Geen speler die wereldwijd voor zo veelophef zorgt. Geen speler die wij zo graag zien verliezen als juist the player we love to hate, zelfverklaardPoker Brat Phil Hellmuth.
Mediapublicaties over hem focussengewoonlijk vooral op zijn uitbarstingen – zoals in een recente radio-uitzendingop BNN (donderdag30 juni 2011, begintijd 20:00, scroll naar 55:08) waar ik ’s mans aparte gedragingenaan de tafel mocht duiden. Vaak ook gaat het juist over zijn geweldigetoernooiprestaties ofindrukwekkende erelijst. En soms ishet een combinatie van dit alles, zoals in een recente thread op Pokerinfo n.a.v. eenveelbesproken interview in PokerPlayer, “The People vs. Phil Hellmuth”.
Wat is toch de reden van Hellmuth’saparte gedrag, bestaande uit een combinatie van ongegeneerd beraten van anderen & ongekendeborstklopperij. En waar komt toch het tenenkrommende gejank na iedere potvandaan? Sommige mensen zeggen dat dit alles slechts een act zou zijn, puur enalleen bedoeld om de aandacht van de media altijd op zich gericht te houden –met alle financiële voordelen van dien. Maar ik zie dit anders.
Immers, kijk alleen naar zijnlichaamstaal en hoe een uitbarsting zich gewoonlijk al ruim van te vorenaankondigt, en je weet: de man meentdit. Hij voelt zich echt verongelijkt,en meent het als hij beweert altijd maar zo veel pech te hebben. Hierbij spelenvolgens mij vier aspecten:
- Zijnnatuurlijke karakter. Of, in Oprah-taal: een low self esteem. Wanneer iemand zichzelf in beginsel niet leuk,knap of interessant vindt, is soms de neiging aanwezig om dit te willen compenseren– en langzaam in de richting te gaan van ongebreideld narcisme.
- Deopbouw van zijn carrière. Hellmuth werd al op zeer jonge leeftijdwereldkampioen, op een moment dat hij er nog echt uitzag als een blaag. Eenknulletje nog groen achter de oren, won op dat moment het hoogst mogelijke water maar te winnen was. Probeer dan maar eens niet in je eigen grootsheid te gaan geloven! (Voorbeelden te overuit andere sporten waar jonge sporters ten onder gingen aan een overdaad vanroem & geld op een moment dat ze daar geestelijk helemaal nog niet rijpvoor waren. En waar een niet reëel zelfbeeld de inleiding vormde tot een lange reeksrare gedragingen.)
- Detoegenomen concurrentie. Als je jezelf ziet als een Groot Kampioen (of zelfs alsde Beste van de Wereld), dan kun je het meestal niet verkroppen als anderemensen jou passeren. Zo moeilijk te erkennen voor iemand die ooit de beste was– of in ieder geval zichzelf de beste vond– dat hij aan alle kanten is voorbijgestreefd! En bij het zien vanverschuivende aandacht & waardering richting anderen, is het dan eennatuurlijke reactie om nog meer dannormaal te benadrukken hoe geweldig jij zelf wel niet zou zijn, en hoe grotedonks de opponenten. Zelfs dus degenen die jou eigenlijk allang hebbenvoorbijgestreefd!
- Gebrekaan waardering. Het feit dat Phil door vrijwel alle goede, jonge online spelersvoor ‘vis’ wordt uitgemaakt, snijdt natuurlijk door de ziel van deze(voormalig?) kampioen. Met als gevolg dat hij nog vaker dan normaal zijn CV gaat opnoemen om zijn criticasters demond te snoeren – en met als logisch gevolg dat hij door de pokerwereld nog meerwordt uitgekotst dan al het geval was.
Ik zal eerlijk zijn: ik ben bepaald geenfan van de man! De neerbuigende maniertjes richting tegenstanders staan mijtegen, evenals het constante geklaag over de vermeende domheid van zijnopponenten. (Voor hem persoonlijkmisschien best wel goed, trouwens, deze beide eigenschappen. Dit omdat hij zoaltijd het centrum van de aandacht blijft, en bovendien het zelfvertrouwen vanzijn tegenstanders zo maximaal probeert in te dammen.) Echter, het is mijnstellige overtuiging dat het de taak is van iedere profspeler om nieuwe, jongeof slechte spelers zo veel mogelijk welkom te heten. Geef hen een goed gevoel,en maak het poker tot een zo fijn mogelijke ervaring, juist ook voor deverliezers – daar profiteert op termijn het gehele poker van. Maar Hellmuth wilslechts het beste voor Hellmuth! En zeker in zijn uiterst bevoorrechte positiezou hij m.i. iets meer terug moeten doen voor de industrie die hem heeft grootgemaakt.
