Het zal de bezoekers van PokerCity intussenwel bekend zijn: ik neem nogal graag de rol van trainer/coach op mij. Zo weetik het al jarenlang beter dan de (pakweg) Frank de Boeren of Ronald Koemannenvan deze wereld, en roep ik in weerwil van de heersende Nederlandse mening dat4-5-1 toch echt een beter systeem is dan 4-3-3. Dit ondanks het feit dat ik inmijn 16 jaar durende voetbalcarrière nog nooit meer dan 4 doelpunten perseizoen heb weten te fabriceren, en ik door mijn coaches altijd geringschattendals ‘werkertje’ werd omschreven – terwijl ik in mijn beleving de basis van mijnspel toch echt vooral technisch/tactisch van aard was.
De wissel Jorrit van Wijk
Helaas heb ik in het voetbal dan ook nooitde rol van coach op mij mogen nemen. Maar in een andere sport wel: het korfbal!Jorrit van Wijk is tot op de dag van vandaag nog steeds woedendop mijn coachgedrag in dezen. Want ondanks dat ik slechts de dag voor ditrecreatieve “Korfballende Pokeraars” toernooi de regels van het spel tot mijnam, en mij dus verre van een expert op speltactieken kon noemen, zag ik metmijn boerenverstand al snel dat zijn sportmentaliteit niet optimaal was voor deteamspirit.
In de beslissende wedstrijd dacht ik hem vlak voor tijd daneindelijk eens veilig te kunnen inzetten omdat de voorsprong groot genoeg leekte zijn. Maar met zijn rare capriolen en zijn uitstraling van ‘ach, wat kan hetmij allemaal schelen’ dreigde het alsnog mis te gaan. Vandaar dat ik mijgenoodzaakt zag tot een soort De Mos / Megrelishvili momentje, en Van Wijk vlak na zijn glorieuze entree in het veld er ook direct weer af haalde. Ietswat hij mij tot op de dag van vandaag nog niet vergeven heeft!
Het zal duidelijk zijn: als er binneneen team wordt gespeeld, houd ik van onbaatzuchtigheid naar elkaar toe, en debereidheid om met elkaar tot een topprestatie te komen. Dingen die daarbij nietpassen: arrogantie, eigengereidheid of lankmoedigheid.
Pokerbondscoach
Dus toen ik door de PokerBond in degelegenheid was gesteld om voor de IFP World Championships in Londen hetNederlandse team samen te stellen, was het creëren danwel behouden van eenechte teamspirit voor mij topprioriteit. Zeker voor het openingstoernooi“Duplicate Poker”, een team event zonder prijzengeld waarbij het hoge doel vande IFP op het spel stond (aantonen dat poker een behendigheidsspel is i.p.v.een kansspel), zeker voor dit toernooi had ik grote vrees dat de spelers hetallemaal misschien niet zo serieus zouden nemen.
Hoe anders bleek de werkelijkheid! Albij de teambespreking bleek de enige dame in het team Fatima Moreira de Melo eenstuk beter op de hoogte van alle regeltjes dan ik, en wisten Rob Hollink &Jorryt van Hoof te komen met enkele speltactieken waar ik zelf nog totaal nietaan gedacht had, maar die in dit event voor ons van grote waarde zoudenblijken. Het is misschien te lastig voor deze column om precies uit te leggenwat deze tactieken nu precies behelsden, omdat ik dan te diep op de structuurvan het event zou moeten ingaan.
