Het zal voor de lezers van deze column geen verassing zijn: Ik ben een fan van mensen die zeggen wat ze denken. Ik houd van personen die niet bang zijn hun mening te geven, zelfs als ze weten dat het geven van deze mening mogelijk negatieve consequenties voor zichzelf zou kunnen hebben.
De meeste mensen zijn echter niet zo. Voetbalt iemand bij Ajax, dan is Ajax de club van zijn dromen. Totdat een andere club langskomt waar hij “altijd al fan van is geweest” – en er plotseling weinig meer deugt van de huidige broodheer. Een trainer krijgt meestal pas het mes in de rug van de spelersgroep nadat hij is ontslagen – want tijdens zijn bewind likt het overgrote deel van de spelersgroep hem braaf in zijn oor.
Angsthazengedrag! Ik gruw ervan – hoewel ik tegelijkertijd besef dat het wel de norm is.
Bekritiseren van de eigen werkgever
Wiens brood men eet, diens woord men spreekt. Het is een oude wijsheid die ook in de moderne tijd nog steeds opgeld doet. Online is het populair om van alles of iedereen af te zeiken of te beledigen – behalve natuurlijk de persoon die je backt, de site waar je voor schrijft of de werkgever die je betaalt. Want het stoer & flink zijn beperk je natuurlijk wel tot de keren dat er geen kwalijke gevolgen voor jezelf kunnen zijn!
Had ikzelf iets meer van dat gedrag in mij, nou dan was ik waarschijnlijk een stuk rijker geweest, of had ik een stuk lucratievere deals kunnen tekenen. Maar ik geloof meer in geestelijke onafhankelijkheid, en te allen tijde jezelf eerlijk in de spiegel kunnen kijken. Dit houdt in dat indien je in het openbaar kritiek levert, je daarin ook je eigen, huidige werkgever betrekt. Weliswaar vanuit de premisse dat je die kritiek natuurlijk eerst intern bespreekt, en de belangen van jouw werkgever niet onnodig schaadt – dat lijkt me duidelijk. Maar het alleen achteraf bekritiseren, of het veel kritischer kijken naar anderen dan naar jezelf… dat zijn dingen die ik zoveel mogelijk probeer te voorkomen.
Resultaat is natuurlijk wel dat ik veel vaker dan anderen conflicten heb of heb gehad met mijn eigen broodheren. Denk aan het meningsverschil met PokerNews toen ik daar per se een column wilde plaatsen ondanks de door hen redelijk ongewenste info ervan, of mijn strijd met CardPlayer tegen het mijns inziens onjuiste beleid om alleen maar de goede kanten van het poker te willen belichten. En meer recentelijk zijn ook de wegen van Eurosport & mijzelf gescheiden, waarbij mijn kritische houding over de programmering van de zender en het gevoerde beleid waarschijnlijk zwaarder hebben gewogen dan mijn constructieve bijdragen t.b.v. het leveren van kwaliteit.
Gelukkig zijn er ook bedrijven of personen die een positieve-doch-kritische houding wel kunnen waarderen. Zo heb ik mij in het openbaar meer dan eens kritisch uitgelaten over de kwaliteit van de artikelen op PokerCity, en het onvoldoende onderscheidend zijn van concurrerende fora wat betreft kwalitatief hoogstaande content. In plaats van mij te labelen als ‘zeikerd’ of ‘probleemmaker’ heeft men met deze kritiek juist iets gedaan. Resultaat: Meer en meer kwaliteitsstukjes en –columns op de site, onderscheidende filmpjes met nieuwswaarde, en steeds beter & inhoudelijker commentaar van de bezoekers.
En ja, waarschijnlijk had dit allemaal ook wel gebeurd zonder mijn kritische geluiden. Maar het feit dat men wil luisteren naar feedback en een meningsverschil niet per definitie ziet als iets slechts, geeft ons een headstart op de concurrentie – of legt in ieder geval de juiste voedingsbodem om een eventueel nog bestaande achterstand goed te kunnen maken.
Rob Hollink & de ‘Affaire Constant’
Het zal bekend zijn dat ik mijn co-schrijver van Secrets of Shorthanded Pot-Limit Omaha redelijk hoog heb zitten. Maar waar anderen het dan veelal hebben over Rob Hollink’s spelkwaliteiten of prestaties, waardeer ik hem waarschijnlijk meer als persoon. Jarenlang heeft hij in ‘mijn’ vaste PLO partij in het HC Amsterdam gespeeld, en daar clashten eigenlijk iedere dag wel zijn open, aanvallende deep-stack benadering en mijn strakke, afwachtende sandbag-approach (die juist bij uitstek gericht was op het uitbuiten van los-agressieve spelers als Rob). Rob ergerde zich dan ook mateloos aan mijn speelwijze, en heeft dat ook meer dan eens verteld – zowel privé als in het openbaar. Maar tegelijkertijd had hij er ook respect voor. Dat hij dan ook het voorwoord voor mijn eerste PLO boek wilde schrijven ondanks de wetenschap dat de uitwerkingen van dit boek voor hem persoonlijk mogelijk negatief zouden zijn, tja dat vond en vind ik een fantastische grondhouding.
