Het zal velen van u bekend zijn: ik sta bekend als de Shortstack Koning van Nederland. De reden is simpel. In cash games kocht ik mij vaak short in om zo maximaal de shortstackvoordelen te kunnen gebruiken & het all-in zijn / protectie door anderen / het te losse preflop spel van de oppositie maximaal uit te buiten. En in toernooien raak ik veel minder dan andere spelers in paniek als mijn stack slinkt. Waar anderen al moeilijk beginnen te zitten op hun stoel als ze alleen maar licht benedengemiddeld raken, heb ik vaak aan slechts 8 of 9 big blinds al genoeg om mij ‘comfortabel’ te voelen. Gevolg hiervan: een significant hoger percentage van de tijd dan de gemiddelde speler bevind ik mij in shortstack-modus. Soms duren die shortstack periodes zelfs zo lang dat het wel lijkt alsof ik altijd short ben! (Wat natuurlijk niet het geval is. Al is het alleen maar omdat ik anders nooit toernooien zou winnen. En gelukkig doe ik dat nog wel eens… een enkele keer althans.) :)
Mensen die niet goed genoeg nadenken, verwarren ‘respect voor een kleine stack’ nogal eens met ‘proberen in the money te folden’. Deze personen lijken solide & geduldig shortstack spel bovendien als the exact opposite te zien van wat voor veel jonge pokeraars zo’n beetje het ideaalbeeld (om niet te zeggen: het ideale excuus na wederom een toernooi zonder cash) is: het ‘playing to win’ principe.
Vanzelfsprekend zie ik dit (weer eens) anders. De crux van goed toernooipoker is precies beseffen in welke fase / situatie je zit, en daar dan je optimale tactiek op aan te passen. Ben je short, dan moet de focus zijn: overleven met zo min mogelijk risico / een zo beperkt mogelijke kans op uitschakeling. Pas als dit dan gelukt is, kan de focus weer langzaam op het serieus verbeteren van de chipstatus. Ben je short vlak voor het geld, dan is de voor big stacks mogelijk oninteressante money jump voor jou gewoonlijk wél erg belangrijk. En gezien jouw kleine stack dient het eerste doel dan ook te zijn om a) dat geld te halen, weliswaar met de belangrijke premisse b) indien mogelijk, met een zo speelbaar mogelijke stack. Maar dat is niet hetzelfde als een beetje dom je geld er in te raggen vlak voor de bubble, om dan na afloop / na uitschakeling te beweren dat je ‘speelde om te winnen’ en dat ‘al dan niet het geld halen hierbij niets uitmaakt’. Dommigheid ten top natuurlijk! Want als je in een situatie bent waar je ver achterligt op de dikke stacks en acuut in de problemen zit, dan dien je in ogenschouw te nemen wat op dat moment voor jou de meest realistische doelen zijn. En dient je tactiek dus radicaal anders te zijn dan de los-agressieve tactiek die je jezelf mogelijk kunt permitteren wanneer je M boven de 10 is, of wanneer je bij de grotere stacks van het event hoort.
Sommige spelers menen dat shortstack spel supereenvoudig is. Die zeggen: “Tja, onder de 10 big blinds (volgens sommigen zelfs onder de 15) is het gewoon push-or-fold. Als je speelt, ga je all-in or pas je. Andere smaken zijn er niet; een standaard open raise is met zo’n kleine stack uit den boze, en callen al helemaal. Het is schuiven of passen – kind kan de was doen.”
Tot pakweg een jaar of twee geleden was ik het hier volledig mee eens. Sterker, ik was zelf één van de allereerste spelers die deze tactiek überhaupt toepaste! Maar de laatste tijd is deze push-or-fold tactiek zó gemeengoed geworden, dat de effectiviteit ervan stukken minder is geworden – en daardoor ben ik goed gaan nadenken of onder deze veranderde omstandigheden alles nog wel zo zwart / wit is als het eerst leek. Het antwoord: een ondubbelzinnig nee!
Ik zal dit onderbouwen met wat tactische uiteenzettingen (column van vandaag) en met een real life voorbeeld (de column van over 14 dagen, het tweede en laatste deel van dit stuk).
Wat is er veranderd?
Ten opzichte van een paar jaar geleden, hebben de volgende wijzigingen plaatsgehad in MTT toernooispel:
- Mensen zijn zich beter bewust geworden van odds & percentages. Na een open raise leggen ze tegenwoordig minder snel weg tegen een shove, omdat ze veel beter dan vroeger beseffen dat indien ze pakweg 2-tegen-1 op hun geld krijgen, dat dit een erg goede prijs is – zelfs voor wat naar alle waarschijnlijkheid niet de beste hand is.
