Rancune is een perfecte drijfveer. Het ervaren van een (al dan niet terecht) gebrek aan vertrouwen – het is vaak de drive om later tot grootste prestaties te kunnen komen. Of om datgene te kunnen bereiken wat volgens anderen op een zeker moment nog te hoog gegrepen leek.
Het lijkt misschien vreemd voor iemand die al zo lang schrijft als ik, maar toen twee jaar terug mijn eerste Nederlandstalige boekje “Pokerface” werd uitgebracht voelde dat als een grote overwinning. Ik had al twee Engelstalige boeken op mijn naam, die internationaal voldoende erkenning en ook geld hadden opgebracht. En dus zou ik eigenlijk geen extra druk moeten voelen bij het uitbrengen van wederom een nieuw boekje, dit keer dan toevallig Nederlandstalig.
Maar toch was dit zo! Ik voelde veel meer spanning bij het uitbrengen van mijn gebundelde Nederlandstalige columns (door mijzelf enigszins laatdunkend omschreven als de “Bouquet Reeks van het Poker” vanwege de afwezigheid van zware kost of diepgang) dan ik ooit had ervaren bij mijn eerdere, internationale, publicaties. En de reden voor die spanning… ach, die was vrij simpel. Een wond uit het verleden!
Rolf krijgt nul op het rekest – meerdere malen zelfs
Nog voordat mijn carrière als pokerprof een aanvang had genomen, had ik een heel andere ambitie: als schrijver de top halen. Ik hield van verhalen schrijven, en was er in alle eerlijkheid ook wel goed in. Mijn eigenlijke passie: ik wilde een groots dichter zijn. Hoewel ik wist dat poëziebundels voor uitgeverijen gewoonlijk slechts geld kosten en er eigenlijk geen Nederlandse dichter te vinden is die het luxe leven leidt dat ik graag nastreef, niettemin was het mijn brandende ambitie om als volledig onbekende jongeman mijn weemoedige zielenroerselen met een breed publiek te kunnen delen.
Een prachtig bundeltje vol hartverscheurende gedichtjes werd door mij aangeleverd bij drie uitgeverijen, volgens het aloude straatvoetbalmotto “drie corners, pienantie”. Het leed voor mij geen enkele twijfel dat zeker één van de drie wel zou toehappen – maar de waarheid bleek anders. Geen enkele uitgeverij bleek ook maar enigszins overtuigd van mijn talent! Van mijn wensuitgever Thomas Rap ontving ik zelfs het volgende briefje:
Beste Rolf,
Wij danken U vriendelijk voor het toesturen van het manuscript “Omdat ik je liefheb”. Met veel plezier hebben wij kennis genomen van Uw teksten.
Wat niet wil zeggen dat deze teksten goed waren, hoor – verre van dat zelf. Ons plezier kwam dan ook voornamelijk voort uit het werkelijk bedroevende niveau van Uw stukken.
Wij hebben derhalve het volgende advies voor U. Eerst veel werken van anderen lezen, heel veel werken zelfs – en dan na heel veel jaren studeren mogelijk weer eens een nieuwe poging wagen.
Met vriendelijke groet,
Uitgeverij Thomas Rap
Het zal geen verbazing wekken: Mijn jonge hart was volledig gebroken na dit staalharde oordeel in de, laten we maar zeggen, allerbeste Gordon of Henk-Jan Smits traditie. Maar bij deze ene afwijzing zou het niet blijven in mijn weg naar schrijversroem. Want enige jaren later kreeg ik een minstens even duidelijk “Nee” te horen (zo eind 1999 of begin 2000, schat ik) nadat ik mijzelf had aangeboden bij het destijds toonaangevende CardPlayer Magazine. Het was editor-in-chief Steve Radulovich die mij vriendelijk-maar-zakelijk mededeelde dat voor een onbekende Europese jongeman als ik er gewoon geen plaats was bij de self-proclaimed ‘Poker Authority’.
Hoe zoet was dan ook het gevoel, toen minder dan twee jaar later CardPlayer ineens bij mij op de stoep stond om mij in te kunnen lijven! Ik had mij in korte tijd opgewerkt tot gewaardeerd strategiecolumnist bij het concurrerende Poker Digest, en reeds twee keer had CardPlayer baas Jeff Shulman een balletje opgegooid of ik de overstap wilde maken. Tot twee keer toe smaakte ik het genoegen om nee te kunnen zeggen tegen dezelfde mensen die mij eerst kennelijk niet goed genoeg achtten! Pas toen Poker Digest in zijn geheel werd opgekocht door CardPlayer, was de tijd rijp voor een overstap – en zo heb ik alsnog vele jaren met plezier gewerkt voor zowel de Shulmans als voor Steve Radulovich. Laatstgenoemde had overigens geen enkele herinnering dat hij mij nog maar kort tevoren een afwijsbrief had gestuurd – sterker, tot aan de dag van vandaag weet hij dit niet. Want zelfs nadat ik al was gepromoveerd tot Bureau Chief bij CardPlayer Europe, nimmer repte ik met enig woord over het feit dat dezelfde mensen die nu zo hoog opgaven over mij, het eerst niet in mij zagen zitten. Hoezeer soms ook mijn lippen brandden… dit bleef toch vooral mijn persoonlijke geheim.
Eerste Nederlandse boek voelt als overwinning
Als mensen het eerst niet in je zien zitten, maar je bereikt via een omweg alsnog je doel, dan maakt dat extra trots. Dus toen ik alsnog mijn eerste Nederlandse boek op de markt kreeg – al was dit dan op een iets ander vakgebied dan ik in eerste instantie had nagestreefd – voelde het alsof ik uiteindelijk dan toch bereikt had wat ik wilde. Niet dat ik zo heel lang tijd had om daar bij stil te staan, hoor. Want nu was het natuurlijk tijd voor de volgende stap: zorgen dat “Pokerface” ook daadwerkelijk een succes zou worden.
