Vaak wordt van poker gezegd dat zonderinzetten het spelletje niets voorstelt, en dat het juist geld is wat pokermaakt tot wat het is. Zonder geld geen poker dus!
Ik ben het hier slechts gedeeltelijk meeeens. Ja, inderdaad is zonder dat er iets gewonnen (of verloren!) kan worden,poker niet het meest interessante spelletje. Immers, als het een opponent nietskost om op de river te komen kijken, dan heeft bluffen niet veel zin meer. Enheeft bluffen niet veel zin meer, en verwordt poker tot een wedstrijdjekaartjeskijken in de zin van “wie heeft de hoogste hand?”, tja dan wordtinderdaad de ziel uit het spel weggehaald.
Maar deze ziel hoeft niet per se monetair van aard te zijn. Veel mensendenken dat het bij poker vooral gaat om geld verdienen, en in zekere zin is datook zo. Maar dat geld verdienen staat niet op zichzelf. Meer dan een doel opzich, is veel geld winnen een middel om te kunnen zeggen: “ik ben de beste”,of, voor de wat bescheidener mensen onder ons: “ik behoor bij de beteren” / “ikben een winnende speler”.
Toen ik jarenlang letterlijk iedereavond in het HC Amsterdam zat te cashgamen in wat ik zag als ‘mijn’ partij,verdiende ik erg goed. En inderdaad was een belangrijk motief om iedere dag aanwezigte zijn dat ik daar meer kon verdienen dan in welke andere functie ook die mijop dat moment ter beschikking stond. Met andere woorden: door een dagje vrij tenemen dupeerde ik mijzelf gemiddeld voor een paar honderd euro. En in die fasevan mijn leven vond ik weinig activiteiten zodanig leuker dan een avondje poker,dat ik het ‘verlies’ van enkele honderden euro’s hier tegen vond opwegen.
Maar een veel belangrijker reden dangeld voor mijn dagelijkse aanwezigheid was dat ik simpelweg mijn territoriumwilde beschermen. In dit kleine microkosmos van het Nederlandse poker, vlakvoor het moment dat het online poker op uitbarsten stond, had ik mij opgewerkttot de ongekroonde koning, de Golden Boy, ja tot de jongen met de Gouden Pik.(En, direct hieraan gerelateerd natuurlijk: tot de vieze mazzelaar, de klootzak,de arrogante kwast, de profiteur, de nit.) Binnen het kleine groepje spelers dattoentertijd de duurste live game in Nederland bevolkte, was ik de meestsuccesvolle, en was ik de nummer 1 op deze nooit officieel uitgeschrevenranglijst. Dat gegeven alleen was voor mij voldoende drijfveer om iedere dagterug te komen, ook toen op een gegeven moment deze partij al lang niet meer zojuicy was als in het begin. Maar ik had zo lang ernaartoe gewerkt om eerst temogen deelnemen aan die partij en alvrij snel om de positie van best verdienende speler in die game in te nemen,dat ik die positie vervolgens natuurlijk ook met hand en tand wilde verdedigen.Zelfs toen ik mij er ten volle van bewust was dat in de online gameswaarschijnlijk met hetzelfde gemak en in een stuk minder tijd eenzelfde winstte behalen was, toen duurde het alsnog enkele maanden voordat ik die game inhet HC wilde opgeven. Simpelweg omdat de meerwaarde van wat ik extra zou kunnenverdienen niet opwoog tegen het opgeven van mijn leidende positie.
De beste willen zijn! Het is eenleidraad in iedere sport. Sterker: het is mijn stellige overtuiging dat nietalleen aan de absolute top, maar ook ver daaronder – en in eigenlijk iederesport – eerzucht een stuk belangrijker drijfveer is dan het te winnen (prijzen)geld.
