Hebben we nog meer BPN’ers danallen Thierry, Peter, Marcel & ik? Well,you betcha – het stikt onder de Nederlandse pokeraars van de kleurrijke,markante of gewoon crazy gasten.
Spreek je over crazy, danspreek je over Ed de Haas. Ruim twee meter groot, 140 kilo schoon aan de haak,is deze voormalige basketbalprof misschien wel meer bekend om zijn vermeendetilten & blow-ups dan om zijn grote pokerkwaliteiten. Wat vaak iets minderwordt belicht is dat deze man zeer intelligent is, een grote bereidheid heeftom continue bij te leren, en mijns inziens één van de brightest minds in het poker kan worden genoemd. In tegenstellingtot vele andere pokeraars stelt hij zich vaak erg nederig op bij de analysesachteraf, is hij niet bang toe te geven dat hij een fout heeft gemaakt, engeeft hij vaak veel credit aan zijn tegenstanders. Dat wil zeggen: Aan de goedeen heel goede spelers natuurlijk, niet aan de vele bananen die er volgens hem ook bij ieder evenement wel zijn.
Voor wie niet zo bekend is methet Ed de Haas jargon: Wat hij noemt “bananen”, dat zijn bij mij “konijnen”, enbij Steve Wong “pannenkoeken”. Allemaal omschrijvingen voor wat door het grotepubliek “visjes” worden genoemd – de niet zo heel goede kaarters dus.
Nu is in de ogen van sommigespelers vrijwel iedereen een vis. WieAbel Meijberg een analyse van een pokertafel hoort geven, zou bijna denken dater helemaal niemand in staat is een fatsoenlijk kaartje te leggen. (Nu heefthij natuurlijk wel recht van spreken, want hij heeft in korte tijd zich wetenop te werken tot de absolute top van het internationale poker.)
Ookinternationale top: Rob Hollink. Inalles de tegenpool van de flamboyante Marcel Lüske, heeft Rob de Flying Dutchman misschien welovervleugeld door twee cruciale titels binnen te halen: de eerste Europesetitel ooit, en zeer recent ook de eerste Nederlandse Wereldtitel. Wie denuchtere Groninger echter hoorde praten na het binnenhalen van deze titels, zoumisschien eerder denken dat hij het plaatselijke kaartavondje bij deklaverjasclub had gewonnen. Gewoon dezelfde man als altijd, zonder enige opsmukof show, gaf hij aan dat het “wel aardig” was gegaan, maar wees hij toch ookmeteen op enkele foutjes van zijn kant.
Feitelijk is Rob het prototypevan de pokerprof: rustig, zelden emotioneel betrokken, en altijd zelfkritisch. Iemanddie reageert op het winnen van enkele honderdduizenden Euro’s met een glimlach,of die jarenlange tegenslag van zich afschudt met de woorden: “Tja zo gaat datsoms – het is niet anders.” Misschien niet ideaal voor de televisie, waar mengewoonlijk houdt van spannende quotes, van emotionele uitbarstingen of vanspectaculaire acties. Maar wel iemand die zeer trouw is aan vrienden enfamilie, en die altijd volledig zichzelf is ongeacht financiële voorspoed oftegenslag. Kortom: Niet alleen een uitstekend pokerspeler, maar ook als menshogelijk gewaardeerd.
In tegenstelling tot Rob (die misschienniet de meest mediagenieke persoon is onder de Nederlandse pokeraars), is hetmedium televisie juist op het lijf van Noah Boeken geschreven – de laatsteBPN’er die ik in deze serie bespreek. Hij is het prototype van de jonge, coole en succesvolle gast – en ja, danben je voor de televisie natuurlijk goud waard. Plus, hij kan ook nog eens heelbehoorlijk kaarten, is streetwise, enheeft daarbij een uitstekend zakelijk inzicht – wat hem in staat heeft gesteldook op zakelijk gebied zijn populariteit en zijn successen aan de tafels tegelde te maken. Samen met Marcel is hij dan ook de meest logische kandidaat omde overstap te maken van BPN’er naar gewoon BN’er – en om zo te helpen hetpokerspel nog meer dan nu bij het grote publiek geaccepteerd te krijgen.
Iedere week verschijnt de column van Rolf Slotboom op PokerCity. Rolf is een van Nederlands beste pokerspelers en tevens een internationaal gewaardeerd schrijver van pokerboeken en artikelen.