Het eindresultaat kent U. Pokerface werd eigenlijk vele malen positiever ontvangen dan ik verwacht had. Want hoewel er eigenlijk maar weinig echt inhoudelijks of diepgaands in stond, toch konden de meeste mensen het wel waarderen “omdat het allemaal zo lekker weglas”. En werd daarmee precies het cadeauboekje danwel vakantiebundeltje zoals we het ook in de markt hadden gezet.
Met een volledig uitverkochte eerste druk van een kleine 4,000 exemplaren had Pokerface ruimschoots aan de verwachtingen van mijn uitgever De Boekerij voldaan – maar ikzelf was niet geheel tevreden. Immers, het boekje was uitgebracht op het hoogtepunt van de poker boom, en was dermate laagdrempelig dat we mijns inziens wel iets hoger in de boom hadden kunnen zitten. Sterker, met enige promotie hadden we makkelijk 10,000 exemplaren moeten kunnen scoren, zo leek mij.
Of het lag aan het onverwachte vertrek van de mevrouw die mij had getekend, zullen we nooit weten. Maar de nieuwe mensen met wie ik te maken kreeg, speelden op promotioneel gebied slechts weinig klaar. Terwijl ik toch op eigen kracht al was geweest in een heel leger TV-programma’s (Gouden Kooi, Mooi Weer de Leeuw, Goedemorgen Nederland, Woestijnruiters, De Wereld Draait Door) of prominent in tijdschriften had gestaan (JFK, Aktueel, Revu, Panorama), rond de release van Pokerface bleef het in de mainstream media angstvallig stil. Ik had het benaderen van deze media volledig overgelaten aan de PR-afdeling van mijn uitgever, maar daar kwam niets uit. Of dit onmacht was of onwil kon ik niet goed beoordelen. Maar duidelijk was wel dat ik voor de geplande opvolger, Pokerface II, met een andere uitgever in zee wilde.
Pokerface II is uit!
Die uitgever is Tirion Sport geworden – die ook al de onvolprezen “Poker voor Beginners” serie van onze Pokerinfo collega’s heeft uitgebracht. Met exact hetzelfde concept als Pokerface I, en met een identiek ontwerp, hoop ik de mensen wederom te kunnen plezieren met wat lichte verhaaltjes uit de wereld van het internationale / professionele poker. Dit keer geen bundeling columns uit Dagblad De Pers, maar een verzameling stukjes van ons eigen PokerCity – al dan niet herschreven ten behoeve van de begrijpelijkheid & leesbaarheid.
Wederom een leuk cadeauboekje dus met veelal lichte kost. Hoewel dit keer ook wel met iets pittiger materiaal – zoals mijn aanklachten tegen de hypocrisie van de staat, de nonsens van de huidige belastingwetgeving, en de slechte sportmentaliteit van veel Nederlandse pokeraars. Alles natuurlijk gelardeerd met wat onderkoelde humor, een nieuw stukje over de huidige staat van het vaderlandse poker, en met een prachtig / ingetogen voorwoord van onze eigen Ancilla.
Bereid U derhalve voor op een klein media-offensiefje de komende maand, omdat ik hoop “Pokerface II” bij een zo breed mogelijke groep mensen onder de aandacht te krijgen. Immers, de pokerhype is nu wel voorbij, en de aanwas van nieuwe spelers lijkt de laatste tijd enigszins te stokken. Het zou dan ook mooi zijn om met dit boekje de stagnerende pokermarkt weer enig nieuw leven in te blazen, en tegelijk ook het succes van deel één te kunnen overtreffen.
En wie weet probeer ik dan wel of ik via een omweg misschien alsnog mijn poëziestukken kan uitbrengen. Immers, het zou mooi zijn als ik kan gebruikmaken van mijn bekendheid als pokerspeler om zo een jarenlange frustratie weg te poetsen. Bovendien zou ik graag laten zien dat pokeraars niet per definitie stoere macho’s of geldbeluste egoïsten hoeven te zijn, maar dat wij net als iedereen soms onze zwakke momenten hebben, of onderhevig kunnen zijn aan twijfels en verdriet. Het lijkt me sowieso wel mooi als de buitenwereld zou zien dat pokeraars zich wel degelijk bezighouden met andere zaken dan alleen het spelletje. Welnu, als ik dat voor elkaar zou kunnen krijgen met mijn rijmelarijen (die toch wel zeer ver staan van het beeld dat men heeft bij de doorsnee pokeraar), dan lijkt mij dat in meerdere opzichten een dikke stap vooruit.
Maar goed, eerst maar eens proberen om van Pokerface II een succes te maken… want dat lijkt mij voorlopig al uitdaging genoeg. Ik hoop op Uw steun!
Meer informatie over Pokerface II kunt U vinden op www.rolfslotboom.com, alsmede op de site van de uitgever www.tirion.nl. Online bestellen is mogelijk via sites als Bol (http://www.bol.com/nl/p/boeken/pokerface-ii/1001004006762149/index.html?Referrer=TDR5fd3e2892570eb4962111ce985a1edad1512409) , Bruna (http://www.bruna.nl/boeken/pokerface-ii-9789043913072) of Pokerwinkel (http://www.pokerwinkel.nl/pokerface-poker-boek-rolf-slotboom-p-804.html).
Elke week beschrijft Rolf Slotboom, Team captain van Team Holland Poker, zijn leven als pokerspeler en alle ervaringen, kennis en anekdotes die daarbij horen. Heb je zelf vragen of interessante pokerhandjes die je graag besproken ziet worden, stuur deze dan op naar [email protected]
aanjtwit
