Wie veel reist, ziet het al snel. Ons eigen landje,waar we zo vaak op kankeren, is zo slecht nog niet. We hebben gewoonlijk deneiging om alles wat Nederlands is extra kritisch te benaderen wat betreft detekortkomingen, en om het buitenland juist op te hemelen om de paar mooiedingen die we daar hebben waargenomen.
Deze selectieve perceptie vindt plaats op eigenlijk allegebieden, dus ook wat betreft poker. Ik heb al vaak gezegd dat het Holland Casinowaar wij zo frequent onze gal op spuwen (met de bijbehorende termen als“smethuis” en “rovershol”), het zo slecht nog niet doet in relatie tot het buitenland.Ik ben net terug van een klein tripje waar ik verder gesterkt werd in dezemening.
Vechtenom klanten
Niet de allergrootste fan van de Noord-Afrikaansementaliteit (iets te snel opgewonden, veel stemverheffing, weinig inlevingsvermogen,nogal beperkte klantvriendelijkheid – de welbekende uitzonderingen daargelatennatuurlijk), waagde ik mij toch aan een tripje naar Marokko. Eigenlijk meervanwege een pokertoernooi in Agadir – waarvoor een plaatsbewijs was verworvendoor de in de vorige column geïntroduceerde dame. En hoewel ik wist dat zowelAgadir als Casablanca niet de allermooiste plekken zijn in het zeer cultuurrijkeMarokko, werden dit toch de plekken van bestemming. Dit mede gevoed door dedirecte vliegverbindingen en ons gebrek aan tijd voor een langere trip.
Reeds bij het vliegveld kwam precies de mentaliteitnaar voren waar ik geen fan van ben, en die ik ook herkende van mijn eerdere bezoekjesaan het naburige Egypte. De gereserveerde taxi, gewoon de voorste in de rij, wasbezig met het inladen van onze koffers toen een andere taxi op rauwe wijze zijnvehikel plaatste direct naast de onze. De chauffeur van dit voertuig stapteuit, en beende richting ‘onze’ taxichauffeur met gebalde vuist en debijbehorende – natuurlijk fikse – scheldkanonnade. De bekende handgebaren,enige fysieke dreiging en zelfs het proberen weg te trekken van onze koffers omze in zijn taxi te stoppen warenonderdeel van dit toch niet heel gezellig uitziende tafereel. Waarna vervolgensook onze – tot dan toe erg voorkomend lijkende – chauffeur echt volledig uit zijn dak ging, zodat er eenproces ontstond van een lange taxirij zonder klanten waar de een meute chauffeurselkaar voor rotte vis uitmaakten rond de enige taxi die toevallig wel een klant had. Welkom in Marokko!
Zoals door mij al gevreesd bleek het hotel inderdaadhet eigenlijk enige fraaie gebouw in de wijde omtrek, dat verder werd gekenmerktdoor veel stof, viezigheid en een penetrante stank. Gelukkig was onzeaccommodatie de spreekwoordelijke vlag op de modderschuit, met zeer luxe kamersen een overwegend Westerse standaard. Silvia (die net terug was uit Marokko,waar ze het al genoemde ticket had gewonnen) had reeds gewaarschuwd voor hetslappe, smakeloze eten in de diverse restaurants, en helaas kreeg ze gelijk.Want zijnde een groot liefhebber van alle soorten exotisch eten, mijn beweringdat ik haar de verborgen pareltjes wel zou laten zien kon ik helaas nietgestand doen. Zelfs het verkiezen voor de plaatselijke Marokkaanse keuken bovende toeristische leverde slechts een bescheiden zesje op in plaats van de achtwaar ik op rekende, en ook op de weinige hippe plekjes aan de boulevard vanCasablanca werd slechts met zeer veel moeite het niveau Benidorm of Antalyaoverstegen. Teleurstellend – zeker voor iemand als ik die houdt van relaxed,lang & goed dineren.
KoninklijkAgadir
Ook in Agadir bleek de hotelkeuze een redelijk schotin de roos. Dat wil zeggen: Aangezien niemand minder dan de koning van MarokkoMohammed VI verbleef in hetzelfde Atlantic Palace Hotel waar ook wij onzespreekwoordelijke tenten hadden opgeslagen, leek het mij veilig om aan te nemendat ons hotel in ieder geval enige statusmoest bezitten. Volgens een zowaar eens zeer gedienstige taxichauffeur was dezekoning zaken aan het bespreken met de kroonprins of de minister van buitenlandsezaken van Saudi-Arabië, en achtte hij het tactisch gezien beter om diebesprekingen in een gezellig hotel te laten plaatsvinden in plaats van in éénvan zijn officiële paleizen. Kortom, een goed pokeraar, deze Mohammed VI – handelend volgens het puur Machiavellistischeprincipe “eerst paaien, dan scheren”.
