In mijn column van drie weken geledenwas ik inde ogen van sommigen redelijk negatief over de toekomst van het poker. Minderkansen om flink te verdienen, een tanend vertrouwen bij het publiek doorschandalen en onzekerheid, politiek die greep wil houden / krijgen op hetvermeende ‘kansspel’ poker, en de Belastingdienst die ook haar graantje wilmeepikken. (Of, misschien beter gezegd: die hele graanvelden wil binnenharkenop een moment dat poker eigenlijk niet veel meer is dan een klein gazonnetjewaar kwetsbare plantjes proberen te groeien & bloeien op feitelijk net ietste droge aarde.)
Echter, buiten al deze ontwikkelingenvan buitenaf is er één andere belangrijke remmende factor die ik twee wekengeleden niet heb genoemd, en die in tegenstelling tot de andere aspecten ietsmeer van binnenuit komt. Komend vanuitde spelers zelf dus, en een factor die we derhalve niet gemakshalve kunnenafschuiven op anderen. Die factor is dit: ethiek – of, liever gezegd: hetgebrek daaraan.
De laatste jaren is het poker overspoelddoor schandalen waarbij bekende of succesvolle pokerspelers betrokken zijngeweest. Een lange reeks ‘incidenten’ dus, waarbij bekende namen als SorelMizzi, Men Nguyen en Dustin Woolf genoemd werden / betrokken waren. Afgelopenweek kwam daar nog de affaire Jose ‘girah’Macedobovenop,de Poker Prodigy die enkele uiterst dubieuze zaken op zijn geweten heeft – enwaarbij het er bovendien de schijn van heeft dat ook zijn ‘vrienden’ (deuiterst succesvolle Daniel ‘jungleman12’ Cates en Haseeb ‘DOGISHEAD’ Qureshi)een niet geheel frisse rol spelen. En tenslotte was daar nog die andere bekendenaam, Chino Rheem,die hetmet het terugbetalen van zijn leningen aan collega-pokeraars niet echt heelnauw neemt.
Enkele gevallen uit een iets grijzerverleden:
- JustinBonomo. Golden Boyvan enkele jaren terug, iemand die onder de naam ZeeJustin niet alleen deduurste online games sloopte, maar ook uiterst actief was op fora. Moest flinkdoor het stof toen hij werd gepakt door structureel multi-accounting, en werdnogmaals gepakt voor een soortgelijk vergrijp zelfs nadat hij al publiekelijk door het stof was gegaan.
- Men“the Master” Nguyen. Bekende pokerprof aan wie al sinds jaar en dag eenonfrisse geur hangt. Wat betreft live events is hij al beschuldigd vansoftplaying met door hem in het toernooi gezette paardjes. En hij zou zelfs aleens op een hotelkamer zijn aangetroffen met een flinke hoeveelheid chips uiteen toernooi.
- MarkTeltscher. Winnaarvan de EPT London, die een WCOOP toernooi won op naam van zijn zus, en waarbijhij bovendien meerdere accounts zou hebben gehad die allen haddengeparticipeerd in het event.
(Wie wat uitgebreider wil lezen over deverschillende onderdelen van mogelijke cheating is er een mooi overzicht opWikipedia.Enkele meerinhoudelijke verhalen of concrete gevallen staan bijvoorbeeld op Neverwin Poker, in deWashington Post,op PlayWinning Pokerof opPoker Listings.)
Wat hebben al deze zaken gemeen? Zehebben gemeen dat het gaat om succesvolle spelers die het klaarblijkelijk (enal dan niet tijdelijk) niet zo nauw namen met de ethiek. Die menen / meenden datregels die voor alle spelers gelden, kennelijk niet van toepassing zijn / warenop hen.
Sterker: juist onder de high-stakesspelers lijken de grenzen van de ethiek nogal eens te worden opgerekt. Hetgebruik van allerlei hulpmiddelen, computersoftware, het met andere spelerspraten of overleggen via Skype, het toernooien laten uitspelen door de vrienddie de eindfase beter speelt, het delen van accounts, of zelfs met een helegroep spelers in één ruimte zitten. Het zijn zaken die onder jonge, succesvolleonline profs significant vaker voorkomen dan onder de ‘gewone’ pokeraars. Heusniet alle zaken hier genoemd zijn misschien 100% illegaal, en zelfs als het wélverboden is zijn sommige regels zo unenforcable(one player to a hand, bijvoorbeeld) dat sites vaak maar zijn gestopt metde opsporing. Bijvoorbeeld omdat het gedrag zo vaak voorkwam & niet tebestrijden was dat men deze kardinale pokerregel maar heeft laten varen.
Niettemin: het gegeven dat vooral dezejonge, succesvolle profs de grenzen van wat net wel of net niet mag nog weleens willen oprekken, zie ik als uiterst kwalijk. Niet omdat het ze per se tot‘valsspelers’ zou maken, hoor – want ik ben ervan overtuigd dat de overgrotemeerderheid van ook deze jonge spelers wel degelijk op eerlijke wijze wilwinnen. Maar wat voor hen ‘normaal’ is wijkt flink af van hoe de regelseigenlijk in eerste instantie bedoeld zijn. En omdat ze zich zo een extra edgehebben verworven op diegenen die alle genoemde zaken niet gebruiken, maakt ditde instap voor de ‘gewone’, eerlijke speler des te lastiger.
Zo kende ik een jonge speler in hetHolland Casino met wie ik jaren had gespeeld in Amsterdam, en die ik zondertwijfel zou beschouwen als een supereerlijke gast. En toch bekende hij ooit aanmij dat als hij in een online toernooi of cashgame aan tafel zat met een vriendof kennis, dat ze elkaar dan via msn of mobiel even waarschuwden als ze eentophand hadden. Gewoon, als ‘vriendendienst’. Echter, het zal duidelijk zijndat de opponenten aan tafel hierdoor een zodanige intrinsieke achterstand hadden,dat van eerlijk poker geen sprake meer was.
En dit was slechts één klein gevalletje,waarbij het bovendien ging om een jongen zo eerlijk dat ik hem bij wijze vanspreken mijn portemonnee zou toevertrouwen. Als hij al denkt “tja, maar iedereen doet het toch?”, dan betekent datvoor de toekomst van het poker niet veel goeds.
Voor deze toekomst is het namelijk van hetgrootste belang dat juist de goede & winnende pokeraars zo clean mogelijkzijn, en daarmee een voorbeeldrol vervullen voor potentiële nieuwe spelers. Wantindien deze nieuwe spelers denken dat als je altijd 100% eerlijk probeert tezijn er dus niet meer te winnen is(en velen denken dat!)… wel, dan is onze prachtige pokersport ten dodeopgeschreven.
Of, misschien iets minder explicietverwoord: dan lijdt het weinig twijfel dat zowel de groei en de integriteit vanhet pokerspel hiervan flinke hinder ondervinden.
