Hoe run je een poker nieuwssite – publiceer je alles, of beperk je de publicaties alleen tot gesponsord en niet-schadelijk materiaal? En wat doe je als eindverantwoordelijke van een pokerblad – pleeg je censuur, of laat je ongewenste opmerkingen gewoon toe? Het zijn vragen die niet veel mensen zich zullen stellen, maar die ikzelf hogelijk interessant vind. De mate van openheid die een hoofdredacteur betracht, of de mate van zijn daadwerkelijke beslissingsbevoegdheid: het zijn cruciale aspecten die altijd, lees: altijd, zijn terug te zien in de uiteindelijke inhoud van het product.
Mijn visie zal bekend zijn. Ik houd van openheid, en van het toelaten van kritiek. Ik houd van mensen die keihard werken om een topproduct te leveren, maar die tegelijkertijd niet vies zijn van wat zelfspot of het erkennen van beperkingen. Ik houd van mensen die tegen de stroom ingaan, en die de durf hebben iets nieuws, iets goeds neer te zetten – in plaats van simpelweg voortborduren op wat anderen reeds hebben gedaan. Ik houd van mensen die ingaan tegen het principe don’t bite the hand that feeds you – omdat dit angsthazengedrag op lange termijn niets oplevert.
Een voorbeeld van hoe een bedrijf mijns inziens gerund moet worden is Voetbal International. Feitelijk is dit het prototype van een ietwat verouderd medium. Het gaat namelijk om een tijdschrift (en wie heeft er tegenwoordig nog geld over voor papieren bladen?), en daarbij ook nog eens een weekblad – dat in de snelle ontwikkelingen van het voetbal dus bijna vanzelfsprekend achter de feiten aanholt. En toch heeft hoofdredacteur Johan Derksen dit blad populair en succesvol weten te houden. Gedeeltelijk door zeer prominent in de media te zijn natuurlijk, en door zijn kwalitatief goede, up-to-date VI site met al die leuke “Beste Johan” danwel “Doordekken” filmpjes.
Maar dat is niet alles! Het belangrijkste is mijns inziens de manier waarop Derksen zijn vak bedrijft. Hij is niet bang misstanden aan de kaak te stellen of harde kritiek te uiten op precies dat voetbalwereldje waarvan ook hijzelf deel uitmaakt. Door niet alleen maar gefilterde informatie toe te laten, maar door met evenveel gemak juist die mensen af te branden die hij eigenlijk voor zijn eigen business nodig heeft, laat hij zien ‘onafhankelijk’ te zijn – en dat in een wereld van grote financiële belangen. Hoewel de man ontegenzeggelijk zeer grote tekortkomingen heeft, is het deze eigenschap van onafhankelijkheid – en datgene zeggen wat anderen niet durven – wat zijn bedrijf op de been houdt. Voeg daarbij dat hij ook niet te beroerd is een tik te ontvangen als het blad ergens fout zit of als hijzelf een foute inschatting heeft gemaakt, en het zal duidelijk zijn waarom dat wat feitelijk een duf, ten dode opgeschreven blaadje had kunnen zijn nu een bruisend en succesvol product is.
Als bladen, sites of bedrijven censuur plegen, hebben ze gewoonlijk niet mijn grote waardering. In mijn column van vorige week beschreef ik de kritiek op de Lords of Poker Idolsdagen, en hoezeer ik het waardeerde dat de organisatie die aantijgingen niet probeerde te verdoezelen of weg te vegen. Zelfs ongefundeerde of zwaar over-the-top kritiek liet men gewoon op de eigen site staan – en men kweekte zo in ieder geval bij mij bewondering voor het toelaten van afwijkende meningen. Ook PokerCity is daarvan een prima voorbeeld. Meer dan eens heb ik op het forum onze eigen artikelen bekritiseerd, of ben ik op harde wijze ingegaan tegen wat de bazen van de site vonden of wilden. Het feit dat men deze kritiek niet persoonlijk heeft opgevat, maar gewoon dingen met mij bleef ondernemen zoals het maken van filmpjes en het opstarten van nieuwe projecten, spreekt wat dat betreft boekdelen. Het geeft aan dat het hier gaat om een site die openstaat voor kritiek, en die niet automatisch op defensieve wijze reageert. Veel bedrijven reageren primitief op ongewenste opmerkingen: de boodschapper moet hangen, in plaats dat de kritiek ter harte genomen wordt. Dat de reactie van PokerCity anders is maakt ons natuurlijk niet ineens tot de allerbeste site van Nederland, laat dat duidelijk zijn. Maar het betekent wel dat hier de wil bestaat om te leren van fouten, en dus steeds beter te worden.
