Ace Speaks: Niet Goed!

Bij de afgelopen ViP Days in Venlo was de sfeer over het algemeen uitstekend… maar het niveau lang niet altijd even hoog. In deze column een opsomming van zes – wat ik zelf beschouw als – duidelijke fouten.

Bij de laatste twee tafels van het Main Event was het geld erg ondiep. Wat vanzelfsprekend betekent dat je a) lichter moet schuiven, en b) shoves ook lichter moet callen. Niettemin zag ik Antonio Snathanakis vanuit de big blind en met een stack van ongeveer 22 big blinds, A T folden aan een zeven-handed tafel tegen een all-in shove van UTG speler Murat Bayyurt. Een opponent die wel licht moest schuiven met zijn stack, met de blinds in aantocht, om in de toekomst voor zichzelf tenminste nog enig fold equity te behouden. En die (ook niet onbelangrijk) de vorige pot had verloren.

In plaats van hier zo’n strakke fold te maken, had Antonio mijns inziens moeten meewegen de kans dat zijn opponent hier mogelijk enigszins hot, aangedaan danwel steaming zou kunnen zijn. En het folden van A Tin zo’n spot: niet goed!

Zelfde toernooi, eerder op de dag. Met 27 spelers waren we begonnen aan dag twee, 16 spelers in the money. Met blinds 800-1600 en een 200 ante opent Jan Bronkhorst op de button naar 4200. Jan heeft een totale stack van 28k. Na zijn raise constateer ik dat een ruiten drie 3 open ligt in de bak van de dealer, en voordat ik mijn kaarten heb gekeken vraag ik de brush om een ruling.

Nadat wordt geconstateerd dat deze ruiten drie niet tot de gemuckte kaarten behoort maar de game gestart is met 51 kaarten, wordt uiteindelijk besloten dat de hand gewoon geldig is vanwege alle acties die reeds hebben plaatsgevonden. Ik heb Jan goed bestudeerd gedurende deze tijd, en hij lijkt mij zeker niet op een bluf te zitten – maar een echte tophand kan ik gezien zijn lichaamstaal wel uitsluiten.

Met A 5 besluit ik derhalve all-in te gaan voor mijn 22k, en na anderhalve minuut bedenktijd maakt Jan de call. Ik verwacht twee plaatjes of iets als A8 suited, maar hij verrast mij door de call te hebben gemaakt met slechts A 3. Dit ondanks dat hij weet dat ik zeer strak ben, dat hij geen geweldige odds krijgt (18k bijleggen om 29k te winnen, voor een benodigd pot equity van 38.3% tegen mijn shoving range om hier een EV-neutrale call te maken), dat er al een drie uit het deck is, en dat hij na eventueel verlies van de pot met slechts 6k zou overblijven – minder dan 4 big blinds dus. Maar als hij foldt heeft hij nog 24k over, en heeft hij nog genoeg ruimte om succesvol te reshoven.

Zou Jan typisch een speler zijn die vol voor de winst gaat en dus door middel van een big stack flink kan bullyen, dan was er nog wat te zeggen voor deze call. Maar later in het toernooi zag ik hem juist in soortgelijke spots mucken tegen spelers die wél heel licht reshoven (Shevmouse), nota bene op het moment dat het geld al was gehaald. Terwijl hij mijns inziens dus had moeten mucken in de spot tegen mij (tighte opponent, aas vaak gedomineerd, 1 drietje al uit het pak, geld nog niet bereikt) en callen in de spots erna, na het geld te hebben bereikt en tegen opponenten die wél licht reshoven. Niet goed dus!

Maar ook op mijn eigen spel was best wat aan te merken. Na mijn eliminatie in het Main Event door de genoemde hand tegen Jan Bronkhorst, had ik een vliegende start in het afsluitende €100 side toernooi. Binnen een uur had ik mijn 5k beginstack opgewerkt naar 18k voor de dikke chiplead in het toernooi, nadat ik met top set vs. overpaar en nut straat vs. top set succesvol het geld in het midden had gekregen. Mijn image ijzersterk, werd tot mijn spijt mijn tafel opgebroken. Aan de nieuwe tafel weinig bekenden, maar wel een meneer ter linkerzijde die het duidelijk tot zijn missie had gemaakt mij uit het toernooi te spelen.

