Rolf is een van Nederlands beste pokerspelers en tevens een internationaal gewaardeerd schrijver van pokerboeken en artikelen.
Ik leef!
Zoals bij velen vanjullie bekend zal zijn, heb ik een grote interesse in de werking van de psychevan de mens. Vroeger toen ik op de Universiteit van Amsterdam Politicologie (propedeuse)studeerde en daarna Communicatiewetenschappen (bovenbouwstudie), ging ik somsmee met een vriendin van mij om samen met haar wat colleges Psychologie bij tewonen. Hoewel dit niet in de laatste plaats was ingegeven door het feit dat dedame in kwestie niet geheel onaantrekkelijk was, vond ik het ook wel degelijkinteressant om me iets te verdiepen in de werking van het menselijk brein – en nogaltijd lees ik vrij veel boeken of artikelen over dit onderwerp, zelfs als hetniet of niet direct poker-gerelateerd is.
Eén van de belangrijkstedingen die ik heb geleerd is dat voor je overallhappiness, laten we zeggen voor het “lekker in je vel zitten”, hetbelangrijk is dingen te doen waar je echt blij van wordt. Te vaak zie ik mensendie zich echt moeten slepen naar hun werk, of die in een relatie zitten waar zenog maar weinig energie uit kunnen halen. Ik wist al vrij snel dat ik niet zoiemand wilde worden. En hoewel ik een zeer grote liefhebber ben van veel geldverdienen, heb ik daarom altijd geprobeerd op werkgebied toch vooral de dingen tedoen die mij interesseren en die mij blij maken – wetende dat ik op termijnhiervan een gelukkiger, en hopelijk ook gewoon een ‘leuker’ mens zou worden.
De eerste keer dat ikzo’n echt cruciale beslissing nam was in februari 1998. Een half jaar eerderwas ik samen met twee vrouwelijke collega’s naar Wenen verhuisd om daar alscroupier / dealer te gaan werken in ConcordCard Casino, het op dat moment grootste pokerhuis van Europa. Ik vond hetdaar geweldig, en verdiende meer geld dan ik ooit in Nederland bij elkaar hadgezien. Bijkomend voordeel was ook nog dat met één van mijn twee collega’s devriendschap zich had uitgebreid tot het begin van een heuse relatie.Samenwonend met mijn prille liefde in een werkelijk prachtig huis had ikderhalve de tijd van mijn leven, waarbij ik bakken met geld verdiende – en danook nog eens met werk dat ik leuk vond. En dat alles in een stad die ik in mijnhart gesloten heb, en waar het leven voor mij voelde als een goedbetaaldevakantie zonder ook maar enige vorm van stress. Kortom: Ik voelde me gelukkigerdan ik me ooit had gevoeld, en ik zou wel gek zijn om daar iets aan te gaanveranderen. Toch?
Wel, ondanks dat ik meheel goed voelde op dat moment,besefte ik maar al te goed dat het werk als dealer niet iets was dat ik mijnhele leven wilde blijven doen. En daarom besloot ik mijn goede en risicolozebaan op te zeggen om een complete sprong in het diepe te maken – en pokerprofte worden. Ondanks dat ik geen enkel voorbeeld had van iemand die was geslaagdop dit gebied, bedacht ik dat ik waarschijnlijk wel het soort drive en ambitie had die mijn voorgangers mogelijk misten.Ik voelde diep van binnen dat als ikzou slagen als professionele pokeraar, ik nog trotser en gelukkiger zou zijndan ik nu was als dealer. En dan vooral ook op de lange termijn, omdat ik danveel geld zou verdienen doordat ik echt goed was, en niet omdat ik toevallig opeen plek zat waar we buitensporig veel fooi ontvingen feitelijk ongeacht onze daadwerkelijkekwaliteit.