Maar ik kan verzekeren dat ik persoonlijkzonder de hulp van de Cleaner & Batoelrob nooit de strijdwijze had durventoepassen die nu zo veel punten opleverde – en die ervoor zorgde dat we eerstnet niet de finale leken te hebben gehaald, toen in de herkansing net wel, endie in de uiteindelijke finale ervoor zorgde dat onze achterstand op de uiterststerke winnaar zeer beperkt was gebleven. Ondanks dat we hier – hangend hoogboven de rivier de Thames in afzonderlijke, ronddraaiende capsules – feitelijk ‘omniets’ speelden, was het Marcel Lüske die tweemaal op rij de meeste puntenscoorde van allemaal. En was het Noah Boeken die reeds op zijn hotelkamer zatna afloop van het event, maar die niettemin – toen hij hoorde dat de telling mogelijkniet klopte en de organisatie zou gaan hertellen – zonder enig gemor naar deCounty Hall toog om ons toch nog de finale in te praten. Kortom: eenteamprestatie in optima forma!
Persconferentie
Ook buiten de pokerpit bleek Nederland instaat te scoren. Zo mocht ikzelf voor het eerst in mijn leven spreken op eenpersconferentie. Best eng, zeker als dit gebeurt in dit indrukwekkende gebouw. Maar ikbracht het er niet slecht vanaf, zo verzekerde men bij. En devriendschappelijke omhelzing direct na afloop door IFP president Anthony Holdengaf mij de verzekering dat ik met mijn gestamel in ieder geval geen al te groteschade had aangebracht aan de belangen van de organisatoren. Belangrijkerdan mijn eigen woorden waren de woorden in deze zelfde zaal enige uren daarvoor,gericht aan PokerBond voorzitter Martijn Paulen. Hij werd voor vier jaarherkozen in het board van de IFP. En ditbetekent dat feitelijk op alle gebieden de continuïteit van de PokerBond nugewaarborgd is.
Waarmee dus ook onze lange-termijn invloed kan wordengemaximaliseerd, zowel vanuit internationaal perspectief alsook wat betreft onzeovertuigingskracht richting de binnenlandse politiek. Want daar is onze inzetde komende tijd meer dan nodig, aangezien in 2012 vele beslissingen zullenworden genomen die op allerlei manieren (belastingregels, spelaanbod,legaliteitskwestie) van invloed kunnen zijn op de manier waarop pokerendNederland met zijn beroep danwel hobby omgaat.
The Table
Helaas konden wij als Nederlanders inhet afsluitende “The Table” toernooi ons goede spel van de eerste dagen geenvervolg geven. Een mooi, conventioneel no-limit hold’em toernooi, een freerollmet prima prijzenpot voor enkele genodigden: de deelnemende spelers aan hetDuplicate Poker event, één speler per overig aangesloten land van de IFP, pluseen enkele prominent t.b.v. de publiciteit. Het zou een prachtige omgevingmoeten zijn voor ons Nederlanders om de “poker = skill” stelling van dittoernooi met een prachtige titel te onderbouwen. Helaas maakte ikzelf aan eenuiterst softe tafel de fout mijzelf in een cruciale pot te outthinken, en ook de overige Nederlanders zouden allen ruim voorhet geld worden uitgeschakeld. Wat als goede nieuws had dat Jorryt van Hoof,Koen de Bakker, Fatima & ik de tijd hadden voor een uiterst gezellig afsluitenddiner, waarbij we voldoende sappig materiaal wisten te verzamelen voor zekerdrie episodes van Poker Inside. Helaas had ik besloten de opnameapparatuur tochmaar uit te laten, en de heren plus dame uit mijn team voor één keer enigeprivacy te gunnen.
Al met al een mooie afsluiting van eentopweek in London, waar Spanjaard Raul Mestre de volgende dag ten koste vanpokerend columniste Vicky Coren de hoofdprijs zou weten binnen te slepen – omzich zo te kronen tot allereerste IFPWorld Champion.
Gezien het grote enthousiasme van zowelpers als publiek, lijdt het weinig twijfel dat men volgend jaar minstens net zoindrukwekkend zal terugkeren voor dit event, al dan niet wederom op Britsgrondgebied. Zou dat het geval zijn, dan hopelijk wel op een iets bescheidener(lees: vooral iets lager!) locatie dan degene die men ditmaal had gekozen: deLondon Eye.