De eerste twee uur dat ik aan deze tafel zat had ik welgeteld vijf potjes geopend, en mijn opponent links had ook exact vijf handen gespeeld – namelijk alle potten waarin ik zat. De (verder uiterst aardige!) heer foldde alles razendsnel, en speelde geen hand mee… tenzij ik meedeed! Dan waren zijn opties beperkt tussen callen of (re)raisen, en was folden ineens out of the question. Een aparte tactiek!

Ik had al snel, om het maar plat te zeggen, schijtgenoeg van dit geplak van mijn linkerbuurman. Overal lag dood geld, hij had de tweede stack aan tafel, maar waar richtte deze man zijn aandacht op: op de strakste speler aan tafel, en bovendien de enige speler die hem kon breken.

Toen ik met 100-200 blinds opende naar 425 vanuit de cutoff met A 3, callde hij wederom op de button. De flop J 4 2 was uitstekend, en gaf mij een straight flush draw. Ik c-bette 425 om na zijn verwachte raise alles erin te keilen – maar hij callde alleen. Na een Q zette ik wederom 425 om een raise uit te lokken, en nadat hij inderdaad verhoogde naar 1100 ging ik insta (en met een klap) all-in. Met nog 6750 behind was het nu voor de opponent beslissingstijd, tegen de superstrakke chipleader die op de turn al zijn geld in het midden had. Maar binnen 20 seconden callde hij met slechts Q T, top paar / tien kicker, voor zijn toernooileven, en zette hij zijn dik bovengemiddelde stack op het spel.

Afschuwelijk slecht natuurlijk, callen op de flop met helemaal niets (met slechts vier outs voor een paar, de andere twee outs maakten hem drawing dead tegen mijn nut flush), en dan op de turn 7850 totaal – oftewel 39 big blinds – erin krijgen tegen de strakste speler aan tafel, waar het beste scenario is zitten tegen een superdraw en het slechtste scenario dood of bijna dood.

Maar hoe slecht het spel ook van de opponent, misschien nog wel slechter was mijn eigen spel. Als je zit tegen een plakker, zijn er twee regels: a) niet licht openen, en b) niet te veel bluffen of semi-bluffen. Hier had ik beide gedaan. En was een reraise all-in op de flop gewoon nog OK geweest (mijn nut flush draw + gusthot + mogelijke overkaart eigenlijk nooit een underdog met two cards to come, vrijwel ongeacht de hand van de tegenstander), deze zelfde move was op de turn uiterst ongelukkig.

Immers, ik zat hier tegen iemand met zijn hakken volledig in het zand, die mij dolgraag uit het toernooi wilde kieperen. En door op de turn met slechts een (weliswaar premium, en met veel outs) draw alles erin te gooien, gaf ik de opponent precies wat hij wilde. Niet goed dus – om niet te zeggen: uiterst slecht.

4. Open limp FTW!

Het gebeurt niet vaak meer in toernooien – maar bij de finale van de ViP Days werd de open limp met grote regelmaat uit de kast gehaald. En met succes! Want de twee grootste liefhebbers van deze play, Enrico Eskens en Hasan Tasitci, zouden uiteindelijk respectievelijk eerste en tweede worden. Echter, de open limps vanaf de cutoff en zelfs de button van met name Hasan deden ons als reporters pijn aan de ogen.

In deze fase van het toernooi strategisch onjuist, omdat ze niet vanuit een gedachte van kracht werden toegepast (zoals de jongere garde de open limp uit late positie nog wel eens pleegt te gebruiken), maar juist vanuit een erkenning van zwakte. Met handen dus die te zwak waren om zelf te open raisen, en die tegen een (re)raise sowieso zouden moeten afleggen. Niet goed!

