindt. Vroeger moest je bij een pokertoernooi deaantrekkelijke dames met een vergrootglas zoeken – maar nu verdringen ze zichrond de pokersterren om te laten zienhoe goed, hoe hip en hoe aantrekkelijk deze jonge mannen wel niet zijn.
En hoe rijk natuurlijk!Want laten we wel zijn – de enige echtaantrekkelijke pokeraars zijn diegenen die naast jong en knap toch vooral ook loaded zijn. Menig pokeraar heeft methet verliezen van zijn bankroll ook zijn wulpse partner verloren. Dat ging vaakhand in hand: geld weg, dame weg – op zoek naar weer een nieuwe prooi.
Het verbaast mij om tezien dat hoewel het pokerspelletje zelf in een jaar of 7,8 tijd niet of nauwelijksveranderd is, dit niet gezegd kan worden van ons image. Want ineens zijn wegeen losers meer, geen gokverslaafden – nee, we zijn sterren! En het erge is:het lijkt erop dat wij dat ook inderdaad zijn gaan geloven. Als je ziet hoejonge pokeraars die nauwelijks nog een fatsoenlijke titel hebben binnengehaaldrondlopen, met een air alsof men het spelletje zelf heeft uitgevonden, wel danbelooft dat niet veel voor de toekomst.
Bij alle grote toernooienin het buitenland vinden tegenwoordig ook allerlei luxueuze feesten plaats.Trendy clubs worden afgehuurd om hippe party’s te laten plaatsvinden, volgenseen simpel recept: we laten eerst een hele berg schaars geklede modellen naarbinnen, en dan volgen de pokeraars vanzelf. Een recept dat inderdaad uitstekendwerkt. Dezelfde pokeraar die vroeger nog eenzaam in de hoek zat te wachten ophet avontuurtje dat toch nooit kwam, die gaat nu voorop met zijn “gappies” omeventjes de stoere man uit te hangen. En het werkt! De dames bieden zich bijbosjes aan, en ze zijn vaak ook nog echt aantrekkelijk, sexy en… beschikbaar.Kortom: het Ego van de pokeraar wordt groter en groter onder deze aandacht. Netals bij de rockster met zijn grote hoeveelheid groupies worden de vrouwen inwisselbaar, en voelen wij ons alspokeraars heel wat.
Maar zijn we dat ook? Ach, het blijft toch vooral holle luchtnatuurlijk. Zijn de camera’s weg, dan zijn de dames weg. En is ons geld op –wel, dan zijn we natuurlijk weer net zo alleen als voorheen.
Een wijs man zei ooit: Wie gaat geloven in zijn eigen image heeftde weg naar beneden ingezet. Wij als relatief jonge / succesvolle pokeraarsmoeten hiervoor uitkijken. Zorgen dat we normale mensen blijven, met echte vrienden, en het liefst ook meteen partner die ons steunt door dik en dun – en met wie wij blij en happy zijn.Dat lijkt me op de lange termijn meer waard dan de tijdelijke streling van hetEgo door de golddiggers – die als wijweer weg zijn, het feestje gewoon verder vieren met iemand anders.
