Rolf is een van Nederlands beste pokerspelers en tevens een internationaal gewaardeerd schrijver van pokerboeken en artikelen.
Commentatoren (1)
In vele TV-sporten is dekwaliteit van de commentator een bron van vreugde – of vaker, van irritatie.Ikzelf erger me bijvoorbeeld mateloos aan Koert Westerman vanwege zijnonzinnige gebral bij de B-kwaliteit voetbalwedstrijden die hem vaak wordentoebedeeld. Als hij weer eens met overslaande stem een totaal oninteressante3-0 of 4-0 bejubelt of een simpele intikker probeert te promoveren tot eenwereldwonder, of als hij dan ineens overdreven kritisch wordt op inviduelespelers omdat toevallig het team achter staat, dan denk ik steeds: hoe kan zoiemand in hemelsnaam op deze plek zijn terecht gekomen. Maar ook bij anderesporten is de kwaliteit van het commentaar van invloed op mijn plezier bij deuitzending. Zo kan ik echt urenlang snooker kijken op de BBC als John Virgo& Dennis Taylor achter de microfoon zitten, maar haak ik al na 5 minuten afbij het Eurosport commentaar waar werkelijk nooit iets inhoudelijks wordtgenoemd en waar continue achter de feiten wordt aangehold. En als ik bij tennisMarcella Mesker nooit verder hoor komen dan wat uitgekauwde clichés en hetintrappen van open deuren, dan mis ik direct Jacco Eltingh die wel met relevante extra info komt, endie ook de durf heeft mogelijke toekomstige gebeurtenissen te voorspellen aande hand van kleine details als iemand zijn lichaamstaal. Of bij het schaatsen, alsRia Visser op monotone toon nooit veel verder komt dan het simpelweg opnoemenvan de rondetijden die ik zelf ook inbeeld zie staan, tja dan denk ik altijd: commentator zijn is een vak.
Dat neemt niet weg dat ookikzelf, toen ik begon als pokercommentator, zo groen was als gras. BijEurosport kreeg ik de kans aan de slag te gaan als de eerste Nederlandse‘ervaringsdeskundige’, en dit was een kans die ik natuurlijk met beide handenaangreep. Echter, de situatie om te beginnen was verre van ideaal. Slechts 5uur voor de eerste uitzending (!) werd ik benaderd. Tijd om te oefenen was erniet. En tijd om te wennen aan de apparatuur evenmin. Dus toen ik uiteindelijkdie eerste uitzending achter de microfoon plaatsnam, en keurig netjes als deNederlandse pokerkampioen Rolf Slootboom werdgeïntroduceerd, wel toen deed ik eerlijk gezegd maar wat. En feitelijk bleefdat de eerste uitzendingen ook zo. Samen met Frank Kramer danwel Bert Deviesvormden we een niet bepaald vlekkeloze combinatie van iemand die wel veel weetvan TV maar niks van poker met iemand die veel weet van poker maar niks van TV.Als je daarbij nog eens in ogenschouw neemt dat al deze uitzendingen liveingesproken werden, waarbij we dan ook nog vaak geen enkel zicht hadden hoe dehandjes precies zouden verlopen, wel dan was het duidelijk dat we moestenpresteren onder een extreem hoge moeilijkheidsgraad.
De kritiek was dan ookniet van de lucht. Voornamelijk mijn co-commentatoren moesten het ontgelden, maarook ikzelf werd van tijd tot tijd flink door het slijk gehaald. Daarbij werd eenin mijn ogen enigszins unfaire vergelijking gemaakt tussen de kwaliteiten vanMike Sexton & Vince Van Patten en de kwaliteiten van Frank & mij,danwel Bert & mij. Unfair, omdat juist ook Mike & Vince bergen kritiekhadden gekregen toen ze net waren begonnen maar nu natuurlijk een groteervaringsvoorsprong op ons hadden, en belangrijker nog: bij ons was alles live,terwijl bij hen alles achteraf kon worden ‘bijgewerkt’ en bovendien ook nogalles tot in de puntjes was voorbereid. Dat was bij ons niet zo, en feitelijkwerden we daarbij vaak gered doordat ik (vanwege mijn werkzaamheden als livetoernooireporter voor PokerPages) alle finaletafels met eigen ogen hadaanschouwd, en dus de meeste cruciale potjes nog wel kon herinneren.
Langzaam maar zekergroeide ik in mijn rol en raakte het publiek meer en meer vertrouwd met mijn stemgeluid,mijn analyses en mijn onderkoelde humor. Ik was dan ook vereerd toen ik na eenuitzending of 10 het commentaar in mijn eentje mocht doen. Toen ik vanaf datmoment de uitzending mocht dragen, ging de kwaliteit mijns inziens steedsverder omhoog, vooral ook omdat ik nu in staat was het tempo van de uitzendingte bepalen, stiltes te laten vallen waar dat nodig was, en dieper ingaan op dematerie dan had gekund onder de druk van het ‘snellere’ twee-persoonscommentaar. Mijn doel was om het commentaar toegankelijk genoeg te houden voorbeginnende spelers, humoristich genoeg voor kijkers die niet zozeergeïnteresseerd zijn in analyse, maar tegelijkertijd inhoudelijk genoeg om ookde goede spelers te kunnen blijven boeien en prikkelen. Een moeilijke balansdus omdat het hier ging om nogal onverenigbare doelen, maar toch vond ik dat ikhier aardig in geslaagd was – en gelukkig leken de kijkers dit ook zo tebeoordelen.
Op basis van deze zelfdedrie criteria (toegankelijk genoeg voor beginners, humoristisch genoeg voorniet-pokeraars, inhoudelijk genoeg voor de meer ervaren spelers) beoordeel ikook de huidige pokercommentatoren, en zoals U in deel 2 van deze column kuntzien – slechts in enkele gevallen is mijn oordeel positief. Volgende week wordendoor mij onder de meetlat gelegd: de duo’s Arthur van den Meeren / Marc deHond, Mike Sexton / Vince van Patten, Norman Chad / Lon McEachern en hetPartypoker.com Dutch Open duo Rob Hollink / Lange Frans.
Ik zou zeggen: ga ervolgende week zaterdag maar eens lekker voor zitten.
