Hoeveel beslissingen nemen we per dag? Teveel om op te noemen. Een groot aantal van deze beslissingen nemen we intuïtief. Het is dan je intuïtie – Latijn voor innerlijke zien – die de beslissing neemt. Dit kan over hele simpele beslissingen gaan, maar ook over de meer complexere beslissingen. Bij complexere beslissingen is het meestal zo dat we daar meer de tijd voor nemen en meer nadenken voordat we een beslissing nemen. Een beslissing om eerst je rechterschoen aan te doen is namelijk makkelijker gemaakt dan welke baan je kiest.
Als je poker speelt heb je ook elke keer een beslissing te nemen. Onder andere vanuit het poker heb ik geleerd dat het niet om de beslissing zelf gaat. Het is dus niet de beslissing zelf waar je van leert, maar wat je van die beslissing geleerd hebt. Goede beslissingen zijn het makkelijkst, omdat je daar resultaat van ziet en je hier dus meestal een goed gevoel van krijgt. Het gaat er juist om dat je verkeerde beslissingen moet weten te waarderen. Jean-Paul Sartre had daar een mooi citaat voor “wie verliest, wint”. Bij een verkeerde beslissing ga je door een aantal fases heen. Je moet voor jezelf erkennen dat het een verkeerde beslissing was. Als je dat kan ben je al een heel eind. Je mag dan ook spijt hebben van je beslissing, maar moet ook weten dat je daar niet te lang bij moet stil staan. Daarna moet je analyseren waarom het een verkeerde beslissing was zodat als je dezelfde of een soortgelijke beslissing hebt te maken je deze kan herkennen. Dan komt één van de moeilijkste dingen, het recht zetten van je verkeerde beslissing. Mensen zijn verschrikkelijk slecht om ten over staan van andere toe te geven dat ze een verkeerde beslissing hebben genomen. Dit omdat ze bang zijn dat men hun dan anders gaat bekijken. Zo zit helaas onze maatschappij nou eenmaal in elkaar. Als je een verkeerde beslissing hebt genomen is het gemakkelijker om dat te ontkennen of om je er uit te praten. Terwijl het zoveel mooier is om je fout toe te geven en daar waar mogelijk is te herstellen. Dat men dit niet durft zie je in elke regionen terug of dat nou de politiek is of dichter bij huis op relationeel vlak.
Ik moest hier aan denken, omdat er van de week een hele belangrijke beslissing is genomen over het grootste poker toernooi ter wereld. De W.S.O.P – World Series Of Poker – is een toernooi dat in juli in Las Vegas gespeeld wordt en waarbij ongeveer 8000 spelers 13 dagen lang strijden voor miljoenen dollars. Er is nu besloten dat als men bij de laatste 9 spelers is – de finale tafel – dat het spel stil wordt gelegd en dat de finale op 9 november gespeeld gaat worden. Dit is in mijn ogen zo’n verkeerde beslissing. Een beslissing die puur uit commercieel oogpunt – Zowel voor de organisatie als voor de spelers – is genomen. De organisatie kan zodoende meer geld krijgen voor de tv rechten en de spelers hebben de tijd om een sponsor te zoeken. Echter vind ik dat het heel het toernooi spel ontkracht. Je bent 13 dagen lang aan het pokeren en dat is fysiek en mentaal zeer vermoeiend. Als je dan de finale een paar maanden later speelt valt dit onderdeel weg. Waar je normaal gesproken aan tafel je tegenstander moet bestuderen kan je dat nu via de eerdere uitgezonden tv beelden doen. Het in “vorm” zijn zal ook mee spelen en je hebt zelfs in die paar maanden de tijd om je spel nog te verbeteren.
Ik hoop dat de organisatie van de WSOP deze verkeerde beslissing kan toegeven en herstellen. Alhoewel dat voor het aankomende toernooi niet meer zal gebeuren.
