Column Rolf: De hand met Lex

De hand met Lex

Tijdens de EPT Grand Final in Monte Carlo speelde ik een interessante hand met Lex “RaSZi” Veldhuis, waarbij ik bijna 90% van mijn stack riskeerde door op zowel de flop, turn als river te check-callen met een unimproved ace high. Volgens sommige buitenlandse media had ik een absolute hero call gemaakt toen bleek dat mijn aas hoog inderdaad de winnaar was, PokerNews had het over de strijd tussen de twee “kemphanen”, en PokerCity vond in deze hand voldoende bewijs dat Lex toch vooral een cashspeler was die in toernooien feitelijk maar weinig presteert. En ik? Wel, ik was apetrots op mijn play en mijn read, terwijl mijn opponent Lex toch vooral geïrriteerd was door het vele theater wat ik had gemaakt gedurende de hand. Kortom – wat gebeurde er nu eigenlijk?

Wel, de eerste uren van de dag feitelijk helemaal niets. Net als in de Main Event van de recente Dom Classics of Summer Classics waar we ook samen aan tafel zaten op dag 1, speelde ik ook nu weer geen enkele hand. Ik keek vooral toe hoe voornamelijk Martin Wendt en in mindere mate Lex het spel aan het maken waren terwijl ik weer lekker aan het passen was. Maar het was niet zo dat ik duimen zat te draaien, hoor. Nee, ik was continue aan het observeren of ik zowel bij Martin als Lex, maar ook de andere spelers aan tafel, tells kon ontwaren die mij later op de dag mogelijk van pas zouden kunnen komen.

Nu ken ik zowel Lex als Martin erg goed, en hoewel ik beide zeker bovengemiddelde spelers vind, hebben ze allebei toch ook exploiteerbare zwaktes. Dus hoewel mijn game plan voornamelijk bestond uit a) wachten op goede handen en b) proberen in de hand te komen met de paar zwakke spelers aan tafel, er was toch ook zeker een plan c) die erop gericht was gebruik te maken van mijn goede reads op zowel Martin als Lex, en het feit dat beide spelers mij mogelijk wat onderschatten. Van beiden weet ik dat ze mij maar een vervelende speler vinden omdat ik urenlang zit te passen. En hoewel ik het niet met absolute stelligheid kan zeggen, vermoed ik dat ze allebei vinden dat hun eigen speelstijl hebben toch op een iets hoger plan staat dan mijn ultrastrakke en in hun ogen mogelijk ietwat ééndimensionale aanpak.

Ik had dus in drie uur tijd nauwelijks een hand gespeeld, toen ik de laatste hand voor de dinner break under the gun open raiste van 150 naar 475 met AQ. Iedereen foldde naar Lex, die op de button snel en soepel callde. Meteen al gaf zijn lichaamstaal mij de indruk: “Wel, ik call hier niet omdat ik de beste hand heb, maar vooral omdat ik positie heb. En als ik vermoed dat jij de flop mogelijk gemist zal hebben, wel dan ga ik je gewoon van je hand proberen te drukken, ook als ikzelf niet veel heb.” En op zich is dat natuurlijk een prima strategie, vooral als je tegen een opponent zit die angstig is, of niet doorheeft dat jij die strategie aan het gebruiken bent.

De flop kwam 732 – en ik had dus niet gehit. Mijn hand was nu slechts een no pair no draw, aas hoog – maar aangezien dit niet een flop was die veel van Lex zijn mogelijke handen had gehit (gezien mijn aanname dat preflop mijn AQ goed was), leek het mij niet onwaarschijnlijk dat ook na de flop mijn AQ de beste hand was. Echter, in plaats van zelf te zetten om de pot op te pikken, besloot ik te checken – en daarmee representeerde ik natuurlijk de exacte hand die ik had, twee unimproved big cards.

