Al sinds februari 1998 ben ik professioneel pokeraar. De eerste vijf, zes jaar van mijn carrière was ik een live cash gamer, wat betekende dat ik zeer veel uren heb doorgebracht in de diverse Holland Casino’s. In navolging van het genuanceerde stuk van Jacco Hester vorige week, hier kort mijn visie als ervaringsdeskundige. Wat is goed, wat is slecht aan ons staatscasino – en boekt men eigenlijk wel enige progressie?
Spelaanbod
Toen ik begon met pokeren, kon dat in slechts één Nederlandse vestiging: het Holland Casino Amsterdam. Jarenlang ben ik als de dood geweest dat de directie het cash game poker zou schrappen, want met eigenlijk nooit meer dan drie bespeelde tafeltjes, meestal zelfs maar één, was poker voor het casino nu niet direct een lucratieve aangelegenheid. Eigenlijk werden we gered door de Master Classics of Poker. Omdat het HC dit prestigieuze toernooi per se wilde hosten, vond men dat men het niet maken kon om de rest van het jaar geen poker aan te bieden. Zonder de Master Classics had men allang de stekker getrokken uit het destijds zieltogende poker.
Wonder boven wonder kwam ineens de wereldwijde poker boom. Ineens werd poker hip en populair, en het HC sprong hierop in door ook in andere vestigingen poker aan te bieden. Resultaat: Door het hele land kan men nu live pokeren – een geweldige verbetering ten opzichte van vroeger.
Daarbij kan men kiezen uit niet alleen no-limit hold’em, maar ook limit hold’em. Plus, in vestigingen als Amsterdam en Utrecht vinden met grote regelmaat serieuze pot-limit Omaha partijen plaats. Een prima spelaanbod dus, veel en veel beter dan vroeger. Met eigenlijk als enige minpunt dat er nauwelijks goedkope cash games te vinden zijn, omdat HC op structurele basis de kleine games wegbezuinigt omdat ze niet rendabel genoeg zijn. Maar, zoals al eerder gezegd door mij: Dit is pure korte-termijn politiek. Men pleegt roofbouw op het bestaande player base, en snijdt door dit beleid feitelijk haar eigen bloedlijn weg – kortom, een zeer onverstandige bedrijfsvoering.
Toernooi versus cash
Zoals gezegd, in de beginjaren van mijn carrière was ik een pure cash gamer. Toernooien speelde ik zelden of nooit. Het was dan ook een flinke bron van ergernis dat de highrollers bij de jaarlijkse MCOP continu in de watten werden gelegd, terwijl de bron van inkomsten van het casino – de cash game regulars die het hele jaar speelden – volledig genegeerd werden. Ik vond het verbazingwekkend dat feitelijk de slechtste klanten voor een casino beloond werden, namelijk de zeer incidentele bezoekers die alleen maar komen als ze flinke extra’s krijgen zoals hotelaccommodaties en vluchten. Voor mannen als Devilfish, Mike Sexton of Phil Hellmuth was niets te gek, maar de spelers die dag in, dag uit zaten te cash gamen mochten blij zijn dat ze überhaupt konden spelen – en ik vond dit niet rechtvaardig.
Gelukkig heeft HC hierin een flinke omslag gemaakt. De grote sterren worden nog altijd prima verzorgd – en terecht, want zij geven de grote toernooien meer cachet. Maar tegelijkertijd wordt er meer en meer naar de cash gamers en de ‘kleinere’ spelers geluisterd. Suggesties over mogelijke verbeteringen vinden tegenwoordig een luisterend oor, en hoewel een staatsbedrijf als HC per definitie wat stroperig werkt, wordt er wel degelijk iets met de input van de vaste gasten gedaan.
Wat ik persoonlijk jammer vind is dat de toernooiseries de laatste tijd nauwelijks nog poker series zijn, maar bijna exclusief no-limit hold’em series. Pot-limit Omaha, 7 card stud of limit hold’em… deze games zijn nauwelijks nog in de schema’s terug te vinden, en ik vind dat een groot gemis. Anderzijds valt het ook weer te prijzen dat Holland Casino simpelweg luistert naar de wensen van haar klanten, en die willen eigenlijk bijna uitsluitend no-limit hold’em freeze-outs spelen. En hoewel ik dit kortzichtigheid en misschien zelfs wel domheid van veel spelers vind, het is natuurlijk volstrekt logisch dat het casino zich aanpast aan de verlangens van haar gasten. De bescheiden deelnemersvelden bij de ‘andere’ toernooien bewijzen hierin het gelijk van het casino – hoe zonde dit ook is voor allround pokeraars als ikzelf.
Rake
Tja, daar is ‘ie weer – de rake! Jarenlang heb ik gevochten tegen de veel te hoge rake in het Holland Casino. Al toen ik begon met spelen was de rake voor alle games 5% met een maximum van 50 gulden. Als ik dit schreef in mijn artikelen voor CardPlayer, Poker Digest of internationale sites, werd ik altijd voor gek verklaard te spelen in games met een dergelijke exorbitante house-cut. Immers, in de Verenigde Staten was 5% / $3 cap de norm.
Jarenlang heb ik het HC erop gewezen dat zij met deze rake de groei van poker in de weg stond, en roofbouw pleegde op het bestaande player base. Veel effect sorteerde deze mening niet. Mijn andere argument kreeg waarschijnlijk iets meer weerklank, namelijk dat internationaal gezien HC zich met dergelijke tarieven uit de markt prijsde, en bovendien aangaf niet echt ‘hart’ te hebben voor het pokerspel – terwijl met het prestigeproject Master Classics of Poker men dit juist wel probeerde uit te dragen.
