Na het bekijken en analyseren van mijn eigen recente pokertoernooien, en pokerontwikkelingen in het algemeen, zijn mij een aantal zaken opgevallen. In totaal random order zijn dat:
De groei stagneert… ofwel, de pokerhype is voorbij!
Bij de WSOP toernooien van de laatste twee jaar zijn zowel de deelnemersaantallen als de prijzengelden nog maar nauwelijks gegroeid. De EPT velden worden ook niet meer groter, ondanks dat de buy-ins niet meer verder stijgen. Recent bij de EPT Vilamoura waren er zelfs maar 322 deelnemers, en dat terwijl de buy-in toch een relatief ‘schappelijke’ 5000 Euro was. Het Master Classics Main Event lijkt zijn piek te nu wel te hebben bereikt zo net onder de cap van 400 spelers. En ook het Belgisch Kampioenschap in Namur – waar ik ben op het moment van schrijven – komt ondanks de grote influx aan Nederlanders, de relatief lage buy-in en de poker boom die er zou leven in België, toch nog steeds niet verder dan de 800 deelnemers die men twee jaar terug ook al had.
Nu zijn er voor iedere afzonderlijk event best plausibele redenen waarom de deelnemersaantallen niet meer groeien. In de VS is daar natuurlijk de wettelijke kwestie, waardoor het voor Amerikanen lastiger is te storten of uit te cashen op bepaalde sites, en waardoor online satellites vaak nog slechts indirect nog tickets genereren – en dus niet meer automatisch. Bij andere toernooien is daar het probleem dat er geen tv-opnames (meer) van worden gemaakt, waardoor sponsoren niet langer bereid zijn de knip te trekken voor hun gesponsorde profs. En voor andere toernooien geldt weer dat er gewoon zoveel concurrentie danwel wildgroei is van gelijktijdig gespeelde events, dat dit zich wel moet uiten in kleinere velden.
Maar feit is dat de grote toernooien al enige tijd niet meer groter worden. En of dit een eigenlijk zeer gewenste stagnatie is (een ‘pas op de plaats’ die eigenlijk wel gezond is in het proces naar volwassenheid van de pokersport) of juist het begin van een zeer ongewenste neergang, tja dat zullen we later pas kunnen zien. Hoe dan ook is de hype nu wel voorbij… en dus niet alleen in Amerika (wat door velen al was geconstateerd), maar ook bij ons in Europa.
Spelers blijven basic fouten maken – ondanks het aanwijsbaar gestegen spelniveau
In het huidige proces van kleinere aanwas van nieuwe spelers, afhaken van de zwakke broeders en gestegen ervaring van zowel de bestaande profs als de verliezers van het eerste uur, is niet meer dan logisch dat het spelniveau flink is gestegen de afgelopen tijd. Het meest duidelijk is dit proces zichtbaar in de online cash games, waar mensen die vroeger de $10-20 no-limit hold’em met hun ogen dicht versloegen, tegenwoordig om flink lagere inzetten moeten spelen, of de overstap hebben gemaakt naar PLO waar in hun ogen tenminste nog enig dood geld te vinden is. De sit’n’go toernooitjes zijn op de hogere stakes nauwelijks nog te winnen (laat staan dat ze de visvijvers zijn die ze pakweg twee, drie jaar terug nog wel waren), en ook de MTT’s op de grote sites kennen een alsmaar stijgend percentage van winnende profs.
Online wordt het, mede onder druk van het uitstekende leermateriaal op de diverse video instructie sites, dus steeds moeilijker om nog écht groot geld te kunnen verdienen. Dat is alleen nog voorbehouden aan de echte top, en dus niet meer aan de subtoppers en middenmoters die het de laatste tijd steeds moeilijker krijgen. Eigenlijk alleen bij het live poker zie je nog veel situaties waar er nog ouderwets ‘easy money’ te vinden is. Opvallend genoeg is dit niet alleen doordat spelers zonder enige kaas van het spelletje toch in flinke hoeveelheden participeren in deze live cash games of toernooien. Nee, het komt ook omdat in principe best goede / theoretisch uitstekend onderlegde spelers ook tegenwoordig nog standaard fouten maken die ze maar niet kunnen of willen verbeteren. De misschien wel belangrijkste fout, eentje die vooral wordt gemaakt door jonge online spelers die het ‘laggy’ poker cool vinden en het ‘nitty’ poker juist zeer uncool: het zich totaal niet kunnen aanpassen aan spelers met een conservatievere handselectie dan zijzelf.
Zo zat ik bij het Belgisch Kampioenschap aan een tafel met liefst twee spelers direct links van mij die weliswaar best wat kennis & goede plays tentoonspreidden, maar die keer op keer in de fout gingen door hun marginale handen te overspelen in situaties waar nits of tightasses kracht hadden getoond. Zo was daar een Duitser-met-een-nogal-Scandinavische-speelstijl die toch wel degelijk wist van mijn voorliefde voor de limp-reraise… maar die niettemin te pas en te onpas het overschatte punish the limpers spel toepaste wanneer ook ik in de hand zat. En een aardige en ook zeker niet slechte jonge Nederlandse speler, agressief zoals wij dat tegenwoordig allemaal wel zijn in Nederland (mogelijk dus met uitzondering van ondergetekende), die leek keer op keer een rode vlag te zien juist op die schaarse momenten dat ik mij eens in een pot begaf. Ondanks het spreekwoordelijke stof op mijn chips en het feit dat ik aan die full-ring tafel met afstand de tightste opener laat staan drie-better was, wilde hij voor 18BB en met een M van 7.5 mijn EP raise met AA all-in reraisen met 33.