Maar verrassend genoeg betaalden deze open limps vanuit late positie zich in dit toernooi maximaal uit – omdat de opponenten niet de juiste aanpassingen wisten te maken. Na weer een open limp van Hasan (ditmaal vanuit de cutoff) vulde Farid Chati aan vanuit de small blind, en de big blind checkte. Op de flop A 5 3 rainbow ging het check/check naar Hasan, die met een 90% pot bet kwam. Voor wie had opgelet een duidelijke waarschuwing: immers, de grootte van zijn bets hadden een verrassend grote correlatie met de kracht van zijn hand.

Farid callde niettemin, en na een T op de turn zette hij zelf all-in voor iets meer dan de pot. Hasan callde met 3 3 voor bottom set, en versloeg daarmee de A T voor top two pair van Farid. Op het eerste oog gewoon een logische match-up, waarbij het duidelijk was dat beiden al het geld in het midden zouden krijgen. Maar voor wie wat beter keek, een vooral door Farid uiterst matig gespeelde hand.

In de eerste plaats had hij gebruik moeten maken van de preflop zwakte die Hasan toonde. Gezien zijn positie / stack, zou ik in Farid’s spot er hier waarschijnlijk 6.5 big blinds van gemaakt – met zijn resterende pakweg 15 big blinds erin op de flop. Maar zelfs na zijn preflop call zou ik in Farid’s spot het restant van de hand anders hebben gespeeld. Mogelijk zou ik ook net als hij check-call hebben gespeeld op de flop, maar dan alleen vanuit de gedachte dat indien Hasan nogmaals dik zou vuren, mijn paar azen / tien kicker dan subiet de muck in zou gaan.

Maar ik zou sowieso niet zelf hebben geschoven op de turn nadat de beste kaart uit het deck was gekomen! Immers, de reden waarom Farid check-call speelde op de flop was omdat vanuit zijn perspectief Hasan top paar / kleinere kicker zou kunnen hebben, of mogelijk misschien zelfs zou bluffen. In beide gevallen was Hasan nu drawing dead! Met andere woorden: om de leiding weg te nemen van zijn opponent zou ervoor zorgen dat Hasan alleen nog geld erin zou gooien met handen waarmee hij ook zélf wel zou hebben gezet – maar al zijn zwakkere handen of blufs zouden nu geen geld meer in de pot plaatsen.

En dus was Farid’s bet een typisch voorbeeld van een door de verschillende straten heen niet consistent gespeelde hand. Waarbij hij zijn value niet maximaliseerde door de tegenstander van zijn zwakke handen + blufs af te beuken, en eigenlijk alleen nog zou worden gecalld door two pair of better. Niet goed dus!

De al genoemde Hasan Tasitci en Antonio Snathanakis hadden beide nóg een exploiteerbare zwakte: hun lichaamstaal gaf in hoge mate hun stemming aan. Hasan werd na iedere gewonnen pot breder, maar zakte steeds meer in elkaar toen hij in de eindfase zijn stack liet doodbloeden. En Antonio zag er de hele tijd sterk en intimiderend uit, maar toen hij bij de laatste twee tafels een dikke pot verloor, gaf zijn hele lichaam aan dat hij er geen vertrouwen in had. (En begon hij ook steeds meer al van te voren zijn acties te telegraphen.) Pas toen hij de finaletafel had gehaald, ging hij weer enigszins rechtop zitten – en steeg direct ook de kwaliteit van zijn beslissingen.

Beide spelers zullen dit gedrag aanzienlijk dienen aan te passen. Want zoals het nu was, maakten ze de opponenten te zeer hun stemming duidelijk, waardoor deze opponenten dus ook veel eenvoudiger de juiste beslissingen tegen hen konden nemen. En wat mijn mening hierover is, tja dat moge duidelijk zijn: Niet goed!