Toen Lex snel ¾ pot zette, callde ik vrij snel, feitelijk nog niet wetende wat mijn plan van aanpak voor de rest van de hand zou zijn. De turn kwam de 4, en na veel langer nadenken dit keer en ook een hoop gebabbel van mijn kant check-callde ik nu 2000. En na de river 7 en een dit keer nog veel langere bedenktijd, check-callde ik ook RaSZi’s 4500 river bet. Ik had drie keer gecheck-calld puur op basis van de read dat Lex mij mogelijk van mijn hand wilde afzetten – een super risicovolle play omdat als ik fout zou zitten ik mijn hele toernooileven zou hebben weggecalld met een aas hoog. Daarbij ben ik in het verleden natuurlijk ook nog wel enigszins kritisch geweest over de capaciteiten van Lex als live toernooispeler, en als ik hier puur op basis van mijn read op alle straten zou callen met feitelijk niets en deze read zou fout blijken, wel dan zou ikzelf er ineens ook een stuk minder geloofwaardig uitzien. Voeg dit bij de extra druk door de vele toeschouwers, pers & TV-camera’s die in de verder verlaten toernooizaal rond onze tafel stonden, plus het feit dat als ik deze hand verloor ik nog maar 1500 zou overhebben in het grootste toernooi dat ik ooit had gespeeld, en het zal duidelijk zijn dat Lex mij met zijn three-barrel bluf onder zware druk had gezet. Want bluffen, ja dat had hij gedaan: RaSZi’s hand bleek KT, zodat ook hij (net als ik) vanaf de flop slechts een no pair, no draw had – en hij dus op alle drie de staten puur en alleen had ingezet met de intentie om mij van een betere hand af te zetten.

Daarom ben ik het ook niet helemaal eens met de kritiek die Lex nu plotseling van velen heeft gekregen. Hij maakte mijns inziens wel degelijk een goede play, omdat hij mijn hand goed had gelezen en wist hoe moeilijk het voor mij zou zijn in deze spot te callen. Misschien hadden vrij veel spelers 1 barrel gecalld met de aas hoog die ik had, maar de meesten zouden toch echt op de turn zijn afgehaakt, en slechts heel weinigen zouden de durf (danwel de waanzin) hebben om zoals, ik in het grootste pokertoernooi ooit in Europa, liefst drie grote bets te check-callen zonder paar. Het enige wat je Lex mogelijk kunt verwijten in de hand is dat hij had kunnen weten dat ik iemand ben die nu eenmaal anders denkt dan de rest. Hij had kunnen weten dat ik juist de zwaktes en de betpatronen van mijn opponenten tot uit den treuren zit te analyseren. En juist als de potten groot worden of de spanning groot, zijn mijn reads vaak spot on – en ik heb daarbij ook nog de durf om volledig te vertrouwen op die read, bijna ongeacht de gevolgen of eventuele risico’s. Dus als hij al iets fout heeft gedaan, is het dat hij mijn superstrakke spel misschien heeft verward met het niet kunnen hebben van quality reads, of met het niet durven maken van tough calls met een marginale hand.

Maar feit blijft dat ik werkelijk tot op het allerlaatste moment zeer dicht bij een fold was, en dat hij in dat geval natuurlijk gewoon een grote pot had binnengehaald met de slechtste hand. Dus ja, je kunt misschien zeggen over het spel van Lex: “Waarom zou je bewust met de slechtste hand de pot ingaan tegen een übertight iemand die ook nog eens bekend staat om zijn goede reads?” Maar met evenveel reden kun je ook zeggen over mijzelf: “Tja, waarom begaf je je eigenlijk willens en wetens in een monsterpot terwijl je AQ mogelijk allang outdrawn was, had kunnen worden outdrawn op turn of river, en waar je tegen een tegenstander zat die tot op de river je het vuur na aan de schenen zou leggen, omdat hij zowel goed kan 3-barrel bluffen alsook goed kan value betten?” Voor beide visies is wat te zeggen, en misschien waren we in deze pot wel allebei iets te veel “Nederlands” door zoveel risico te nemen in een situatie waar dat eigenlijk nog helemaal niet nodig was.

Maar dat het een mooie pot was met heel veel drama – tja, dat zal geen mens ontkennen.