Een week geleden reageerde de hoofdredacteur van het nieuwe tijdschrift CardPlayer Nederland nogal korzelig toen ik in een thread op PokerInfo aangaf met welke aanzienlijke problemen dit blad te maken zou kunnen krijgen. Ik gaf aan dat vooral de structuur van het bedrijf (zeer topheavy, alles geregeld vanuit Amerika, weinig eigen beslissingsbevoegdheid voor de hoofdredacteur) de kans aanzienlijk maakt dat dit blad gewoon ‘meer van hetzelfde’ zal gaan worden. En ik kan het weten. Immers, ik ben zelf twee jaar lang hoofdredacteur van CardPlayer Europe geweest, en daar ben ik tegen precies dezelfde problemen aangelopen. In plaats dat men mij de volledige vrijheid gaf dit blad in te vullen naar de specifieke behoeften van de Europese lezers, om gebruikmakend van mijn grote kennis van de Europese pokermarkt een absoluut topblad neer te zetten, nam men vanuit Amerika cruciale strategische beslissingen zonder mij daarvan te verwittigen. Een paar voorbeelden: beknibbelen op mijn ‘paradepaardje’, de door mij gecreëerde Europese Nieuwssectie; het aantrekken van columnisten zonder mijn toestemming; tegen mijn adviezen in het pan-Europese blad toch omturnen tot een specifiek Britse aangelegenheid; en ten slotte het toevoegen van een uitgebreide sportsectie die ik niet passend vond. Natuurlijk zijn de meeste van deze beslissingen pas geïmplementeerd nadat ik al weg was. Maar het gaf voor mij wel aan dat ik nooit echt de vrije hand had die mijns inziens nodig was voor een kwalitatief hoogstaand blad.
Bovendien ging men bij CardPlayer uit van het principe dat slecht nieuws slechts mondjesmaat mocht worden geplaatst, omdat wij ‘promotors’ van de pokerindustrie zouden moeten zijn. Maar mijn mening is juist altijd geweest dat je als blad veel geloofwaardiger wordt als je ook de slechte kanten van het poker belicht, en zonder enige schroom misstanden aan de kaak durft te stellen. Het moment dat ik vanuit betrouwbare bron in Zweden de absolute scoop kreeg over een valsspeelschandaal in de allerhoogste games, waarbij zeer grote namen betrokken bleken, en CardPlayer dit zeer waarheidsgetrouwe en nieuwswaardige stuk uiteindelijk toch niet wenste te plaatsen – tja, dit was voor mij de bevestiging dat ik kennelijk niet op de goede plaats zat. Immers, mijn visie is dat een bedrijf niet alleen de goede maar ook de slechte kanten moet durven belichten, omdat juist dit een product levendig en de moeite waard kan maken.
Sterker, in de huidige economische malaise en met een pokerhype die al ruimschoots over zijn hoogtepunt heen lijkt, moeten sites en bladen onderscheidend zijn. Om dan zonder een duidelijk plan – in een fase bovendien waar het ene na het andere tijdschrift omvalt – de markt te betreden met weer een nieuw product (zonder daarbij proberen samen te werken met concurrenten of hen zelfs over te nemen), tja dat vind ik niet heel verstandig. Pas als een pokertijdschrift zich zal weten te onderscheiden door absolute topkwaliteit in plaats van grotendeels gecensureerde en vertaalde stukken, zal het meer kunnen worden dan slechts wat vluchtig – en gratis – vermaak.
Zoals gezegd in de thread: ik heb wel degelijk de hoop dat CardPlayer Nederland dit gat zal gaan vullen, om met behulp van haar nieuwe site precies die combinatie van snel & inhoudelijk te bewerkstelligen die zij voor ogen heeft. Maar als het net zo gaat als bij CardPlayer Europe, waarbij door inmenging van buitenaf een prachtig en eigenzinnig blad in korte tijd verwerd tot een onsamenhangend hoopje gesponsorde info – nou, dan zie ik het somber in. Een nieuwe site of blad werkt pas wanneer een groep gemotiveerde en slimme mensen baas in eigen huis is. Met ruimte voor kritiek en afwijkende visies dus, om zo te komen tot een origineel en kwalitatief sterk product dat voor zowel lezers als adverteerders interessant is. Pas wanneer aan al deze voorwaarden wordt voldaan, zal CardPlayer Nederland in deze slechte economische tijden een prominente rol in het Nederlandse poker kunnen spelen. In alle andere gevallen is zij reeds bij voorbaat ten dode opgeschreven.
Elke week beschrijft Rolf Slotboom, Team captain van Team Holland Poker, zijn leven als pokerspeler en alle ervaringen, kennis en anekdotes die daarbij horen. Heb je zelf vragen of interessante pokerhandjes die je graag besproken ziet worden stuur deze dan op naar [email protected]
