Na mijn magere optreden bij de Master Classics (nogwel netjes afgesloten met een 13e plek in het afsluitende crapshoot toernooi,en dus mijn eerste cash) was de focus alweer snel gericht op de directaansluitende EPT Vilamoura. Ik speel zelden EPT’s vanwege de al vaakaangehaalde belastingregels, maar in deze trip had ik echt zin. De combinatievan het heerlijke weer in de Algarve, het lekkere hotel / resort waar ik aleens was geweest, en het bedroevende spelpeil van de gemiddelde Portugees dedenmij besluiten om weer eens een buitenlands tripje in mijn agenda te zetten.
Dag1: Koningen wederom dodelijk
Al vanaf het allereerste begin moest ik vechten als eenleeuw. Net als op mijn Master Classics Main Event van vorige week, verloor ikook bij dit belangrijke toernooi twee grote potten met KK – beide op nogalonfortuinlijke (om niet meteen te zeggen: onterechte) wijze. Van mijn 30kstartstack was nog slechts 11k over… en het toernooi was nog maar nauwelijksbegonnen!
Maar goed, U kent zo langzamerhand mijn visie wel.In poker moet je nooit denken aan wat je ooit eens had, en al helemaal niet aanhoeveel je eigenlijk zou moetenhebben. Het enige relevante aspect is hoeveel chips je daadwerkelijk hebt, enhoe je die op zo goed mogelijke wijze kunt gebruiken.
En hoewel ik naar buiten toe vanzelfsprekend mijnkalmte behield… enigszins pissed wasik wel. Want ondanks dat in dit toernooi er (in tegenstelling tot mijnverwachting) erg veel topspelers zaten, had ik juist het fortuin van de lotingdat ik hen stuk voor stuk had vermeden. Gezeten aan een voor mij perfectetafel, had ik derhalve de ideale uitgangspositie om nu eens niet alleen maar teplodden, maar om gewoon eens echt eenstack te gaan bouwen. Maar die plannen konden dus al snel de kast in, toen naminder dan 90 minuten spel ik alweer in de situatie zat dat elke fout of éénkeertje pech mijn einde kon betekenen.
Maar ik vocht mij uitstekend terug. Ondanks dat ikop twee geflopte (top) sets geen actie kreeg, eindigde ik dag 1 zonder ook maaréén enkele all-in op mijn standaard helft van average, 25,700 in chips.
Uitstekendherstel zet zich voort op dag 2… voor eventjes althans
Op dag 2 had ik een vliegende start. Twee strakkePortugezen die ik ook op dag 1 al aan mijn tafel had, zaten er nu wederom – metde waardering voor mijn spel die ze de dag daarvoor uitgebreid hadden getoond.Al op de eerste hand maakte ik misbruik hiervan, door de open raise van één vanhen blind all-in te reraisen, wetende dat deze man zich mijn strakheid van dedag ervoor nog uitstekend herinnerde. Ik won vervolgens een showdown met 77 vanLuca Pagano’s bottom pair in een medium potje, stal de blinds van een ghostplayer twee links van mij, en won vervolgens een reuzenpot tegen dezelfdePortugees als in mijn blind all-in coup. Met QQ maakte ik wederom uit de bigblind een gigantische reraise tegen zijn open raise, en ditmaal besloot hij metAK volledig te committen. Volledig in lijn met mijn adviezen aan de dealster,draaide zij als eerste kaart van de flop een vrouw, en beloonde mij met eengiga-pot. Ik was in één klap dik bovengemiddeld!
Na mijn furieuze start in dit eerste uur van dag 2nam ik even mijn gas van het pedaal. De Portugese ghost player twee links vanmij was ook komen opdagen, en ik nam de tijd hem te bestuderen. Het eerste wathij te horen kreeg van zijn twee strakke landgenoten: “Kijk uit voor die gastmet de muts, hoor – want als ‘ie speelt heeft ‘ie de goods.” Mijn Portugees isniet geweldig, maar dat verstond ik prima. Mijn plan voor de rest van de dagbleef derhalve beperkt tot de volgende steekwoorden: Strak spelen, weinigopenen, en mijn blufjes of marginale reraises beperken tot juist deze driePortugezen.
