Wat is nu eigenlijk hetdoel van toernooipoker? Wel, had U me die vraag voor aanvang van deze WSOP gesteld, dan was mijn antwoord simpelgeweest: winnen, eerste worden, titels pakken. Helemaal omdat Nederland nog nooiteen bracelet gewonnen had, wilde ik dolgraag na het worden van de eersteNederlandse Kampioen (in 2005) ook de titel van eerste NederlandseWereldkampioen aan mijn poker-CV kunnen toevoegen.
Echter, die eer is onlangsten deel gevallen aan Rob Hollink, die dus niet alleen de eerste Europesekampioen ooit is (wat op zichzelf al een prestatie van formaat is), maar nu ooknog de eerste Wereldkampioen in onze Nederlandse pokergeschiedenis. Eenfantastische prestatie dus, waarbij hij net als bij zijn Europese titel een vrijslechte start had, keer op keer moest strijden tegen eliminatie, maar tegen heteinde van het toernooi – na twee of drie enigszins fortuinlijk gewonnen all-insvlak voor de bubble – steeds sterker en sterker werd. Tijdens de finale was de volledigehoofdtribune bezet door juichende, schreeuwende en zelfs zingende Nederlandersdie onze landgenoot van mentale steun voorzagen, terwijl alle andere deelnemershet moesten doen met slechts een handjevol vrienden die veelal stilletjes ineen hoekje hun favoriet volgden. Toen Rob uiteindelijk de sterke JerrodAnkenman heads up had weten te verslaan, was de vreugde enorm – niet alleenomdat iedereen Rob zo graag mag, maar vooral ook omdat Nederland de jinx van het steeds maar niet winnen vandie bracelet had weten te doorbreken.
Blij als ik ben voor Roben natuurlijk ook voor Nederland als geheel, betekent dit voor mij echter weldat ik mijn doelen op deze World Series enigszins heb moeten bijstellen.Immers, ik kwam hier om geschiedenis te schrijven, en dat kan nu niet meer –die taak is door mijn Groningse collega reeds met verve volbracht. En aangezienbuiten Rob we al liefst vijf (!) andere Nederlanders aan de finaletafel hebbengehad (Michiel Brummelhuis, Dominik Kulicki, Lennart Holtkamp en Marcel Lüskezelfs twee keer), zou ook een eenvoudige finaletafel van mij niet meer genoeg zijnom als “uitzonderlijk” te kunnen worden bestempeld.
Gelukkig heb ik nog eenander ijzer in het vuur. Op het moment van schrijven (direkt na mijnuitschakeling in Event 41 als 51e in de $1500 mixed hold’em) sta ikop een totaal van 6 cashes in deze WSOP. Het all-time record wordt gedeeld door een aantal wereldtoppers alsPhil Hellmuth, Chad Brown en Michael Binger die ieder in één World Series jaarzich liefst 8 keer in het geld wisten te spelen.
Het lijkt me duidelijkdat, met nog 14 events te gaan – waarvan ik er overigens slechts 7 of 8 zalspelen – ik nu een nieuw doel heb: proberen geschiedenis te schrijven door ditrecord op zijn minst te evenaren. Het zal me niet het meeste geld opleveren, laatdat duidelijk zijn, want één enkele finaletafel levert gewoonlijk meer doekoe op dan 8 of 9 relatief kleinecashes bij elkaar. Dus natuurlijk staat nog steeds als mijn nummer 1 doel om SinCity te verlaten met zo’n foeilelijk armbandje om mijn pols, laat dat duidelijkzijn. Maar als ik genoegen kan nemen met het verbeteren van het aantal cashesrecord, en me op deze wijze in deboeken kan spelen – wel, ook dan zal ik als een tevreden man terugkeren uit deslijtageslag die World Series heet.
Dat neemt niet weg dat ikook al behoorlijk tevreden ben met deprestaties die ik tot nu toe heb geleverd. Maar succes wordt nu eenmaal afgemetenaan het winnen van titels of het neerzetten van records – en daar ga ik me danook volledig voor inzetten in de drie weken die mij hier nog resten.
Wish me luck!
Iedere week verschijnt de column van Rolf Slotboom op PokerCity. Rolf is een van Nederlands beste pokerspelers en tevens een internationaal gewaardeerd schrijver van pokerboeken en artikelen.