Eerlijk gezegd dacht ik eerst dat zijn beweringen over die geplande (maar uiteindelijk niet uitgevoerde) push toch vooral show waren, maar later maakte hij zijn woorden waar. Want tegen een flinke all-in reraise van mijn kant (nota bene tegen zijn UTG open raise en een flatcall van de UTG+1 die hem covered had), kwam hij over de top met slechts aas-boer suited, en dat in een situatie waar mijn range toch echt bestond uit slechts TT+ en AK, heel misschien ook uit AQs, 99 en 88 – maar al met al dus nauwelijks enige hand waartegen hij meer dan slechts 48% zou hebben. Niettemin wilde hij in deze situatie vanwege ‘goede odds’ graag spelen tegen Rolf de Supernit voor 60% van zijn stack, zelfs met het gevaar dat de UTG+1 in zijn rug – die hem dus wel had gecoverd – zou callen met een dominerende hand. Toen hij vervolgens die pot verloor met zijn AJ (hij had inderdaad een flip omdat ik in dit geval toevallig ‘slechts’ TT had), callde hij vlak daarna all-in met een 87 suited – en dat in een situatie waar mijn range zo mogelijk nog nauwer was dan daarvoor. Immers, dit keer had ik een UTG open raise van de sterke Olaf de Zeeuw klein gereraist voor 25% van mijn stack – en het zal toch wel bekend zijn dat in een dergelijke situatie mijn range slechts zeer weinig marginale handen of blufs bevat. Niettemin callde de jonge Nederlander dus vrolijk 7 big blinds extra (8 big blinds totaal) met zijn 8
7 omdat hij hier “gewoon geweldige odds kreeg”. Toen hij inderdaad de 21.2% versus 78.8% match-up tegen mijn Q Q
won, besloot hij zijn nieuw verworven rijkdom te riskeren door met slechts AQo all-in te vierbetten tegen een zeer tighte driebetter die ook nog eens behoorlijk committed leek.
Met dus relatief weinig fold equity, was de jonge Nederlander wederom fortuinlijk dat in plaats van volledig gecrushed door AA, KK, AK of QQ, hij nu tegen ‘slechts’ TT zat en dus gewoon een flip had. Maar het feit dat hij binnen 30 minuten tijd voor stacks of bijna voor stacks had willen spelen met slechts AQ, AJ en 87 tegen de twee tightste spelers van tafel, getuigde toch niet van al te veel spelinzicht. Ondanks dat puur technisch gezien hij alle M’s, ICM’s, equity’s etc. waarschijnlijk nog veel beter kon berekenen dan wie ook.
Vroeger in mijn PLO cash game in Amsterdam hadden we ook zo’n speler die wij ‘God’ noemden. In alles straalde hij uit dat hij wat betreft speltechnische kennis misschien nog wel veel beter was dan de grote winnaars in die partij (voornamelijk Dennis de Ruiter & ik, in mindere mate ook mannen als Rolf Schreuder, Rob Hollink en Ed de Haas). Maar zijn probleem was dat hij die kennis slechts zelden correct toepaste aan de tafels! En dat geldt dus ook voor velen van de ‘jonge generatie’ die in full-ring games niet de simpele aanpassing kunnen maken van de voet op de rem of enig respect geven als een strakke speler kracht heeft getoond.
Want ja, dit soort nits continu van de hand te willen drukken is natuurlijk wel stoer, macho en ook erg playing to win. Maar het is toch vooral erg onverstandig… en daarmee ook één van de redenen dat het live (toernooi)poker nog steeds aanzienlijk softer is dan online.
Over deze serie
In volgende columns zal ik verdergaan met deze serie over – althans, in mijn ogen – opvallende zaken in het hedendaagse poker. Het is aannemelijk dat het tweede deel al volgende week verschijnt, feitelijk ook zoals het een echte serie betaamt. Maar indien er andere ontwikkelingen zijn of verhalen met prioriteit, onderbreek ik deze serie gewoon voor enig geneuzel over het Belgisch Kampioenschap, of misschien wel voor wat roddel & achterklap zoals door mij opgevangen tijdens het NK Studentenpoker, deze zondag in de Odeon. (Waar ik naar alle waarschijnlijk acte de présence zal geven.) Net zo makkelijk!
Elke week beschrijft Rolf Slotboom, Team captain van Team Holland Poker, zijn leven als pokerspeler en alle ervaringen, kennis en anekdotes die daarbij horen. Heb je zelf vragen of interessante pokerhandjes die je graag besproken ziet worden, stuur deze dan op naar [email protected]
aanjtwit