Maar dat liep niet goed af! De voormalig ghostplayerbleek niet zo goed naar zijn landgenoten te hebben geluisterd. Ondanks dat hijsinds zijn komst mij in ruim een uur tijd geen enkele (!) hand had zien spelen,reraiste hij direct de eerste open raise die ik maakte. Omdat ik flink watkracht voelde foldde ik mijn hand, na een heel verhaal van mijn kant dat ikhier een strakke laydown maakte met mijn AJ suited. (Mijn echte hand: 75offsuit.) Toen hij een ronde later ook mijn tweedeopen raise sinds zijn komst reraiste, leek mij dit een prima tijd om de moveuit te voeren die ik allang in gedachte had. Omdat ik bij hem dit keer veelminder kracht voelde dan bij zijn vorige reraise, besloot ik hem nu met slechtsA
T committed te vierbetten voor zo’n 65% van mijn stack. Hij leek me dan weliemand die waarschijnlijk een te slechte speler was om AK te kunnen wegleggen,maar de – voor mij – zeer gevaarlijke handen als AQ of AJ zouden toch echt welde muck ingaan tegen een übernit als ik.
Althans… dat dacht ik! Want zonder ook maar eenmoment van twijfel vijfbette mijn opponent all-in mij voor in totaal 32 bigblinds… met slechts twee negens. En dat dus tegen de man met het stof op zijnchips! Ik ging flippen voor een pot die mij naar twee keer gemiddeld konbrengen – maar een negen op de flop zette mij gewoon weer terug op mijngebruikelijke half average. Het was duidelijk: Ik had te veel risico genomen,en te veel gedacht aan hoe de opponent had moetenreageren, in plaats van correct in te schatten hoe hij daadwerkelijk zou reageren.
Terecht gestraft voor deze foute inschatting, moestik weer vechten voor mijn leven. Met twee sterk getimede reraises-met-niets enverder mijn gebruikelijke Survival-Poker, eindigde ik de dag alsnog relatiefkeurig met 70,400, iets meer dan de helft van de 130k average stack. 69 spelerswaren er nog over, waarvan liefst 48 in het geld. Op de diverse pokerfora werd aldus drukgespeculeerd dat ik mij wel weer keurig in the money zou folden, door sommigenmet de knipoog die ik prima kan waarderen – maar door een enkeling helaas ookweer met de zo bekende negatieve ondertoon.
Dag3: Te veel optimisme kost het toernooi
Die laatste categorie mensen snapt het kennelijk nogsteeds niet. (Of, iets waarschijnlijker: wilhet gewoon niet snappen.) Soms moet je in toernooipoker, net als in voetbal,‘op de nul spelen’. Als er niet meer inzit, kan 0-0 ook een prima resultaatzijn! Je hebt weinig chips, je zit tegen goede tegenstanders & grotestacks, en je zit ook niet ver meer af van het geld. In zo’n geval ben je nietbezig met het toernooi te winnen, natuurlijk. Nee, het hoogst haalbare op datmoment is in het geld raken, en het verzekeren van die cash moet dan hetprimaire doel zijn. Pas als dat bereikt is ga je dan vervolgens kijken of erniet heel misschien toch nog ietsjes meer mogelijk is.
In zo’n situatie, met weinig chips & gezetentegen sterke of agressieve opponenten, is het behalen van de cash (altijd nogmeer dan de buy-in – dus zeker niets om op neer te kijken!) gewoonlijk al eenuitstekende prestatie. Sommigen kijken hier met enig dedain op neer – maar datis voor hun rekening. Ik zeg: Velekleintjes maken een grote; van kleineslokjes word je ook dronken. Wie in het leven alleen maar let op big scoresen niet de betekenis inziet van cumulatieve effecten, zal mijns inziens optermijn altijd te kort schieten. Alsje standaard de portier van het casino een tientje geeft bij het weggaan, en jespeelt daar vijf dagen in de week, tja dan geef je op jaarbasis zo’n €2500 weg– een substantieel bedrag. Vind je twee euro per gewonnen pot te gierig en maakje er dus standaard vijf van, nou dan lijktdat niet zo veel verschil te maken voor je uiteindelijke resultaten – maarals je maar vaak genoeg speelt, kost dit je al gauw tienduizenden Euro’s perjaar.