Anderzijds: zijn prestaties staan buitenkijf! En dat zo veel jonge spelers hem continu belachelijk maken over zijn vermeendegebrek aan kwaliteit, dat is niet terecht. Zeker, ze hebben op bepaalde puntengelijk. Zo is de man een verliezende cash gamer, ondanks het feit dat hij ditjarenlang met kracht heeft ontkend. En zelfs in zijn specialiteit, no-limithold’em toernooipoker, is hij aan alle kanten voorbijgestreefd. Hij heeftexploiteerbare zwakheden, zoals betpatronen die echt stukken minder zijn dan die van de jonge sterren. Hij durft zeldenvoor stacks te spelen wat hem een prima slachtoffer maakt voorbully-praktijken. En daarbij kent hij de percentages lang niet altijd juist, ishij gevoelig voor tilt en bovendien zit zijn ego hem ook nog eens stevig in deweg. Voeg dit alles bij elkaar, en je lijktinderdaad een geweldige vis te hebben.
Maar dit is kortzichtig denken. Immers, alleenomdat hij veel dingen niet precies doet op de manier die de jonge generatie‘juist’ acht, wil natuurlijk niet zeggen dat er dan ineens helemaal niets meer van zijn spel zou deugen.Puur omdat Barcelona het beste en mooiste voetbal van de wereld speelt dat eenvoorbeeld is voor iedereen, wil niet zeggen dat daarom andere speelstijlen per definitie slecht zouden zijn. Immers, ookmet kick’n’rush (a la Stoke City, of vroeger het betere schaafwerk vanWimbledon) of ouderwets catenaccio (laten we zeggen, a la Inter) zijn nogsteeds resultaten te boeken – en is de totale kracht van het elftal misschienwel meer dan de som van de kwaliteiten van de individuele spelers. Waarmee somszelfs de in potentie veel ‘betere’ teams kunnen worden geklopt!
En bij Phil Hellmuth speelt natuurlijkéén belangrijke factor mee: hij is ongekendeerzuchtig. Juist als hij ergens op het allerhoogste niveau moet presteren, meteen maximum aan media-aandacht, is de man op zijn sterkst. Puur door de wil omte winnen en de kunst optimaal te presteren onder druk, is hij in staat zijn inprincipe betere tegenstanders te outperformen.
Zoals hij ook dit jaar weer doet.Terwijl heel de wereld aan de voeten ligt van de jonge online sterren, lijkt de‘oude’ Hellmuth met liefst twee tweede plaatsen en daarbij ook nog twee goedecashes gewoon de Player of the Yearte worden van deze WSOP. Jarenlang is er geschamperd over zijn elf braceletsdie ‘vroeger zoveel makkelijker te halen’ zouden zijn, of over het feit dat hij‘alleen maar’ goed in no-limit hold’em zou zijn. Alsof dat op zich niet al eengeweldige prestatie is!
Als tegenreactie van deze afgeschrevenspeler die alleen Hold’em zou kunnen (en dan ook nog met een heel ‘ouderwetse’manier van spelen), haalt Hellmuth dit jaar zowel in het $10k No Limit Deuce toSeven Draw als in het $10k Seven Card Stud Hi/Lo (beide Championship events) een tweede plaats! Terwijl andere bekendespelers de grootste moeite hebben om alleen maar tot één finaletafeltje tekomen, komt Hellmuth tot twee keer toe bijna tot zijn liefst twaalfde bracelet,en dat in toernooien tegen de sterkst mogelijke oppositie. In spelen dus waarhij bepaald geen expert in is, en met tactieken die ontegenzeggelijk enigegaten vertonen.
En dat verdient mijns inziens grootrespect! Zelfs als de man dit respect slechts zelden op gepaste wijzebeantwoordt richting zijn opponenten.
