Donderdag 25 juni was het dan eindelijk zover. Marcel en Jos, beterbekend op het forum als Frisian en Ninjajos, waagde de grote sprongover de oceaan op zoek naar het grote geld wat er te halen viel tijdensde 2009 editie van de WSOP.
25 juni, 04.30 zulu: Na een kort en slapeloos nachtje vertrokken weeindelijk naar Brussel om daar het vliegtuig te pakken naar Washington.Om eventuele Gert Hein Boersma- achtige taferelen te voorkomen, warenwe netjes drie uur ‘prior to departure’ aanwezig op het vliegveld.Eenmaal bij de gate aangekomen werden onze namen direct omgeroepen dooreen lieftallige dame van United airlines. Met het zweet op het hoofdliepen we naar de balie om te kijken wat er aan de hand was. De woorden‘Your Seats are double booked’ betekende in onze ogen niet veel goeds.Of we zo vriendelijk wilde zijn om plaats te nemen in de business classvan het toestel. Na wat geruzie over en weer met de van dienstdoendedame deden we dat natuurlijk. De duizendmaal excuses konden onsgestolen worden, want we zaten voor ongeveer 500 euro pp opfantastische stoelen en we kregen ook nog is goed te eten. Een goedbegin is het halve werk. Na acht relaxte uurtjes kwamen we aan inWashington alwaar we een uur of drie moesten wachten op onze vijf uurdurende vlucht naar Vegas. Ook voor deze vlucht kregen we een gratisupgrade naar Economy plus (dit betekent dat je twee centimeter meerbeenruimte hebt) dus ons geluk kon niet op……
Marcel, gewapend met twee korte broeken (waarvan één zwembroek) entwee Friesland poker- T-shirts in zijn koffer, keek zijn ogen uit opMccarran airport in Vegas. De gokkasten vliegen je daar om de oren ener branden meer lampjes dan in een plaatselijke Holland Casinovestiging. Nadat we een ellenlange rij voor een taxi hadden getrotseerdkon het allemaal echt beginnen. Het inchecken in de MGM Grand was zogedaan en binnen een uur konden we aanschuiven bij ons eerste toernooivan de week. Na ongeveer een uur spelen moest Ninjajos de tafelsverlaten en was het aan Marcel om de eer van de ‘Dutchies’ hoog tehouden. Dit deed hij met succes. Anderhalf uur later was hij nog deenige speler die chips in zijn bezit had. Een mooi begin dus voorMarcel die meteen $700 kon bijschrijven op zijn rekening. Moe maarvoldaan keerden we weer terug naar het hotel om toch even een paaruurtjes te slapen. Om een uur of zeven in de ochtend was Ninjajos al inde Spa van het hotel te vinden om even te genieten van een welverdiendemassage. De dame verstond haar vak zeer goed en na de massage en hetrelaxuurtje in de jacuzzi liep de Ninja herboren terug naar de kamer omMarcel wakker te maken door middel van het opengooien van de gordijnen.Na een ontbijt en een wandeltocht over de strip om wat foto’s te makenschoven we maar weer aan bij het volgende toernooi in Treasure Island.Na het succes van Marcel een dag eerder, was het Jos die natuurlijkniet achter wilde en kon blijven. Na ongeveer drie uur spelen wist ookhij zijn eerste toernooizege te pakken. $1000 voor de PokerCitymoderator uit Sneek die nog steeds iets te zwaar is.
Met beide een toernooizege op zak gingen we die vrijdag met volvertrouwen naar de Rio om onze stoel en tafelnummers te bemachtigen.Dit was ook zo gedaan en dat gaf ons mooi de gelegenheid om even rustigin de Rio rond te kijken. We speelden beide in een andere zaal en duswas het niet echt makkelijk om zomaar even elkaar te railen. Marcelmoest het gaan doen in de Brasilian room en Ninjajos was gekoppeld aande Amazon room. Twee mega zalen die compleet gevuld waren metgoudzoekers. Na een half uurtje railen bij het 50K HORSE event waarecht alle toppers aan meededen kregen we een sms van EPT winnaar Pieterde Korver waarin hij vroeg of we zin hadden om die avond naar club‘Tryst’ in de Wynn te komen. Hij had daar namelijk een privé tafelgehuurd om even te genieten van wat Vegas allemaal te bieden heeft. Alswe hier nee tegen hadden gezegd waren we niet goed bij ons hoofd enzodoende liepen we met een hele groep langs de mensen die allemaal inde rij stonden en werden we netjes begeleidt naar onze tafel. Degebroeders Rozema en de Heer Kulicki waren al aanwezig en het feest konbeginnen. Hoewel dit waarschijnlijk de meest interessante avond vanonze trip was kan ik er natuurlijk niet teveel op ingaan. De term “whathappens in Vegas, stays in Vegas” hebben we hoog in het vaandel endaarom houden we het maar op een gezellige stapavond waar we allemaaléén of hooguit twee drankjes hebben gehad. Het deed pijn om weg temoeten gaan, maar we wilden ook scherp zijn voor ons WSOP event endaarom zijn we toch maar op een redelijk tijdstip teruggegaan naar hethotel.