Zo werkt dat ook met cashen in toernooien. Iedereindividuele cash van €6000 of €8000 stelt misschien niet zoveel voor – maar bijelkaar opgeteld tikt het toch aan. Of beter gezegd: Het tikt vooral aan bij despelers die deze cashes nietwaarderen, en die geloven in het ‘alles of niets’ principe van spelen om dewinst, en anders niet. Die spelers hebben dus zelden dit soort ‘nietszeggende’cashes op hun erelijst die niet alleen een goed gevoel geven, maar die ook nog gewoon de trips bekostigen. Enmisschien wel het belangrijkste van alles: Om een toernooi te kunnen winnenmoet je eerst cashen – en hoe vakerje casht, des te meer je (OK, misschien met een beetje geluk, en met een flinkeaanpassing van de tactiek in de eindfase) ook in de positie kunt komen dat jedie toernooien ook daadwerkelijk kunt winnen. Wie zelden casht, komt dus ookzelden aan de finaletafels!
Hoe dan ook – toen ik dag 3 begon wist ik dat desimpele cash waarschijnlijk het hoogst haalbare zou zijn. Zeker ook omdat ik zogoed ben in het ‘spelen met een gesloten defensie’ was mijn plan voor die dagvolledig in lijn met wat mijn criticasters al hadden voorspeld: niets weggeven,en vooral geen marginale spots opzoeken totdat ik die cash had verzekerd.
Maar mijn kaarten veranderden alles! Op deallereerste hand van de dag vond ik direct AA. Ik raiste naar 6300, en werd optwee plaatsen gecalld. Ik c-bette 9400 op een flop 3
2 2
, werd geraist naar20k door de coldcaller die ‘medium paar of flush draw’ op zijn hoofd geschrevenhad staan, en ik maakte de ABC play door all-in te reraisen. Met slechts 77betaalde mijn Portugese opponent de 43,900 extra, en twee blanks later was ikalweer boven average.
De Portugees die de pot verloor was ziedend! Waaromdit was, Joost mag het weten – maar de brave borst was volledig van zijn stukdoor dit hem aangedane onrecht.
Tien minuten later troffen we elkaar weer. Iedereenfoldde naar mijn 1500 small blind, en bij het onhandig oppakken van zijnkaarten had mijn opponent in de big blind de 5 geflasht. Met ook 300 ante vaniedereen in de pot en met zo’n 140k tegen zijn slechts 40k, de big blind 3k,was ik sowieso al geneigd licht teraisen / shoven in deze spot. Maar wetende dat hij maximaal 55 danwel A5 konhebben was dit een Abc’tje natuurlijk. Ik keek één kaart, en toen dit de prima9 was (prima, omdat bij een eventuele call van 55 of A5 ik nu in ieder gevallevend zou zijn) besloot ik te raisen naar 25k. Mijn opponent ging insta all-invoor zijn 40k totaal, en ik was nu natuurlijk committed om ook de laatste 15kerbij te callen. Ik vreesde iets afschuwelijks als 93 offsuit te moeten openen,maar toen ik gewoon 99 bleek te hebben, kon ik prima mijn gezicht en dus ookmijn image redden. Om mij vervolgens hoofdschuddend en met gefronstewenkbrauwen af te vragen hoe iemand toch met slechts een Q5 tegen een Super-Nitals ik zijn toernooileven wenste te riskeren. Tja, het zal duidelijk zijn:enige gespeelde verontwaardiging is mij niet vreemd!
Ik won de pot, en had nu zowaar 185k – voor mijndoen echt dik bovengemiddeld.Plotseling was mijn perspectief voor dit toernooi significant veranderd. Decash was nu niet langer meer het einddoel. Natuurlijk was het binnenhalen vandie €7,500 nog steeds leuk, hoor. Maar plotseling zag ik potentie om met mijnbehoorlijke stack te gaan rammen, en om extra druk te zetten op de kleinerestacks zo vlak voor de bubble. Dit alles met het uiteindelijke doel om mijnkansen op een daadwerkelijke EPT zege te kunnen maximaliseren – in plaats vanmij slechts te richten op een nu niet meer zo relevant ‘tussendoel’ als hetverzekeren van de cash.
Maar in mijn enthousiasme vergooide ik ruim tweedagen hard werk. Ik opende met T 7 voor 6300 op de button, en callde de 15,600totale reraise (9300 extra) van big blind Jan Heitmann. Op zich al een slechteplay van mij, deze call van de reraise. Immers, ik voelde zwakte bij hem. Zijndriebet voelde als “Tja jongen, je hebt net twee grote potten gewonnen. Ik gaje hier gewoon reraisen met poep omdat je op zeker deze net gewonnen chips nietdirect wilt gaan riskeren”. En dushad ik gewoon direct all-in moeten gaan. Des te meer omdat Jan mijn tightnesskent, niet graag een grote call maakt voor zijn toernooileven, en omdat ik hem (zij het maar net)gecoverd had.