De laatste anderhalf, twee jaar speel ikpoker eigenlijk nog vooral recreatief. De drive om iedere avond ergens tezitten en het spel tot op iedere euro uit te melken heb ik niet meer. De wil omieder boek dat uitkomt tot in de diepte te bestuderen is verdwenen, envervangen door een wil om te genieten van het ‘echte’ leven – dat buiten depokertafels dus. Ik zit niet meer gespannen voor de buis om de allernieuwstepokershow te zien, en ook struin ik niet meer online naar de meest recente HighStakes Poker danwel de laatste video van een of ander online kanon. Gevolg isnatuurlijk dat ik niet meer de absolute topper ben zoals ik mijzelf in hetverleden nog wel zag. Immers, zonder de maximale focus, wil en bereidheid totcontinue verbetering is het vrijwel onmogelijk om in het hogelijk competitievepokerwereldje een toppositie te behouden.
Toen ik begon als prof stelde ik mijzelfvaak monetaire doelen. Voor mijn 30e de eerste zoveel euro’sverdiend, voor mijn 40e mijn eigen huis afbetaald – dat soort shit.Nu ik afscheid heb genomen van dat soort doelen en zie dat het leven ook mooien vooral een stuk relaxter is door gewoon te genieten van de bevoorrechte positie die ik heb, is geld dusnauwelijks nog een factor in mijn beslissingen. Ik zit nu liever in eengezellige game waar een grote winst al €600 is, dan in een minder gezelligegame waar diezelfde €600 juist de onderkant is van mijn verwachtingswaarde.Terwijl ik een aantal jaar geleden toch echt een volstrekt andere keuze zouhebben gemaakt!
In de gezellige maandagavondgame die ikhet laatste jaar heb gespeeld, zijn de inzetten stukken lager dan ik gewendwas. En zeker in het begin bleek dat ook wel uit de manier waarop detoernooitjes destijds werden gespeeld: op losse wijze, ouwe jongenskrentenbrood, en of iemand er als eerste uitlag of juist het geld had weten tehalen had nauwelijks enige invloed op de sfeer aan tafel, of over het plezierbij de betreffende speler.
De laatste maanden is er in deze gamefeitelijk niets veranderd. De spelers zijn nog steeds hetzelfde, de inzettenzijn hetzelfde, en ook de toernooistructuren zijn nog hetzelfde. Slechts éénding is anders: we spelen tegenwoordig een soort puntenklassement. Een kleingedeelte van de inleg wordt apart gehouden als prijzengeld voor een lateretoernooifinale, waarbij aan de hand van de klasseringen in de ranking bepaaldwordt met hoeveel toernooipunten je die finale mag beginnen.
Dit betekent dat je zelfs als shortstacktoch nog gewoon de hoofdprijs kunt pakken. (Zoals zowel Suitkees van het forumalsook mijzelf vorige keer is gelukt. In mijn geval zelfs na feitelijk nogalbelabberde prestaties, en waar ondanks mijn reputatie als prof ik mij pas op devoorlaatste speeldag bij de beste 10 spelers had weten te spelen – omvervolgens in de ‘play-offs’ toe te slaan.) Maar iedereen die regelmatig opdezelfde plek pokert, weet wat zo’n soort klassement echt betekent: het is feitelijk een ranglijst van wie de bestespeler is! Bij de tweede ronde van dit klassement die nu bijna geëindigd is,was er een uiterst felle strijd tussen vier spelers wie van hen uiteindelijk denummer 1 zou worden. Waarbij ik wederom vlak voor tijd heb weten terug te komenuit achterstand, en met nog 1 game te gaan nu gedeeld eerste sta. En waarbij wedus uiterst fel hebben gevochten omdeze titel – ondanks dat hij in financieel opzicht nauwelijks enige waardevertegenwoordigt.
Met andere woorden: het zijn puur de eeren de bragging rights die kunnen zorgen dat een pokergame op het scherpst vande snede wordt gespeeld. Want in tegenstelling tot wat vele mensen denken, zijndaar helemaal geen hoge inzetten voor nodig.
