Toen ik mijn eerste pokercolumns had geschreven in de gerenommeerde tijdschriften Poker Digest en (later) CardPlayer, voelde ik me als een kind zo blij. Trots dat ik me als kleine jongen uit Nederland een plaats had verworven tussen de erkende internationale strategie-analisten, zorgde ik er eigenlijk altijd wel voor dat als mensen naar mij toekwamen, ik ‘toevallig’ het tijdschrift open had liggen op de plaats van mijn artikel. En in de pokerpit werkte dat ook altijd. Want als mijn opponenten weer werden geconfronteerd met een nieuw werkje van mij in wat door hen werd gezien als het toonaangevende pokertijdschrift, wel dan vonden ze dat ofwel heel leuk, of ze voelden juist diepe afgunst of jaloezie en toonden dat door mij & mijn werk heel minachtend te benaderen. En beide dingen vond ik prima – zolang het de mensen maar niet koud liet wat ik deed vond ik alles best.
Echter, buiten de pokerpit was mijn tactiek een stuk minder succesvol. Vooral de meisjes waren nou niet echt geïmponeerd door mijn schrijverswerk. Als ze mij zagen lezen in mijn eigen column en ze veinsden dan enige interesse door eventjes in het blad te bladeren (wat eerder uitzondering dan regel was; gewoonlijk interesseerde het hele poker de dames namelijk geen zier), wel dan keken de meesten gewoon plaatjes, of ze zagen überhaupt niet dat er een schrijfsel van mijn hand stond op de door mij zo prominent opengevouwen plaats. Ik dacht: “Tja, als men eenmaal een echt boek van mijn hand in de kast ziet staan – wel, dan zal de bewondering of het respect alsnog wel komen. Maar helaas: Drie boeken later moet ik tot de conclusie komen dat eigenlijk alleen boekenwurmen, nerds en pokerstudenten respect hebben voor het hebben van eigen papierwerk in de kast. Iedereen die zich associeert met jong, snel en hip trekt toch vooral de neus op voor wat zij zien als ‘saai’, ‘muf’ en ‘stoffig’. En dan al helemaal de jonge sexy dames die liever in de Cosmo kijken of 20 onzinnige Sms’jes versturen dan dat ze zich één enkele keer de moeite getroosten een boek open te slaan.
Tja, daar zit je dan – als boekenwurm zijnde, kijkend naar de op het eerste oog schrale oogst van al jouw inspanningen. Ik had liefst drie boeken op de markt gebracht, en van te voren dacht ik “als ik dat eenmaal heb bereikt, nou dan ben ik wat hoor”. Maar de waarheid gebiedt mij te zeggen dat eigenlijk alleen mijn boek Secrets of Professional Pot-Limit Omaha mij een echt gelukzalig gevoel heeft gegeven. Waarom, zegt U? Wel, omdat in tegenstelling tot Hold’em On The Come (weliswaar veel positieve reacties, maar nu enigszins in de vergetelheid geraakt en bovendien niet mijn eigen script) en het Nederlandstalige Pokerface (door eigenlijk iedereen wel als positief beoordeeld, maar wel erg lichte kost en bovendien minder prominent aanwezig in de media dan ik had gehoopt), dit boek vanaf het allereerste moment op ieders lippen lag. Eerst waren daar de euforische reacties van de vele nits en de boekenwurmen, die met behulp van mijn boek de full-ring PLO games succesvol gingen multi-tafelen. Als gevolg van de influx van deze winnende maar übertighte nits kwam er toen een gigantische Anti-Rolf lobby op gang, waarbij voornamelijk de tot dan winnende big-stack spelers furieus waren over mijn – wat zij zagen als – ‘schaamteloze promotie van destructief shortstackspel’. En uiteindelijk werd als gevolg van het door mij geschreven boek ineens compleet anders gedacht dan voorheen over de impact van stack size. Kortom: De analyse ging verder, de games veranderden totaal, mijn boek werd het met afstand best verkochte werk van D&B Publishing, men ging plotseling ook de uitgebreide big-stack secties en de statistische analyses waarderen, en zo bereikte dit in eerste instantie toch vrij ‘kleine’ boek uiteindelijk de status van klassieker. Het heeft me geen extra glimlach van de dames opgeleverd, helaas – maar het maakte mij wel degelijk trots, tevreden en blij.
Hoewel ik eigenlijk het plan had om na deze drie boeken mijn schrijfwerk aan de kant te zetten voor meer ‘hippe’ dingen als zelf pokeren of Internet- en TV-optredens, kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan. Als gevolg van de populariteit en waardering voor mijn columns op PokerCity / AD Sportwereld, ligt het dan ook in de verwachting dat er binnenkort een Pokerface II uitkomt waarin deze stukjes zullen worden gebundeld. Verder verschijnen binnen een paar maanden bij D&B Publishing Secrets of Professional Poker I & II, twee Engelstalige werken over zowel cash als toernooispel, internet als live, full-ring als shorthanded, hold’em als Omaha, no-limit als limit. En om dat nog eens te toppen verschijnt in de lente van 2009 tenslotte ook Secrets of Professional Pot-Limit Omaha II, waar ik mij volledig zal richten op 6-max. en online play. Met als doel dit boek minstens net zo invloedrijk te maken als het eerste deel, heb ik een beul van een vent als co-schrijver weten te strikken: niemand minder dan onze eigen Rob Hollink. Met onze toch vaak tegengestelde visies, maar tegelijkertijd met onze inhoudelijk altijd zeer diepgaande analyses, moet dit leiden tot misschien wel het beste werk ooit geschreven over PLO.
Met al deze nieuwe werken op komst, kan ik binnenkort waarschijnlijk aankijken tegen een heel stoer rijtje boeken in mijn boekenkast – namelijk allemaal boeken van mijn hand. En hoewel het me nu wel duidelijk is geworden dat buiten de wereld van de boekenwurmen of de pokerfanaten slechts weinig mensen hier echt interesse voor hebben… het maakt dit er mijns inziens niet minder bijzonder om.
Iedere week verschijnt de column van Rolf Slotboom op PokerCity. Rolf is een van Nederlands beste pokerspelers en tevens een internationaal gewaardeerd schrijver van pokerboeken en artikelen.