Echter – ik deed dit allemaal niet. Ik flatcalldeslechts, callde opnieuw toen ik middenpaar flopte op een Q72 all clubs board,checkte terug op de turn, en foldde toen tegen Jan’s 48k river bet na eenvierde klaveren. Niet fijn gespeeld van mijn kant, en aan alles voelde hetalsof ik hier een cruciale pot had laten liggen. Helemaal toen ik Jan in devolgende ronde iemand anders zag reraisen naar een vlakke 20k in plaats vanzijn ‘vreemde’ 15,600 bet tegen mij. Omdat hij bij die vlakke bet een echtehand had, werd ik alleen maar gesterkt in mijn read dat ik in de T 7 hand meteen play van zijn kant te maken had gekregen, en hij dus nooit had kunnendoorgaan als ik agressie had getoond.
En dit maakte mijn uiteindelijke uitschakeling deste stommer. Met een average stack van ongeveer 133,000 vond ik JJ in de cutoff.Er was geopend naar 7000 door een bedeesde jongeman die nog geen hand hadgespeeld. Gezien mijn positie, zijn tightness en de diepte van de stacks leekeen flatcall mij geschikter dan een reraise. Ik callde, en vervolgens reraisteJan Heitmann wederom – net als in de vorige twee orbits – uit zijn big blind.Hij maakte er een vlakke 25,000 van, vijf chips van 5000. De open raiserfoldde, en het was aan mij.
Hier zat ik dus tegen iemand die weliswaar tight lijkt, maar die nu al in drieopeenvolgende orbits had gedriebet uit zijn big blind. Helemaal omdat hij hiereen aantrekkelijke squeeze spot had, zou hij niet per se een hand hoeven tehebben. En daar kwam nog eens bij dat met mijn flatcall-in-positie ik mijn handzwaar had ge-underrepresent – om maareens een fijn Hollands werkwoord uit de kast te halen. Kortom: Een schijnbaarprima situatie om veel waarde uit mijn hand te kunnen halen, gezien de flinkemate van surprise value van mijnboeren.
Maar ik zag drie cruciale dingen over het hoofd:
1.Jan had al twee keer eerder gereraist indiezelfde spot. Dan zou hij dit natuurlijk niet een derde keer gaan doen metbagger!
2.Jan voelde prima aan dat ik hem al (te)veel moves had zien maken in die spot, en dat ik derhalve nu wel eens licht ophem zou kunnen terugspelen.
3.Jan had precies die vlakke bet gemaaktwaarvan ik wist dat hij krachtbetekende.
In mijn enthousiasme om voor de toernooiwinst tewillen gaan terwijl dit nog lang niet nodig was, vierbette ik Jan naar 69k, enkreeg vervolgens de onvermijdelijke all-in om mijn oren. Met nog zo’n 64kbehind was ik committed en maakte ik de call, maar lag ik met mijn verdektgespeelde JJ eruit tegen de bij-nader-inzien-o-zo-obvious AA van mijn Duitseopponent. Door het zo snel winnen van die twee potten op het begin van de daghad ik ineens een houding gekregen van “Dit keer gaat het gebeuren – ik ga nuvol voor de winst!” Een op zich prijzenswaardige houding. Maar niet als hetinhoudt dat je onnodige risico’s aangaat, dat je handen verkeerd uitspeelt ofdat je vergeet om de relevante informatie die een tegenstander weggeeft ookdaadwerkelijk in je op te nemen.
In mijn enthousiasme om – feitelijk dus al veel tevroeg! – voor de winst te willen gaan, vergat ik dit alles. Het eindresultaat:Een op zich zure en schijnbaar onfortuinlijke, maar toch zeker ook terechte uitschakeling – met eenprijzengeld van €0 als het bewijs van mijn foute inschattingen.
Elke week beschrijft Rolf Slotboom, Team captain van Team Holland Poker, zijn leven als pokerspeler en alle ervaringen, kennis en anekdotes die daarbij horen. Heb je zelf vragen of interessante pokerhandjes die je graag besproken ziet worden, stuur deze dan op naar [email protected]
aanjtwit
