Noem het woord ‘pokeren’ en uwgesprekspartner zal hierop reageren met een bepaald waardeoordeel. Positief ofnegatief, maar zelden volledig neutraal.
Het is precies dat wat mij altijd zoheeft aangetrokken in het spelletje. Pokeren was iets bijzonders. Ietsschimmigs. Iets wat mensen niet begrepen, waar ze een beetje bang voor waren –maar wat ze meestal ook wel (heimelijk) erg spannend vonden. Ik kan mij hetaantal feestjes of verjaardagen niet heugen waar alle gesprekjes over en weersnel klaar waren, maar waar men vervolgens wél urenlang bleef doorvragen wat iknu precies deed, of het niet eng was, wat mijn grootste verliesdag was, watmijn grootste winstdag, hoe het zat met mijn morele vragen, of ik verslaafdwas, en nog tientallen andere vragen die logisch voortvloeiden uit hetvoorgaande.
Vragen dus die men niet zou stellen alsmen het niet stiekem een prachtige hobby (danwel beroep) zou vinden! En voormij perfect passend bij mijn persoonlijkheid. Ik heb het altijd fijn gevondeniets bijzonders te doen, en mij bezig te houden met een activiteit die mensenwel intrigeerde, maar die ze niet zo heel goed begrepen.
De romantiek van het pokerspel zat voormij vooral in de volgende zaken:
- Hetgevoel een ‘vrije jongen’ te zijn. Geen baas hebben die je vertelt wat je moet doen, waar je dit moet doen of wanneer.Heerlijk!
- Eigentijden bepalen. Niets zo irritant als de wekker te horen gaan in de morgen, ofals je baas zegt dat je nog even door moet terwijl je weet dat je geliefdethuis zit te wachten met een heerlijke maaltijd. Het niet hebben van dezeafhankelijkheid, maar het gewoon zelf kunnen bepalen waar & wanneer ikspeelde – het waren de arbeidsvitaminen voor mijn niet-aflatende motivatie& gedrevenheid. Immers, iets zelf willenis altijd een stuk beter dan het moeten.
- Pokeris een coole sport! Het draait om misleiding, om vernuft. Om intelligentie, omdurf, om beheersing. En om cohones!Wie wil nou niet zijn werk maken van een spel waarbij het al dan niet involdoende mate hebben van deze aspecten bepaalt hoe succesvol je bent?
- Verantwoordingmoeten afleggen aan niemand – behalve jezelf. Kort gezegd: verlies je een pakgeld, heb je een slechte serie, heb je simpelweg pech gehad of heb je juist eenaantal dure blunders vergaan: de enige die dit wat aangaat, ben jijzelf. Deenige mensen die mij hier ooit wel eens op aanspraken in de eerste jaren vanmijn loopbaan waren de mensen met wie ik pokerde uit het Holland Casino Amsterdam, of de PokerWorld in Wenen – of welk casino het ook was waar ik destijds dag in, daguit bivakkeerde. Binnen deze kleine subcultuur van pokerliefhebbers danwelconcurrenten was dit de enige ‘verantwoording’ die ik hoefde afleggen. En zelfsdat deed ik niet – omdat wat mijn opponenten al dan niet vonden mij natuurlijk geenflikker interesseerde, en omdat ik in mijn persoonlijk leven mijn goede ofslechte resultaten gewoonlijk niet eens vermeldde. Laat staan dat ik mijnstemming erdoor liet afhangen!
- Degrote vrijheid – in alle opzichten, eigenlijk. Alles was minder duidelijkuitgelijnd dan nu, wie er won of wie er verloor. Opponenten die flinkinleverden konden makkelijker rookgordijnen ophouden, en zeggen dat ondanks datze iedere hand speelden ze tochgewoon winnaars waren. Kom daar nu maar eens om! Iedere speler ziet onlinegrafiekjes die genadeloos zijn, en ook de grenzen van speelstijl worden steedsmeer afgebakend. 17/15 als standaard, 23/18 is al een te grote gap en speel je31/12 tja dan ben je een giga-fish. Er is geen ontkomen meer aan, en datbeseffen de zwakke spelers maar al te goed. Werden vroeger de vissen gepamperd,en kregen ze juist complimenten voor hun characterof het lekker tegen de stroom ingaan, daar voelen zij nu de druk van allevoornamelijk jonge gasten die precies weten hoe alles moet, en die alles watafwijkt van de norm automatisch minachten. Vind je het gek dat de middelbare,sigaarrokende man vrijwel volledig uit het spelbeeld is verdwenen!