Toen de Euro werd ingevoerd (voor de jongeren onder u: tegen een omrekenkoers van 2 gulden 20) en alle limieten simpelweg werden gehalveerd i.p.v. aangepast volgens de eigenlijke (1/2,20) = 0.45 factor, vreesde ik dat ook de cap op de rake door twee zou worden gedeeld, naar 5% cap €25 dus. Samen met regular Leslie Smith hebben wij ons toen hard gemaakt voor een lagere cap – namelijk €15. Het pleit voor het casino dat men toen naar ons heeft geluisterd, al was het jammer dat na enkele weken zonder enige verklaring de cap voor pot- en no-limit games alsnog werd verhoogd naar €20. Maar omdat wij steeds duurdere partijen gingen spelen, betekende die lagere cap dan vroeger dat er structureel meer geld overbleef voor de spelers – en mede hierdoor kon onze dure PLO partij jarenlang met succes blijven draaien.
Dat HC de laatste jaren steeds meer kleine partijen is gaan afschaffen of aanbieden tegen monsterlijke rake (10% cap €10), tja mijn mening daarover is bekend. Zeker een staatscasino behoort de big picture te zien, vind ik. Niet alleen denken aan maximaliseren van winst dus, maar ook de verantwoordelijkheid nemen om kleinere games aan te bieden tegen een normaal tarief. Nu worden nieuwe spelers ofwel gesloopt door de rake op de lage limieten, of als er geen lage limieten zijn dan worden ze op de hogere limieten gefileerd door de professionele spelers. En in beide gevallen verliest het casino een in potentie loyale klant, en raakt het poker weer een gedeelte van haar nieuwe aanwas kwijt.
Sfeer
Niets over te klagen – de sfeer in de diverse HC’s is al jarenlang fantastisch! Of het nu gaat om de cash games of de toernooien, de atmosfeer aan de tafel is in vrijwel alle gevallen vriendelijk, gezellig en joviaal. Het casino draagt hier zelf ook aan bij door vriendelijke brushes en misschien niet altijd even snelle, maar vrijwel altijd zeer vriendelijke croupiers. Het HC klopt wat gezelligheid betreft zowel de illegale partijen als de buitenlandse casino’s met vlag en wimpel.
Kwaliteit van het personeel
Toen ik begon als prof stoorde ik mij nog wel eens aan ongemotiveerde werknemers, of aan croupiers die dachten dat de gasten er waren voor hen, in plaats van zij voor de gasten. Echter, de laatste jaren zijn veel rotte appels verwijderd en vervangen door jong & gemotiveerd personeel. Kijk naar het enthousiasme en de ongekende inzet bij de brushes in Utrecht & Enschede of de dealers bij alle Holland Casino toernooien, en je kunt je als speler niets anders voelen dan blij en gewaardeerd.
Enig minpuntje is dat door de vele wisselingen en ook bezuinigingen van de laatste jaren, de ervaring en regelkennis niet altijd optimaal is. Gekoppeld aan het feit dat regels nog wel eens willen wisselen van vestiging tot vestiging en nogal eens verkeerd worden geïnterpreteerd, is het duidelijk dat op dit gebied voor het HC nog wel enige winst te boeken is – alhoewel ten opzichte van vroeger men al geweldige stappen heeft gemaakt.
Potentiële winstgevendheid
Hetcriterium waarop de pokerprof zijn partijen beoordeelt: zijn de voorwaarden zodanig dat de game beatable is of niet? In HC is dat bij vrijwel alle games het geval, met uitzondering van de kleine partijen waar door de rake niemand op de lange termijn winstgevend kan spelen. De cash games in eigenlijk alle vestigingen hebben gewoonlijk voldoende zwakke spelers dat de profs prima kunnen verdienen, en ook de wat betere amateurs zich uitstekend staande houden. Wel stijgt het niveau de laatste jaren flink, wat vooral te zien is bij de no-limit hold’em freeze-out toernooien in Enschede & Utrecht. Mede door de laatste jaren wat verhoogde juice en de aanwas van jonge en sterke online profs is de edge voor de goede speler hier aanzienlijk kleiner geworden dan vroeger.
Conclusie
Zoals Jacco Hester al schreef in zijn verhaal van vorige week: HC wordt dan wel vaak bekritiseerd, maar dat is niet altijd terecht. Je kunt er immers pokeren in een prettige en veilige atmosfeer, in over het algemeen goede games, en met een vrij divers spelaanbod. Natuurlijk speelt HC door het verkregen monopolie een echte thuiswedstrijd, en pas als concurrentie wordt toegestaan zullen we zien hoe goed men zich staande kan houden onder ‘eerlijke’ marktomstandigheden. Doordat velen (mijzelf incluis) de gronden voor die monopoliepositie betwisten, is het een populaire bezigheid geworden om Holland Casino flink af te zeiken over van alles en nog wat. Maar uit jarenlange ervaring in zowel binnen- als buitenland weet ik dat HC het nog lang zo slecht niet doet – en vooral wat betreft klantvriendelijkheid en gezelligheid scoort men zelfs uitzonderlijk goed.
Elke week beschrijft Rolf Slotboom, Team captain van Team Holland Poker, zijn leven als pokerspeler en alle ervaringen, kennis en anekdotes die daarbij horen. Heb je zelf vragen of interessante pokerhandjes die je graag besproken ziet worden, stuur deze dan op naar [email protected]
aanjtwit
