Sommige mensen houden van strakke, duidelijke regels. Goed = goed, en fout = fout. Ga je een grens over, krijg je straf. En waarom je dan precies die grens over ging – nou, dat is voor de strafmaat niet relevant.
Veel wetgeving is ook gebaseerd op dit principe. Je hebt 20 kilometer te hard gereden? Wel, dan is de boete €120 – klaar. En of je die 20 km nu te hard reed op een woonerf met veel kleine kinderen, of op een totaal verlaten snelweg waar er geen enkel gevaar was om wat harder te rijden, tja dat wordt dan gezien als niet relevant. De persoon die nooit te hard rijdt maar deze ene keer vanwege een noodgeval extra snel naar het ziekenhuis moest, wordt vaak nog erger gestraft dan de recidivist die altijd veel te hard rijdt, maar steeds precies op tijd afremt op de plekken waar snelheidscontrole is – om dan weer door te gassen als hij de flitspaal voorbij is.
Ik vind dit een hiaat in de rechtshandhaving. Naar mijn mening moet bij het uitdelen van straffen altijd rekening worden gehouden met situationele factoren, en met iemands prior history. Een overtreding van een slager als Materazzi of een schwalbe van een komediant als Suárez mag niet hetzelfde worden beoordeeld als een schop of duikeling van een goedwillende speler die toevallig eens een keer een foutje maakt.
Veel mensen delen deze mening van mij echter niet. En bij de WSOP in Vegas deelt men mijn mening al helemaal niet. Daar gelooft men oprecht in vaste straffen voor iedere overtreding, waarbij totaal niet wordt gekeken naar intentie of achtergronden. En dit vind ik slecht – omdat goedwillende spelers dan vaak onredelijk gestraft worden voor wat niet veel meer is dan een foutje, terwijl gehaaide angle-shooters keer op keer wegkomen met onsportief gedrag.
“Hij zit aan zijn telefoon!”
Een uitvloeisel van star omgaan met regels is dat nieuwe regels ineens heel belangrijk worden gemaakt – zonder dat men er rekening mee houdt waarom de regel überhaupt in werking gezet is. Zo was bij de World Series van 2008 er ineens een nieuw gevaar dat diende te worden bestreden – de mobiele telefoon. Als je tijdens een hand bellend of SMS’end werd aangetroffen, wel dan werd je hand automatisch als dood beschouwd. Op zich niet eens zo’n slechte regel, gezien het gevaar dat mensen elkaar SMS’jes met info zouden kunnen doorsturen tijdens een hand, of om het ‘asociale’ gedrag te voorkomen van iemand die midden in een pokerpartij luidruchtig zit te bellen.
Maar dan dit. Twee tafels naast mij heeft iemand een grote river bet gemaakt, wat naar later bleek waarschijnlijk een dikke bluf. Zijn opponent gaat even in de tank, om te kijken of hij al dan niet de call gaat maken. Terwijl iedereen doodstil zit te wachten op de beslissing die hij gaat nemen, gaat in de binnenzak van zijn jasje de telefoon af. Hij pakt kort de telefoon uit zijn zak, drukt op het “Weiger Gesprek” knopje, om daarna zijn denkproces weer te vervolgen. Niets aan de hand, toch?, zou u denken. Wel, de persoon die de bet heeft gemaakt ziet dit heel anders. Hij staat erop dat de floorman erbij gehaald wordt, omdat zijn opponent “tijdens de hand zijn telefoon heeft gebruikt”. En inderdaad: als de chef ter plaatse is, kan hij niet anders dan de hand van de man met de telefoon dood te verklaren – “want dat zijn nou eenmaal de regels”. Dit ondanks het feit dat een angle-shooter nu beloond wordt met een mogelijk ten onrechte verkregen pot, ten koste van iemand die eigenlijk niets fout gedaan heeft.
“Hij laat zijn kaarten zien!”
De World Series 2009, Main Event. Ik heb aan de tafel voor flink wat hilariteit gezorgd. Na minstens 18 handjes op rij te hebben gepast in mijn gebruikelijke Nit-stijl, win ik een grote pot als ik handje 19 raisend binnenkom met een… 82 offsuit. (Ik maak op de river een straat en krijg een call, waarop ik mijn niet-echt-premium-maar-wel-winnende hand moet tonen.) Vooral mijn linkerbuurman, iemand die toch al niet zo heel veel respect had voor mijn raises, vond deze vorm van handselectie erg opmerkelijk.
Een paar potjes later krijgt deze persoon zelf 82 offsuit, en voordat hij die hand foldt flasht hij zijn kaarten even naar mij, om aan te geven: “Kijk, dit is wat je doet met een 82 offsuit: folden!” Natuurlijk niet helemaal correct van hem omdat er nog mensen in zijn rug zaten die hij zo onbedoeld van enige informatie voorzag – maar toch allerminst iets wat heel hoog zou moeten worden opgenomen.
