Na jaren cash game grinden, boeken & columns schrijven, online poker multitafelen, binnen- en buitenlandse toernooien spelen, poker dealen, toernooireports maken, poker verkopen richting de politiek en mijzelf verkopen op tv of andersoortige media, kan ik zeggen dat ik het pokerspel wel van veel kanten van de tafel heb aanschouwd. In deze column een aantal uiterst korte – edoch wijze! – lessen.
- Zonder oprechte passie voor het spel ben je kansloos, zeker op de lange termijn. Diegenen wiens voornaamste drijfveer voor het bedrijven van poker vooral monetair van aard is, houden het nooit zo lang vol als zij bij wie liefde voor het spel de leidraad is. En zijn bovendien significant minder succesvol!
- Dat gezegd hebbend: indien deze spelers een sponsordeal op de kop hebben weten te tikken, lijkt het niettemin vaak of zij nog succesvol zijn.
- Gesponsord live toernooipoker geeft een uiterst matig beeld van wie er nu goed is en wie niet. Een niet-gesponsorde speler met een totaal prijzengeld van pakweg $350,000 in 7 jaar speelt vaak veel meer +EV dan een gesponsorde prof met het dubbele prijzengeld over dezelfde periode. Sterker: het is heel goed mogelijk dat de prof met het $700k prijzengeld feitelijk een vis is in live toernooispel – en ruimschoots minder heeft binnengehaald dan het totaal van zijn buy-ins. Die hij dan weliswaar niet (of niet allemaal) zelf heeft hoeven betalen, waardoor hij natuurlijk dikke inkomsten heeft binnengeharkt. Maar dat was dus niet omdat hij de games heeft weten te beaten. En dat hoort toch het criterium te zijn bij bepaling of iemand al dan niet kan worden beoordeeld als ‘top’.
- Diegenen die een ander verwijten te zeer ‘mediageil’ te zijn (een verwijt dat ik nog wel eens heb gekregen!), zijn dat gewoonlijk zelf. Echter, daarbij zijn ze dan meestal te weinig mediageniek, interessant of kwalitatief sterk om op eigen kracht die benodigde aandacht te genereren – waardoor ze vervolgens maar gaan klagen over de mensen die hiertoe wel in staat zijn.
- Sowieso: kritiek & afgunst gaan vaak hand in hand. In alle opzichten van het leven!
- Cash game poker is een stuk bevredigender dan toernooipoker – met heel wat minder swings, en dus heel wat minder stress.
- Gesponsord toernooipoker is een stuk bevredigender dan niet-gesponsord toernooipoker. Ook hier dus met heel wat minder stress!
- Het slechtste van alles: niet-gesponsord, buitenlands toernooipoker. Was ook vroeger al niet heel lucratief door bijvoorbeeld de hoge kosten voor reis en verblijf, en de flinke swings. Maar onder de huidige belastingregels is het helemaal niet meer te doen.
- Swaps, percentages, zonnebrillen & mutsen zouden eigenlijk allemaal verbannen moeten worden in live toernooipoker. Stuk voor stuk, ieder op hun eigen gebied, doen ze afbreuk aan de integriteit van het spel.
- De weg naar de top is makkelijker dan aan de top blijven. Het aantal rijzende sterren die ik in 13 jaar heb zien langskomen / verschijnen (“deze speler is echt ongelooflijk!”) overstijgt ruimschoots het aantal spelers dat zich daadwerkelijk aan de top heeft weten te handhaven.
- Even een tijdje wat lakser worden wat betreft focus, discipline en up to date blijven wat betreft de meest recente (spel)technieken lijkt op zich niet zo erg – maar het is gewoonlijk het begin van het einde voor de carrière van de betreffende speler. Veel beter om nooit die maximale focus te verliezen dan hem op een later moment weer te moeten hervinden!
- Je eigen geld verdienen, en zelf stap voor stap je bankroll opbouwen. Dit is veel bevredigender dan je rijkdom verkrijgen via een sponsordeal, een gelukkig percentage in een andere speler, of door een ‘lucky punch’ in een groot toernooi. Het solide & stap voor stap deze bankroll opbouwen is bovendien de beste garantie tegen het weer verliezen ervan.
- Pokerspelers als groep zijn weliswaar bovengemiddeld intelligent. Maar daarbij zijn ze ook: lui, egocentrisch, en met wel allerlei heel scherpe (veelal negatieve) meningen, maar niet de bereidheid om ook eens in actie te komen om verbeteringen aan te brengen. Laat staan verbeteringen for the common good!
- Leven voor de sport & discipline (zowel aan als buiten de tafels) zijn een stuk betrouwbaarder indicatoren voor lange-termijn succes dan talent of een grote kennisvoorsprong. Gebrek aan talent kan prima worden gecompenseerd door discipline en het zoeken naar softe games. Maar talent & kennis zijn niet veel waard zonder succesvolle integratie met een bepaalde mate van zelfcontrole & terughoudendheid.
- Het grote publiek heeft ontegenzeggelijk een voorliefde voor egocentrisme of ongelikte-beer-heid. (Een nieuw woord!) Ook sponsoren belonen slecht gedrag vaak met een contract. Stukken minder populair: bescheidenheid, relativeringsvermogen & zelfkritiek. Die drie aspecten zorgen er gewoonlijk slechts voor dat je de benodigde buy-ins zelf mag ophoesten.
- Bekende spelers die winnen, spelen goed. (Vanzelfsprekend!) Bekende spelers die verliezen, zitten daarentegen meestal in een ‘downswing’.
- Of: ze hebben “echt” heel vaak pech op de belangrijke momenten. Echt!
- Of: ze betwisten statistieken. (Veelal door te wijzen op wat er in 1 individuele sessie zou zijn gebeurd.)
- Of: een combinatie van deze drie factoren.
- De meeste onderschatte factor voor goede resultaten bij pokerspelers: de rake. Zelfs door behoorlijk goede spelers wordt de impact van rake (of verhoging van juice bij toernooien) structureel onderschat. Pokerrooms & sites maken hiervan op geniepige wijze misbruik door steeds stiekem de rake te verhogen, of structureel net iets meer te pakken dan eigenlijk mag. En ze komen ermee weg omdat het grote publiek te lui is om er iets aan te doen, of te zeer overtuigd van de eigen kwaliteit om in te zien dat ieder potje die ene dollar meer of minder nu net het verschil kan uitmaken tussen krap +EV en net verliezend.
- Casino’s & cardrooms zouden hun eigen spelers veel meer moeten belonen dan ze nu doen. Immers, wie krijgen er allerlei faciliteiten? Precies, de rondtrekkende toernooispelers & de Grote Sterren die alleen maar langskomen als er iets te halen valt. Zouden casino’s net zo goed zijn voor hun regular player base en voor de dag in dag uit cash game grinders, dan zouden ze doen wat ze behoren te doen: de loyaliteit van hun belangrijkste klanten belonen. Met betere bedrijfsresultaten als gevolg!
Dat waren enkele van de belangrijkste lessen die ik heb geleerd in mijn vele jaren poker, samengevoegd in deel 1 van deze serie columns. Over zo’n 13 jaar volgt het tweede, en waarschijnlijk direct ook het laatste, deel. :)
