Iets meer dan een week geleden was er een interessant interview rond de WSOP met een bekende Nederlandse prof. Door de camera’s van Pokernews werd aan Noah Boeken gevraagd waar nu precies zijn edge lag in het limit hold’em toernooi dat hij op dat moment speelde. Zijn antwoord was verrassend. Hij zei iets in de trant van: “Tja, er is echt niet zo heel veel edge meer, hoor. De meeste spelers weten tegenwoordig echt wel hoe ze moeten pokeren. Echter, hier in limit hold’em zie je sommige mensen hun handen gewoon te agressief uitspelen. In hun streven te isoleren, vier-betten ze met AK of relatief kleine paartjes in situaties waar flatcallen veel beter is. Er zijn op dit moment al een flink aantal in principe goede limit hold’em spelers uitgeschakeld, simpelweg omdat ze teveel risico namen met vrij marginale handen of in moeilijke situaties. Het is soms beter om een iets passievere lijn aan te nemen om zo het risico op uitschakeling te verkleinen, in plaats van continue te blijven streven het maximale uit een hand te halen.”
Nu zal het bekend zijn dat ik niet de grootste fan ben van Noah. Als persoon mag ik hem maar matig, en ook wat betreft zijn capaciteiten aan de tafel loop ik niet over van enthousiasme – zeker niet wat betreft zijn no-limit live toernooispel. Echter, in limit hold’em vind ik hem wel vrij goed, en het is dan ook geen toeval dat hij in deze variant significant beter presteert dan in alle andere pokervormen.
Zijn uitspraken zijn des te meer interessant, omdat ze afkomstig zijn van een speler uit de ‘nieuwe generatie’. En bij de meeste jongelingen zijn de woorden “strak spelen”, “passiviteit” en “risicomijdend gedrag” toch vooral synoniem het datgene wat zij absoluut niet willen zijn: een nit!
Nu kom ik toevallig zelf uit een achtergrond van limit poker. Toen ik begon als cash game prof, waren de keuzes beperkt tot limit hold’em en limit 7 card stud – en dat waren dan ook de games waarin ik excelleerde. Beide games lijden aan de grote kwaal dat de te maken bets na de flop / op de latere straten gewoonlijk te klein zijn in relatie tot de pot. Vooral in de hedendaagse shorthanded limit hold’em games (stud wordt algemeen beschouwd als dood & begraven, en wordt alleen nog maar gespeeld door de echte oldtimers) heeft deze tekortkoming in de structuur van het spel geleid tot extreem overagressief spel preflop en op de flop. Op de straten waar de bets nog klein zijn, wordt extreem licht ge-driebet en ge-vierbet, in de hoop a) de zwakke speler te isoleren, b) goede positie te ‘kopen’ of c) de weg te plaveien voor een succesvolle en geloofwaardige bluf op de latere – duurdere – straten.
Op zich een prima en veelal winnende strategie – voor shorthanded games. Maar het probleem is dat veel jonge spelers hun hyperactieve 6-max cash strategie vrijwel onveranderd overzetten naar full-ring freeze-out toernooien. En daar blazen ze zichzelf gewoonlijk op! Ik was er zelf nog getuige van vorig jaar op de WSOP, bij de door Rob Hollink gewonnen $10,000 limit hold’em Championship. Aan mijn begintafel met twee vaste en succesvolle (shorthanded) $200-400 limit cash gamers, werd belachelijk agressief doorgetrokken. Zonder oog ervoor dat ik nauwelijks een hand speel en graag blufs induce door mezelf zwakker te doen voorkomen dan ik ben, ragden deze spelers keihard door met vooral hun kleine paartjes. Na een drie-bet van mij, maakten ze vanaf de button er vrolijk vier bets van met handjes als zo zwak als 33 of 44 – en dat in een ten-handed setting.
Iedereen weet dat toernooien gewoonlijk worden gewonnen door agressieve spelers, en dat passiviteit veelal gelijk staat aan zwakte. Maar in full-ring limit poker is het tegen gasten die continue hun voet op het pedaal houden, juist helemaal niet slecht om hen de leiding te geven middels schijnbaar ‘weak-tight’ spel. Hierdoor kun je:
· Je verliezen minimaliseren die keren dat je opponent echt de goods heeft.
· Blufs uitlokken. Als een overagressieve speler niets heeft, dan moet hij wel bluffen – terwijl als je hem op enige straat raist, hij mogelijk moet wegleggen zonder ook nog de extra blufs te hebben gedoneerd.
· Een maximum aan showdowns halen. Het slechtste wat je kunt doen tegen overagressieve spelers is de no-limit tactiek toepassen van agressief drie-betten en dan folden tegen een vier-bet, of wegleggen tegen postflop agressie van de opponent onder het motto “als hij me na al die actie van mij alsnog raist, nou dan moet hij het wel hebben”. In limit moet je tegen dit soort spelers bijna altijd downcallen op turn en river als de initiële pot erg groot is en je zelf een hand hebt met showdown value – want anders word je simpelweg te vaak van een (potentieel) winnende hand afgezet.
In David Sklansky’s limit boek Seven Card Stud for Advanced Players staat een hele passage dat in sommige situaties agressie niet zo heel erg belangrijk is, en dan vooral in heads up situaties. Vooral op fifth en sixth street gaat het geld er gewoonlijk toch wel in – want als jij zet, callt de opponent, en als jij checkt, nou dan zet de opponent en call jij. Kortom: Wanneer het spel automatisch is en folden (gezien de grootte van de pot en de geringe grootte van de bets) geen optie, dan verkleint de waarde van agressie of het eventueel maximaliseren van edge. Zeker in toernooispel is het dan vaak belangrijker om goedkoop de showdown te halen of de kansen op eliminatie te minimaliseren, dan om het allerlaatste beetje extra edge uit een hand te persen. Eigenlijk de enige uitzondering is als twee spelers allebei een no-pair drawing hand hebben. Want in dat geval, uitgaande van een brick op de river, wordt de passieve busted draw meestal verslagen door de busted draw van de agressor.
Niet heel veel jonge spelers zijn het eens met de waarde van enige passiviteit en callen op zijn tijd, en blijven dus ook in full-ring limit toernooien gewoon in de hoogste versnelling spelen – zelfs tegen de oude grinder met het stof op zijn chips die eindelijk eens een potje meespeelt. Deze jongelingen vergeten dat doordat het maken van grote bets op de latere straten niet mogelijk is in limit, het gewoon veel moeilijker wordt deze strakke grinder uit de pot kunnen drukken. Dit omdat hij een simpele verdediging heeft tegen deze overagressie: de meestal als enigszins ‘minderwaardig’ geziene downcall.
Resultaat: In deze limit toernooien presteren vele in theorie hoge-kwaliteit jongelingen significant minder dan hun zwakker geachte, ouderwetse en toch vooral erg ‘nitty’ opponenten – simpelweg omdat ze zichzelf te vaak onnodig opblazen.
Elke week beschrijft Rolf Slotboom, Team captain van Team Holland Poker, zijn leven als pokerspeler en alle ervaringen, kennis en anekdotes die daarbij horen. Heb je zelf vragen of interessante pokerhandjes die je graag besproken ziet worden, stuur deze dan op naar [email protected]