Wetende dat ik mogelijkmijn prille relatie op het spel zou zetten doordat ik nu niet meer vast inWenen zou blijven wonen, en bovendien beseffend dat ik mezelf in een financieelzeer risicovol en onzeker avontuur zou storten, nam ik toch die stap – en naeen moeizaam begin, uiteindelijk met groot succes. Binnen vier jaar was ik Nederlandssuccesvolste pokeraar, ja op dat moment feitelijk de enige full-time pokerprofdie ons land rijk was. Ik was trots, maar tegelijkertijd wist ik dat ook het puuren alleen pokerspelen mogelijk iets te monotoon en eenzijdig zou zijn om me optermijn te kunnen blijven boeien. Ik maakte dus een nieuwe stap, en besloot omin lijn met mijn studie de media te gaan opzoeken. En toen ik mij inderdaad alsnel wist op te werken tot succesvol columnist / schrijver / reporter endaarnaast ook pokercommentator op TV, toen leek ik echt de ideale combinatie tehebben gevonden tussen zelf spelen, analytisch bezig zijn en de krenten in depap: mijn media-activiteiten. En ja, ook mijn relatie had standgehouden onderdeze vele veranderingen. In mijn optiek was ik nu dus weer een stapje verder enhoger dan ik daarvoor was – en helemaal omdat ik van de buitenwacht veel eer enwaardering kreeg voor deze werkzaamheden.
Echter, langzaam maarzeker begon mijn blije gevoel wat weg te ebben. Ik kreeg meer en meerverplichtingen buiten het poker zelf die weliswaar allemaal goed betaald waren,maar die toch steeds meer begonnen te voelen als “werk” – precies datgene watik altijd had geprobeerd te vermijden. Ik zag dat langzaamaan een soort vansleur & routine zich in mijn leven had verweven, en na enig nadenken beslootik: “Rolf, dit is niet goed. Ga gewoon weer werken aan je uiteindelijke doel:de beste pokerspeler van de wereld te worden. Dat is altijd je droom geweest –en laat je daarvan niet afbrengen door de zekerheid van goede banen en / offinanciële stabiliteit. Als je nu niet de keuze durft te nemen voor hetgeenwaar eigenlijk je hart ligt, dan zul je daar je hele leven spijt van hebben.”
Eind 2007 nam ik duswederom een aantal rigoureuze beslissingen. Nadat buiten mijn wil mijndagelijkse column in De Pers wasstopgezet, besloot ik zelf op te houden als toernooireporter bij Poker Pages, legdeik mijn functie als Bureau Chief bij CardPlayer Europe neer, stopte ik mijnwerkzaamheden voor Nederpoker, en lastbut not least gaf ik ook nog eens mijn goedbetaalde blog bij Intellipokerop. En voor wat? Wel, voor niets eigenlijk – voor niets anders dan de vrijheid tehebben om te kunnen doen wat ik wilde. Ik besloot me weer 100% te focussen ophet spelen van poker, waarbij ikvooral toch alle grote toernooien wilde aflopen. Met andere woorden: Ik wildezelf de titels winnen, in plaats van te schrijven over hoe anderen die titels wonnen.
En het moet gezegd:Eigenlijk sinds ik de World Series of Poker 2007 heb gespeeld, voel ik weer eenenergie als nooit tevoren. Ik voel dat mijn oude ‘drive’ weer terug is nu ikmezelf nieuwe doelen heb gesteld wat betreft het binnenhalen van prijzengeld,maar vooral wat betreft het winnen van grote titels. Positief is daarbij dat iknu deel uitmaak van een gesponsord team waardoor ik ook nauwelijks nogfinanciële risico’s loop – maar dat is eigenlijk niet eens echt waar het mij omgaat. Waar het om gaat is dat ik me weer in de Eredivisie van het Poker begeef,en dat ik me nu met volle energie kan storten op dat wat ik zo graag wil: debeste zijn. En of me dit nu zal lukken of niet, feit is dat ik voel dat ik weerleef, en dat ik elke dag weer als een nieuwe uitdaging zie – simpelweg door de (gedurfde) keuzes die ik heb gemaakt.
En ja, natuurlijk weet ikook wel dat het werken naar een doel dedrijvende kracht is, en dat zelfs als ik dan dat doel bereikt heb ik ook weer een vorm van leegte en / of teleurstellingzal voelen.