- Mensen zijn zich beter bewust geworden van fold equity. Niet alleen snappen ze voor zichzelf de grote waarde van een open raise of shove waarbij niet in de eerste plaats de kracht van de eigen hand de leidraad is. (Maar veeleer de kans dat de opponenten direct folden, en dat zo zonder enige vorm van showdown waardevolle chips & antes aan de stack kunnen worden toegevoegd.) Daarnaast herkennen ze het ook beter als opponenten mogelijk op basis van fold equity licht schuiven. Komen stacks onder de pakweg 15 big blinds, dan verwacht de gemiddelde toernooispeler intussen dat de button of de small blind gaat schuiven indien niemand nog iets heeft gedaan. En dat betekent weer dat deze shoves veel lichter dan vroeger worden gecalld.
- Mensen maken tegenwoordig kleinere standaard open raises. Waar open raises vroeger 3 of zelfs 4 big blinds waren, daar maken vrijwel alle jonge profs / goede spelers tegenwoordig veel kleinere open raises, ook (en vooral) in de antefase.
Wat zijn de gevolgen / implicaties van deze veranderingen voor de optimale shortstack-tactiek in toernooien?
- Mensen zijn zich beter bewust geworden van odds & percentages. Doordat ze na een open raise minder snel zullen wegleggen tegen een shove, zelfs als hun eigen hand vrij marginaal is, is er in deze spot minder fold equity dan vroeger voor de wannabe-shover. Waar ik vroeger in deze spot relatief vaak met kleine suited connectors als 8
7 of 6
5 of over de top kwam voor al mijn chips in de verwachting een opponent handen als A9, KJ of 66 eenvoudig te laten wegleggen, daar volgt tegenwoordig veel vaker een call van de shove. Gevolg: lichte shoves zijn in deze spot veel minder effectief geworden – en shoves voor value met handen als AQ juist veel effectiever. (Omdat in tegenstelling tot vroeger je niet alleen het totaal van de open raise & de blinds + antes oppikt, maar vaak ook nog de flinke hoeveelheid extra chips van de opponent die callt met een slechtere, en vaak zelfs gedomineerde hand.) Om deze reden is de 3-bet shove met een marginale hand, maar vooral op basis van fold equity, nog slechts onder zeer speciale omstandigheden toepasbaar. - Mensen zijn zich beter bewust geworden van fold equity. Heel concreet betekent dit, dat ze shoves veel lichter callen. Vooral shoves uit steal positie, maar zelfs shoves uit EP die “niets hoeven te betekenen met de blinds voor de deur”. Wederom, in lijn met punt 1 betekent dit de volgende aanpassingen: in de shortstackfase minder shoven met speculatieve handen, en meer shoven voor value. Komt die goede ‘value’ hand niet langs, wees dan niet bang de blinds gewoon nog een keer te laten passeren, zelfs als je al dik onder de 10 big blinds zit. Zeker in de antefase kun je heel snel van short terugkomen tot average, en al helemaal als je shoves licht gecalld worden. Kortom: minder shoven op basis van fold equity, en meer shoven op basis van hand strength. Met <10 big blinds kan dit betekenen dat zelfs een relatief zwakke hand als A9 of A8 al een value shove kan worden. Want in tegenstelling tot vroeger waar je alleen gecalld werd door een dominerende hand, daar callen tegenwoordig zwakkere azen of gewoon twee zwakkere plaatjes in deze spot al voor een significant gedeelte van hun stack. Let wel: dit advies gaat direct in tegen het door velen als gospel gehuldigde advies van licht open shoven bij vrijwel iedere gelegenheid wanneer je minder dan (pakweg) 10 of 12 big blinds hebt, of een M van 5. Door de superdunne calls van opponenten is er minder fold equity, en wordt dus de kracht van de eigen hand ineens weer veel belangrijker.
- Mensen maken tegenwoordig kleinere open raises. In tegenstelling tot vroeger, waar je met een short stack nooit de correcte odds kreeg om gewoon te callen en fit-or-fold te spelen (het was gewoon te duur, een te hoog percentage van de stack om te callen), daar kan dit nu in bepaalde situaties wél. Let wel: dit afwijken van de in de kern nog steeds juiste shortstack-tactiek van fit-or-fold kan alleen als er wordt voldaan aan een hele trits voorwaarden.
Deze (ja, zoal gezegd erg lange!) rij voorwaarden beschrijf ik uitgebreid in deel 2 van dit stuk. Waar ik bovendien kom met een concreet (en ongetwijfeld als controversieel beschouwd) voorbeeld van een real life situatie, waar ik in een schijnbare reraise-of-fold situatie preflop besluit te callen, en na de flop check/fold tegen slechts een minbet (!) van de opponent. Een zeer ongewone situatie, schijnbaar ingaand tegen alle wetten van het huidige poker – maar niettemin zonder enige twijfel correct.
Dat dus alles over twee weken. Volgende week eerst een ‘reguliere’ column.
