Gerthein ‘Spekkoper’ Boersma was op bezoek bij de Unibet Open Warschau. Niet om te spelen, maar om te railen. Na vier zwetsverhalen bespreekt hij in deze epiloog nog even kort de finaledag.
Op de ochtend van de finaledag heb ik een tegenslagje teverwerken – en dan doel ik niet alleen op het slaaptekort en drankteveel dathet wakker worden an sich al niet echt tot een pretje maakt. Aangekomen in hetHyatt blijkt mijn zolang in de persruimte gestalde laptop blijkt daar niet meeraanwezig te zijn. Door de schoonmakers geruimd als een kistkalf met BSE, zolaat ik me vertellen. Vóór ik daar achter ben heb ik echter aan het handje vanUnibet-Wouter het hele Hyatt doorgelopen, een tafereel dat de besmuikte lulligheidheeft van een brugklasser die op z’n eerste schooldag z’n fietssleuteltje isverloren (ja, ik spreek uit ervaring en nee, dat jeugdtrauma heb ik nog nietverwerkt).
Niettemin ben ik nog vóór de aanvang van de finaletafelpresent, terwijl de meeste nachtbrakers (een term die in sommige gevallenbehoorlijk letterlijk genomen moet worden) de snoozeknop maar weer een keertjein hebben gedrukt. Go me! Vermeldenswaardige uitzondering is Ten Bokkel, niette verwarren met Van Bavel – want als laatstgenoemd lopend lijk de zaalbinnenshuffelt zit de vijf alweer bijna voorin de klok en moet ie nog rennen omsamen met HHHermano het vliegtuig te halen. Met z’n allen zetten we ons aan derail voor het aanmoedigen van de aartssympathieke Nederlandse troef TomRademakers, maar als die in de allereerst hand met Koningen van Vrouwenverliest en zo van tweede in chips naar de onderste regionen dondert, vindenHorace, Unibet-Wouter en ikzelf er meteen geen reet meer aan. Laakbare mooiweerfanszijn we, ik weet het, maar de Studtafel lonkt!
De brushers en (vooral) dealsters zien ons gelegenheidstrioinmiddels al met lede ogen aanschuiven en weten al dat we weer een blikevergreens open zullen trekken waar je u tegen zegt. All singing, all the time!Ik weet niet wie ooit bedacht heeft dat casinopersoneel met naambordjes opdient rond te lopen, maar de man/vrouw in kwestie verdient een Nobelprijs, wantzonder hem/haar hadden we nooit de meest mensonterend flauwe grapjes kunnenmaken over onder meer Krystoff (“All I want from Krystoff… is a Royal Flu-hush!”)en Magda (“U wilt hier linksaf… Magda?”). Allemaal opmerkingen in de categorie Guess-You-Had-To-Be-There, dus ik zal ze u verder besparen. Ze zeggen wel eens dat lachenaanstekelijk werkt, maar wie dat bedacht heeft is vermoedelijk nooit in hetOostblok geweest want daar lijkt men volledig te zijn ingeënt tegen dezemogelijkheid – hetgeen de pret overigens allerminst drukt.
Er begint om 18:00 nog een €250 side-eventje en Horace enikzelf hebben daar wel oren naar. Per toeval loten we dezelfde tafel dus datbelooft gezellig te worden… ware het niet dat ik al in één van de eerste handenzo’n tweederde van mijn stack wegkukel en gezien de rappe blinden dus mijntoevlucht moet nemen tot het betere ram- en duwwerk. Dit gaat enige tijd goed,totdat er vier limpers voor me zitten die elk een big blind van 300 betaaldhebben en ik kan pushen voor 2K vanuit de big blind met K
3. Appeltje-eitjezou je zeggen, ware het niet dat de middelste limper zomaar even A
J blijktte hebben zitten en ik deze confrontatie op onverklaarbare wijze niet win omdatde dealer zo flauw is om louter blanks op tafel te toveren. Geveld door HetNieuwe Poker, dus. The irony.
Dan maar weer de gouden combi – Tom railen terwijl we Studspelen – met Unibet-Wouter en (na enige tijd, als ook hij bust in het sideevent)Horace Cohen. De Unibeatles zijn weercompleet en dat mogen Magda, Krystoff en alle anderen weten. Van Queen tot SirMixalot en van Lady Gaga tot Justin Timberlake: ons repertoire is breed enwordt alleen maar breder naarmate men ons meer gratis baco’s in de mik giet. Watook bijdraagt aan de feestvreugde is dat ik wederom een fucking schitterenderun of cards heb, met de ene straight na de andere flush. Van dat railen moet uzich verder niet al teveel voorstellen, meer dan ons af en toe omdraaien en “Shipit!” roepen doen we niet, maar soit, we zijn er tenminste! Als Tom uiteindelijkstrandt op plek #4, felici-condoleren (het blijft dubbel, dat toernooipoker) wehem hartelijk met zijn ship van zo’n halve ton.
Ik trakteer mijn medezangers op een à la carte’tje in hetHotel Restaurant (minste wat ik kan doen na die belachelijke upswing), alwaarwe op zeker moment uitgebonsoird worden omdat het al tegen middernacht loopt.Een prima reden om de hele boel maar eens af te sluiten. Het is allemaal weermooi geweest.
Vlak voor het instijgen krijg ik nog een sms’je van VanBavel, die kennelijk de eerste vier delen van Spek in Warschau heeftdoorgebladerd. Hij brengt zijn complimenten over en bedankt me hartelijk voorhet demoniseren van zijn persoon. Een positieve verrassing: wie had er nou gedachtdat die man gewoon alfabeet is? Mededeling voor de vele gevaarlijke gekken dieRiel telt: Van Bavel recyclet alleen zijn eigen flauwe grappen, maar verder vormthij een clear & present danger voor milieu en samenleving. Dat u het weet!
Enfin, genoeg van dit alles. Een geWarschau’d mens telt voortwee, zeggen ze, maar ikzelf voel me na een bezoekje aan deze knotsgekke stadeerder gehalveerd dan double-up. Het was het waard. Mijn hartelijke dank aan iedereenvan de firma Unibet voor het in elkaar draaien van wederom een meer dangeslaagd event, voor alle voornoemde pokerjokers – in het bijzonder Wubbels,Dvk en die lange uit Riel – die zo sportief hebben gereageerd op mijn afkeurenswaardigeflauwekul en aan Tatjana Pasalic, gewoon omdat ze bestaat. Spreek u allenlater. Veel later.