Het Atlantic Palace had niet alleen de pre vankoninklijk bezoek – het bevatte daarnaast ook een heerlijk buitenzwembad en eengroot in-house casino. En laat dat laatste nou de reden zijn geweest van onzekomst! Een casino dat nota bene mijn favoriete spel pot-limit Omaha aanbood alscash game, met blinds van (omgerekend) €10-20, en dat aan een tafel gevuld metde welbekende donks, schaapjes, bananen, klapgympen danwel pannenkoeken. Ubegrijpt dat weinig zaken mij tot grotere opwinding brengen dan een dergelijketafel constellatie, en ik snapte dan ook direct waarom een toch zeer grotespeler als Dave Colclough de laatste paar maanden in Marokko heeft doorgebracht.Naar eigen zeggen zat hij daar “omdat hij de Marokkaanse mentaliteit zo lief heeft”.Maar mijn analyse was iets anders: namelijk dat deze liefde toch vooral werdgevoed door het dagelijks binnenharken van enige stapeltjes dirhams.
Gelukkig kon ik dat zelf ook! Al in mijn eerstetoernooitje (buy-in 5000 dirham, omgerekend zo’n €500) speelde ik ijzersterk.Met een perfecte combinatie van kleine potjes pikken en wachten op een grotehand om volledig te worden afbetaald bleef ik eenvoudig in leven. Maar eenongelukkige KK vs. AA match-up deed mij de das om. In een ideale situatie(gezeten op de button tegen een lichte open raiser) maakte ik een standaard3-bet, waarop de small blind wakker werd met azen. Met al te veel geldgeïnvesteerd en bovendien geen absolutezekerheid dat ik hier tegen twee Kogels zat aan te kijken, was er voor mijn edeleKoe-Jongens geen weg meer terug. En met ook nog eens de suits gecoverd, warenmijn koningen voor mijn opponent zijn azen een wel heel eenvoudige prooi.
Het 10,000 dirham toernooi de volgende dag wilde ikin eerste instantie niet spelen, omdat ik de voorkeur wilde geven aan wat quality time buiten de casinomuren. Maaraangezien mijn geliefde reispartner & ik niet geheel soepeltjes de dagwaren doorgekomen, bedacht ik: Fuck it– ik ga lekker spelen.
En in dit toernooi met slechts 34 spelers had ik eengigantische kickstart. Al in mijn tweede pot van de dag vond ik pocket azen enkreeg ik in veel etappes mijn tegenstander all-in op de flop met zijnunimproved paar koningen. Chipleader vanaf het eerste begin vond ik vervolgensnogmaals azen in een situatie waar een opponent had geopend voor liefst 11 bigblinds (!), om tegen mijn kleine reraise uit de big blind vrolijk all-in teschuiven voor zo’n 47 big blinds met KJ offsuit. (!!) Klaarblijkelijk was mijn reputatie alssupernit nog niet geheel doorgedrongen tot de lokale Agadirse player base, maardaar maalde ik vanzelfsprekend niet om. Tot aan de laatste drie spelers had ikcontinu de absolute chiplead, maar toen de blinden substantieel werden raakteik die voorsprong helaas kwijt. In de typische shove-or-fold fase waar veeltoernooien mee eindigen, trok ik van leer door (als in mijn beste MasterClassics tijd) pot na pot all-in te schuiven met niets. Natuurlijk had ik inalle gevallen dat ik werd gecallt de mindere hand, maar dat in alle vijfshowdowns deze slechtste hand ook daadwerkelijk verloor lag toch duidelijkbeneden mijn verwachting. Niettemin was ik met een keurige derde plaats ookniet ontevreden, al was het alleen maar omdat ik een flinke bak papier kreeguitgekeerd als prijs – mijn 50,000 Dirham prijzengeld keurig uitgekeerd inbriefjes van 100. Het wc-papier dat ik pleeg te gebruiken op het kleinekamertje is van significant betere kwaliteit dan deze wonderlijke verzamelingdirhams, waarvan alleen het natellen ervan al zo’n 22 minuten in beslag nam.Wat mij dan weer genoeg tijd gaf om het casino te informeren dat hun huidige modus operandi (waar de €100 satellitesplaatsvonden met exact dezelfde chips, startstacks & blinds als de duretoernooien) nu niet direct de meest verstandige was. Immers, er was geen rocketscientist voor nodig om te zien dat deze werkwijze flink wat ruimte bood voorenige fraudegevoelige praktijken.
EindGoed, Al goed
Na nog twee dagen afsluiting in Casablanca inclusiefnog meer klef voedsel, enige oplichtingpraktijken op kruimelniveau en het lerenvan een prachtig en voor mij nieuw spel genaamd gin rummy, zat dit weekjeMarokko erop. Een typisch voorbeeld van “wisselend bewolkt”, waarbij derelationele perikelen en de soms nogal onbeschaafde taferelen met de locals in het casino, de taxi’s en derestaurants, uiteindelijk een nipte nederlaag leden tegen het prettige gevoelvan lekker kaarten, heerlijk genieten van de zon en het toch weer leren kennenvan een nieuwe cultuur.
Iets dat eigenlijk altijdwel prettig is… al is het alleen maar om het thuisland iets meer te waarderen.
Elke week beschrijft Rolf Slotboom, Team captain van Team Holland Poker, zijn leven als pokerspeler en alle ervaringen, kennis en anekdotes die daarbij horen. Heb je zelf vragen of interessante pokerhandjes die je graag besproken ziet worden, stuur deze dan op naar [email protected]
aanjtwit