Event 51 van de WSOP kende een buy- in van $1500 en daar kwamen wevoor naar Vegas. Om 12.00h sharp zaten we aan de tafel om diefelbegeerde bracelet binnen te halen. Voor Marcel liep het toernooihelaas niet als gepland. Na een aantal potjes op te hebben gepakt moesthij zijn AQ twee keer wegleggen na de flop terwijl er pre-flop al heelwat muntjes naar het midden waren gegaan. Erg short stacked spelen opeen event als deze is een ramp. Na ongeveer 2,5 uur spelen vliegt hijuit het toernooi en weet hij niet hoe snel hij een taxi moet pakken omweg te wezen bij de Rio. Erg begrijpelijk aangezien het niveau nietecht denderend was, maar dat je dan eigenlijk het veld moet verlatendoor pech. Voor Ninjajos liep het toernooi vrij voortvarend. Na eenvroege dubbel dankzij een geflopte full house en een aantal opgepaktepotten was hij chipleader aan tafel en kon hij goed druk zetten op deshortstacks. Dit ging vrij goed totdat er een vriendelijke meneer aantafel kwam die meteen zijn halve stack zonodig moest hebben, omdat hijeven een straatje riverde tegen Jos zijn geflopte set. Pech dus, maarnog steeds een gezonde stack ruim boven avg. Een half uurtje hiernamaakte Jos een verschrikkelijke suck out tegen een speler die alleenmaar zat te stelen en dit ook keer op keer liet zien. Met A8 raisdeNinjajos in de SB en callde deze man zijn raise. Op een QJ5 boardchecked Jos en bet deze speler 35% van zijn stack. Zijn verledenkennende had hij helemaal niks en daarom zet Jos hem all in. Laat hijnou net QJ in zijn hand hebben en instant callen…… Geen probleem voorde Ninja. Ninja’s zweren nou eenmaal bij de code ‘waar een wil is, iseen weg’ en zodoende verscheen er een 8 op de turn en een Aas op deRiver. Lekkere suck-out. Met een mega stack naar de dinner break wasprecies de bedoeling. Een half uurtje voor het eten gaat het dan alsnogmis voor Ninjajos. Met AA called hij pre flop een all in en dan moethij het op gaan nemen tegen de QQ van de absolute chipleader aan tafeldie er pas een aantal minuten zat. De flop is perfect, maar een Q op deRiver is toch echt teveel van het goede. Saillant detail is datNinjajos een aantal handen daarvoor ook al AA had en die konden het ookniet winnen van een flush van één of andere Hillbillie. Depressief enprozac slikkend verlaat ook Jos de Rio.
Onder het motto ‘even slikken en weer doorgaan’ betraden we de dagdaarna de indrukwekkende pokerroom van de Wynn. Een $100 rebuy toernooistond er op het programma met een uiteindelijke prijzenpot van $8000.Een mooie kans om de zaterdag weer enigszins goed te maken. Na ongeveervijf uur spelen zaten we beide aan de finaletafel en spraken we al overeen deal. Ninjajos wilde het meest, omdat hij dik chipleader was aan deFT. Acht man gingen akkoord, maar aangezien je in elke groep altijd weliemand hebt die het moet verzieken speelden we gewoon door. Na drieafvallers waren we beland bij die oh zo gevreesde bubble. Niemandminder dan onze eigen Marcel moest het ontgelden en zo ging hij er éénplek voor het geld uit. De nummer zes pakte uiteindelijk $300 en metnog vijf man in de race, hele hoge blinds en allemaal eengelijkwaardige stack, besloten we om allemaal $1600 te pakken. VoorNinjajos was dit na zijn overwinning in Treasure Island een mooivervolg. Marcel was even goed ziek van zijn bubble positie, maar maaktedat uiteindelijk aan de cashtafels weer enigszins goed.
Maandag was alweer onze laatste volle dag in Vegas en die hebben weopgevuld met, hoe kan het ook anders, poker! Een paar uur voor vertrekbelandde we nog in een “speciale” club net buiten de strip. Ook hierhebben we onze ogen uitgekeken en de nodige dollartjes uitgegeven aanentree, drank en een andere bijkomende service. Terwijl andere jongensuit het Nederlandse kamp nog even bleven hangen was het voor ons alweertijd om de koffers in te pakken en een taxi te nemen naar hetvliegveld. Geen upgrades op de terugweg, maar gewoon economy class.
Een kort maar zeer krachtig tripje naar Vegas waar we nog jaren overkunnen blijven praten. In de tussentijd staat Marcel alweer krokettente bakken in zijn snackbar en zit Jos nog even een paar dagen in Italieen Zwitserland om bij te komen van deze intensieve reis naar de ‘cityof sins’……