Echter, de linkerbuurman van deze speler doet dit wel – een jonge en nogal obnoxious Amerikaan. Ondanks dat hij dus eigenlijk juist voordeel had van deze actie, roept hij gedecideerd: “Dealer, call the floorman. This player has been showing his cards, and thus should be getting a penalty.”
Dit is het soort klikgedrag wat je nog wel eens ziet op de lagere school of bij de kinderopvang – maar van volwassen mensen verwacht je toch wel wat anders. En dat zei ik dus ook. Door het op te nemen voor mijn buurman links, en door aan de klikspaan te vragen waar hij nu eigenlijk mee bezig was om een helemaal-niet-kwaadwillend persoon een oor aan te naaien, werd het zaakje gesust, en ontliep mijn buurman zijn straf. Want, zo werd mij verzekerd: Als de floorman was gekomen, dan was er een straf uitgedeeld. Want het laten zien van de kaarten, dat mag gewoon niet – period.
En dat dit klopte, zag ik aan een andere tafel. Ook daar werd een goedwillende amateur een oor aangenaaid door een gehaaide prof die extreem op zijn strepen ging staan toen het hem uitkwam. Zeg, zoals Belinda Blokker altijd speelde in onze Holland Casino partijen: Zelf op structurele basis en bewust alle grenzen opzoeken, maar dan wel moord en brand schreeuwen en beroepen op regeltjes waar het een ander betreft – en als het dus in je eigen straatje past. Dit is het soort gedrag wat absoluut niet beloond mag worden. Maar met de starre houding van de regelgevers zoals bij de WSOP, gebeurt dit juist wel.
“Hij probeert zijn blinden te ontlopen!”
Op dag 2 van het Main Event is de plek links van mij al ruim een kwartier vrij. Dus wanneer ik als de grote blind mijn hand heb gepast en twee oudere heren in de hand overblijven, doe ik wat ik altijd doe als de plek van de grote blind nog vrij is: rondkijken of een nieuwe speler zich niet misschien staat te ‘verstoppen’ om zo de blinden te kunnen ontlopen. Precies terwijl ik rondkijk, komt een man van ongeveer 1 meter 90 onze zaal binnenlopen, zijn bak met chips in de hand. Hij kijkt omhoog naar het nummer van onze tafel, checkt of die matcht met het nummer op zijn kaartje, en als dit klaarblijkelijk het geval is stapt hij met ferme tred richting onze tafel.
Maar dan ziet hij de positie van de button, waar de open plek aan tafel zich precies bevindt… en maakt direct rechtsomkeert. De man met op de rug van zijn shirt “Lake Elsinore” beent zonder omkijken de Brasilian zaal weer uit – en derhalve blijft de plek links van mij voorlopig leeg.
Terwijl de twee oudere heren nog steeds bezig zijn met hun pot, zeg ik tegen de dealer: “Mark, there’s a good chance that someone has just been trying to dodge his blind. A guy just came to this table with chips and a seat card, but then suddenly walked away – possibly because he noticed he had to come in as the big blind. If by chance our new player will indeed be a guy with a Lake Elsinore shirt, I demand that he will not just have to post / forfeit the blinds, but that he also get an additional penalty – because this would be flat out cheating.”
Een kleine vijf minuten later komt de speler in kwestie inderdaad weer binnen – door mij luid verwelkomd met de woorden “Gee, there we have the guy from Lake Elsinore – finally!” Tot zijn grote verbazing moet hij alsnog op de grote blind plaatsnemen, omdat de hand tussen de twee spelers nog steeds niet is beëindigd.
Maar ook mijn verbazing is groot. Want als de floorman naar de tafel komt en het verhaal verteld krijgt, antwoordt hij simpel: “Tja, maar hij heeft nu toch gewoon de big blind, of niet dan. No harm done – just play on.”
Kortom: Hier zat iemand die doelbewust had geprobeerd vals te spelen om zichzelf een oneigenlijk voordeel te verschaffen, en die zonder enige vorm van straf hiermee wegkwam “omdat er nu toch niets meer aan te doen is”. Maar tegelijkertijd worden mensen wel bestraft voor onschuldige vergissingen, of voor futiliteiten die niet eens de moeite van het bestraffen waard zijn.
Een systeem dat op dergelijke wijze functioneert, kan in de praktijk natuurlijk nooit rechtvaardig worden genoemd – zelfs al lijkt het dat in theorie wel te zijn.
Elke week beschrijft Rolf Slotboom, Team captain van Team Holland Poker, zijn leven als pokerspeler en alle ervaringen, kennis en anekdotes die daarbij horen. Heb je zelf vragen of interessante pokerhandjes die je graag besproken ziet worden, stuur deze dan op naar [email protected]
aanjtwit
