Pokerend Nederland heeft veelechte characters. Mannen als RobHollink, Marcel Lüske, Peter Dalhuijsen, Thierry van den Berg zijn echt van diefiguren die als parodie in één of ander satirisch programma niet zouden misstaan.Met Owen Schumacher als De Dal misschien, of Erik van Muiswinkel als Bokkie…het lijkt me allemaal best mogelijk in de toekomst.
Het zal duidelijk zijn: In dekomende serie columns neem ik de Bekende Poker Nederlanders (BPN’ers) onder deloep, en dan vooral hoe ze zich in de media of in de interviews achterafprofileren.
Laat ik beginnen met mijzelf.Ieder interview met mij is eigenlijk hetzelfde. Ik steek een heel verhaal afover mijn geweldige voorbereiding, over hoe serieus ik wel niet ben, en overhoe ik me nog geen enkele zorgen maak in het toernooi – ondanks dat ik nogslechts 3 big blinds over heb. Vervolgens vertel ik mijn hele CV, geef ik aandat ik het eigenlijk maar een kuttoernooi vind, dat ik speel voor de roem en deeer, en dat er gewoon veel te veel goede spelers meedoen. Ben ik dan nog nietonderbroken door de interviewer, dan krijgt hij er ook nog het hele verhaal bijover dat ik dealer was in Wenen, dat ik daar woonde met mijn vriendin, en dattoen ik pokerprof besloot te worden ik door iedereen werd uitgelachen – maardat ik daar juist een enorme kracht en gedrevenheid uithaalde. Vervolgens maakik nog een grap, sluit ik af met een joviaal “Thanks man” of “Bedankt jongen” –en dan hebben we weer het volgende nietszeggende interview achter de rug. O ja,wel met één opvallend aspect: Als ik veel chips heb vergaard, zal ik vrijwelaltijd beweren dat ik als een konijn zit te spelen, maar juist als ikshortstacked ben of ben uitgeschakeld, dan heb ik naar eigen zeggen vaak “hetbeste poker van mijn leven” gespeeld. Tja – je bent nu eenmaal graagtegendraads, of je bent het niet. :-)
Of wat te denken van mijnteammaat Thierry van den Berg, voor intimi ook wel “Bokkie”. Als je die manvoor de camera’s krijgt, gaan je oren suizen! Binnen 30 seconden heeft hij danal vijf handjes verteld, waarin hij dan drie keer koningen had en twee keerazen – “en dan heb ik ook nog twee keer aas-koning voor de flop moetenwegleggen”. En dat is dan alleen nog maar in de eerste break, na de eerste tweelevels! Terwijl ik in die twee uurtjes nog geen enkele speelbare starthand hebgehad, heeft Thierry naar eigen zeggen al meer tophanden gekregen dan iknormaal in een week, en tja – vanzelfsprekend zijn die tophanden natuurlijk ookallemaal gekraakt.
Het zal duidelijk zijn: Thierry’sfavoriete onderwerp is zonder enige twijfel de bad beat. En het werkt! Gedurende de recente World Series, zijnverscheidene van mijn teammates naar me toegekomen om me te informeren overwederom een sicke hand die Bokpowerhad verloren, en waar de tegenstander nog slechts één out had… en die dannatuurlijk ook kwam op de river. In de Live Reporting van één van de laatstetoernooien stond er eerst keurig vermeld dat Thierry zich had verdubbeld doorall-in met AT tegen AQ op de river een luckyten te hitten… en niettemin kwam in het hele stuk als analyse naar vorendat hij “echt beat na beat om zijn oren krijgt”. Let wel: We hebben het hierdus over dezelfde persoon die vorig jaar liefst $561,729 aan prijzengeldbinnenhaalde – ondanks dat hij veel en veel minder toernooien speelde dan degemiddelde professionele toernooipokeraar. Mijn inschatting is dat hij zijntoernooibuy-ins in dat ene jaar misschien wel verviervoudigd heeft… en hetlijkt me duidelijk dat daar dus ook wel enig fortuin bij zal hebben gezeten. Enin dat licht bezien, uitgaande van de lange termijn dus, is een aantal potjespech of misfortuin natuurlijk niets anders dan een volstrekt normale downswing.
Maar niet bij Thierry!Geconfronteerd met enige scepsis over zijn ongekend hoge aantal premium handsof vermeende beats (vermeend, omdat hij meestal wel zegt wat hij heeft maar zijn kaarten slechts zelden showt), gaathij dan vrolijk verder met het vertellen van een ander handje waar hij ook heel veel pech had. De man heeftzich in korte tijd uit het niets opgewerkt tot de top van het Nederlandsetoernooipoker, met een erelijst om U tegen te zeggen – maar naar eigen zeggenis hij de grootste pechvogel die er is. Een echt character dus – of zoals we dat in Amsterdam zeggen: een mooie gast.
Wat zeker ook gezegd kan wordenvan Peter Dalhuijsen. De man die pokerend Nederland verrijkte met deuitdrukking “de muntjes zijn weer op” en die al sinds jaar en dag ons verblijdtmet intelligente en subtiele schrijfsels vol onderkoelde humor, wel die manheeft menig interviewer al tot wanhoop gebracht. Eén van de hoogtepunten: Eenfragment waar hij klaagt dat hij al zijn coin flips verliest “zoals net nog metmijn 86 tegen AK”, of waar hij besluit te slowplayen met diezelfde 86 op een952 flop “tja want als ik hier verhoog dan raak ik mijn tegenstander misschienwel kwijt, en dat wil ik niet natuurlijk”. Je ziet de arme interviewer denken:“Hey, hier klopt toch iets niet in het verhaal”, maar uit angst om De Dal tegente spreken, of om voor de camera mogelijk een flinke canard te maken, houdt hij dan toch maar zijn mond. Waarbij Peternatuurlijk geen spier vertrekt, en dan bij het slot hem bedankt voor het fijneinterview. Wat een held!
Iedere week verschijnt de column van Rolf Slotboom op PokerCity. Rolf is een van Nederlands beste pokerspelers en tevens een internationaal gewaardeerd schrijver van pokerboeken en artikelen.