Voor mij was dat de grote charme van hetspel: mij binnendringen in een onbekende wereld, genieten van hoe de mensendaar hun hobby plegen te bedrijven, om daar dan met een volledig eigen & zelfbedachtestrijdwijze tegenin te gaan – en hun gewoontes maximaal uit te buiten.
Maar natuurlijk besefte ik dondersgoeddat deze situatie nooit heel lang zo kon blijven bestaan. En inderdaad: depokersport is intussen volwassen geworden. Met alle mooie gevolgen van dien –zoals veel media exposure, grote prijzenpotten, soepel lopende organisaties, eneen grote waardering voor goede prestaties bij pers & publiek.
En toch vind ik deze ontwikkeling, hoelogisch ook, vaak jammer. Jammer omdat wij pokerspelers niet meer puur en alleenlekker kunnen pokeren, maar plotseling ineens allerlei zaken moeten afwegen.Belastingregels, moeten we in een BV of toch ZZP’er, moeten we bonnetjesbewaren of niet, hoe kunnen we het beste al onze resultaten bijhouden, is hetniet verstandiger er een goed, wit baantje naast te nemen. Het lijkt soms welalsof we meer moeten boekhouden dan dat we lekker kunnen kaarten!
Konden we eerst gewoon vrijelijk naarhet buitenland als we dit wensten, onder de huidige belastingregels zijn dezetrips zo –EV geworden dat we eerst een hele studie moeten maken naar deverwachte kwaliteit van het veld, of er nog wel enige overlay is en dat soortshit. Logisch dat de professionele speler zo moet denken, hoor, want andersgaat ‘ie broke – maar leuk is het niet. Ongesponsord buitenlandse toernooienspelen, dat doet geen mens nog structureel. De enige zich die op regulierebasis nog over de grenzen begeven, zijn de gesponsorde profs. En tuurlijkhebben die een fijn leven: trips verzorgd, buy-ins betaald, een zeker inkomen,altijd verzekerd van exposure. Kind kan de was doen! Echter, het houdt ook in: hetmoeten zijn op bepaalde events, het moeten verschijnen voor media op gezettetijden, en natuurlijk het niet meer kunnen zeggen dat het door je eigen sponsorgeorganiseerde toernooi eigenlijk gewoon zwaar kut was. Gaat niet!
En wat daar ook nog bij komt. Als bekend/ goed speler ben je nog maar zelden onder de radar. En dat betekent datiedereen een mening over je heeft! Presteer je een avond slecht in de cashgames, dan lees je dat de volgende dag terug op Twitter één of anderpokerforum. Doe je het online niet goed, is er altijd wel een columnist die je magereresultaten feilloos openbaar maakt. En haal je een paar maanden even geenfinaletafel, dan serveert het grote publiek je genadeloos af als zijnde old news – danwel Schnee von gestern.
Betekent dit dat poker dus niet meer leuk is? Nee, natuurlijkbetekent het dat niet! Poker is vooral erg anderst.o.v. pakweg 10 jaar terug. En in vele opzichten betekent dit: beter, stukkenbeter zelfs. Neem maar de toegenomen beschikbaarheid van games, of de versneldeleercurve – waardoor zowel goede resultaten als roem tegenwoordig veel meerbinnen handbereik zijn dan vroeger. En je dus als jongeling niet meer jarenlanghet spel de hard way hoeft te leren,gezeten in live casino’s of in shabby, underground cardrooms – tegen getructeof zelfs valsspelende opponenten met tientallen jaren meer ervaring en velemalen grotere bankrolls. Die tijden zijn gelukkig voorbij!
Poker is alleen niet meer de new kid on the block. We zijn een vast,gerespecteerd onderdeel van de samenleving geworden, met alle rechten &plichten die daarbij horen. En hoe goed dat ook is in vrijwel alle opzichten,het is voor een deel ten koste gegaan van het ‘romantische’ gevoel vananti-establishment waaraan zo veel pokerspelers altijd grote waarde hebbenontleend.
En dat is allerminst een ramp – maarjammer is het wel.