Evenzeer waardeer ik Rob’s durf om in de ‘Affaire Constant’ gewoon in het openbaar te schrijven wat velen van ons al in de wandelgangen hadden gehoord. Terwijl half PokerNews nog dronken was van geluk vanwege het hebben van ineens zeer waardevolle procentjes in de EPT-winst van hun held Constant Rijkenberg, durfde Rob het aan de hardnekkige geruchten te plaatsen dat Constant mogelijk veel meer dan 100% had verkocht, en dus misschien helemaal niet zou kunnen terugbetalen. De reacties van enkele angsthazen-met-financiële-belangen waren hierbij stuitend – naar mijn mening althans. In plaats van Rob te complimenteren voor de durf om deze gevoelige informatie openbaar te maken (informatie die juist voor deze procenthouders van geweldige waarde was, omdat het een eventuele ‘doofpot’ affaire zou kunnen voorkomen), begonnen enkele financieel belanghebbenden een kruistocht tegen de boodschapper. Eigenlijk nog precies zo als in de oudheid werd negatief gepraat over degene die het nieuws had geopenbaard in plaats van sec de boodschap te bekijken, en op opzichtige wijze slijmden en paaiden procenthouders diegene die hen financiële rijkom zou moeten verschaffen. Een best begrijpelijke reactie hoor, gekeken vanuit het perspectief “tja, ik wil Constant natuurlijk niet te boos maken want anders krijg ik misschien wel helemaal niets”. Maar mijns inziens vooral een teleurstellende reactie, omdat het kwam van mannen die normaal gesproken geen blad voor de mond nemen, en die zonder enige twijfel wel flink waren gaan bashen indien ze niet zelf nog in afwachting waren van enige duiten.
Over de vraag of Constant al dan niet fout is in deze zaak, kan en mag ik niet oordelen – daarvoor heb ik simpelweg te weinig inzicht in de materie. Maar feit is dat hij de afgelopen maanden veel onwaarheden en halve leugentjes heeft verkocht, die zijn geloofwaardigheid niet heel erg ten goede zijn gekomen. De stroperige wijze waarop alles wordt afgerond en de informatievoorziening die niet meer openbaar plaatsvindt, zou mij – indien ik procenthouder was geweest – hebben doen gruwen. De methode waarbij eerst slechts na lang soebatten 48% is uitgekeerd en maanden later nog steeds geen aanvulling heeft plaatsgevonden tot de volstrekt logische (gezien kansspelbelasting) 71%, is er eentje die toch niet heel erg vertrouwenwekkend overkomt.
Maar van de meeste percentagehouders geen woord. Die hebben nog steeds “alle vertrouwen in Constant”, bagatelliseren twijfels, feiten en geruchten, en zijn juist fel gekant tegen de buitenstaanders zonder procenten die zich “gewoon met hun eigen zaken moeten bemoeien”. Natuurlijk hoop ik oprecht voor iedereen dat alles financieel in orde komt, simpelweg omdat men daar gezien de gedane investering recht op heeft. Maar indien dit niet gebeurt, en hun uiteindelijke opbrengst om wat voor reden ook niet verder zou komen dan de huidige 48%, tja dan hoop ik wel dat degenen die tot nu toe altijd hebben gezwegen ook zullen blijven zwijgen.
Want stel dat het financieel inderdaad geen goede afloop zou krijgen, nou dan verwacht ik dat deze percentagehouders het ineens volledig eens zullen zijn met alle kritiek die ze eerst nog wegwuifden – wetende dat ze vrij kunnen spreken nu ze toch niets meer te verliezen hebben. En dit zou een klassiek geval van mosterd na de maaltijd zijn, of, zoals ik het liever omschrijf: angsthazengedrag. Gedrag dat dan misschien wel enigszins logisch is en ook menselijk – maar mijns inziens niet heel erg lovenswaardig.
(Volgende week gaat Rolf in op ‘zijn’ Summer Classics)
Elke week beschrijft Rolf Slotboom, Team captain van Team Holland Poker, zijn leven als pokerspeler en alle ervaringen, kennis en anekdotes die daarbij horen. Heb je zelf vragen of interessante pokerhandjes die je graag besproken ziet worden, stuur deze dan op naar [email protected]
aanjtwit
