Julien Nuijten is deafgelopen jaren dé rijzende ster aan het firmament van de Nederlandsepokerscene geweest. In razend tempo werkte de voormalig kampioen Magic: The Gatheringzich op tot de hoogste tafels op Everest. Verhuizen naar Dublin, de highstakestoppers Abel Meijberg en Jorryt van Hoof achterna, leek een logische volgendestap. Niet slecht voor iemand die in pokermekka Las Vegas nog niet eens magkaarten, omdat hij nog geen 21 is.
En toen… werd heteventjes stil rond Nuijten. Hij was al nooit een toernooispeler – op dat enetopsucces in Brazilië na – en dus kwamen we hem al niet tegen in de EPT- enHCSOP-circuits. Maar ook aan de online cashtafels schoof hij, na zijn terugkeeruit Dublin, steeds minder vaak aan. En toen dook hij ineens op in HC Amsterdam,waar hij inmiddels vaste gast is aan de Omaha-cashtafel. Een mooie aanleidingom eens bij hem langs te gaan om bij te praten.
Vandaag deel 1 van eentweeluik. In dit deel praat Julien over de reden van zijn terugkeer, zijn leven in Dublin en de relativiteit van het poker.
Julien Nuijten woonttegenwoordig in de Kerkstraat in Amsterdam, op een steenworp afstand van hetLeidseplein en dus van het Holland Casino. Het appartement bevindt zich boveneen gay bar (“het enige nadeel,” aldus Julien). De bel is makkelijk te vinden:‘Ship it, HOLLA!’ luidt het labeltje. Julien deelt het huis met zijn twee bestevrienden: pokerpro Thomas en beginnende pokeraar Niels. We gaan aan de keukentafelzitten en ik val maar meteen met de deur in huis:
Waarom ben jeweggegaan uit Dublin?
Nou ja, het ligt niet per sé aan de stad. De stad is prima! (Thomas en Niels zitten in de woonkamer en wijzen op zichzelf) Er zitten nu mensen naar zichzelf te wijzen omdat zij zogenaamd de reden zijn,maar… nou ja, dat hoort er ook wel bij. Kijk, als je gaat studeren in zo’n staddan heb je binnen een maand ofzo daar een heel nieuw leven opgebouwd, heb jeeen hele nieuwe vriendengroep. Maar met poker ligt dat lastiger, en onlinepoker zeker: het is gewoon een eenzaam wereldje en je moet echt zelf op zoekgaan naar nieuwe contacten. Dat gaat niet zo heel makkelijk, ik heb er welmensen leren kennen, maar het houdt toch op een gegeven moment op. En ik kwamvaak terug naar Amsterdam en mijn vrienden kwamen vanuit Amsterdam daarheen, enop een gegeven moment keek ik daar steeds meer naar uit en werd het steedssaaier als er niemand was, of als ik niet in Amsterdam was. Kijk, de reden datik naar Dublin ging was natuurlijk financieel en daar heb ik ook wel devruchten van kunnen plukken, maar uiteindelijk dacht ik: dat is het me nietmeer waard.
Je zat daar met onderandere Abel en Jorryt, die zijn nu allebei naar Malta. Dat heb je nietoverwogen, om daar heen te gaan?
Nou, nee. Malta klinkt misschien aantrekkelijker dan Dublinen dat is het in sommige opzichten ook; je kunt lekker op het strand hangen,wat misschien fijner is dan een donkere – maar wel culturele! – stad alsDublin. Jorryt en Abel hebben die keuze ook gemaakt omdat je daar gewoonlekkerder kan relaxen; mensen worden nu eenmaal vrolijker van mooi weer. Maarzoals ik zeg: de stad zelf was niet de reden dat ik ben teruggegaan. Die redenwas dat mijn leven nog steeds hier in Amsterdam was. Dus voorlopig blijf ikhier!
En nu speel je in jeeigen kamer, terwijl je in Dublin in een soort kantoorsetting zat.
Ja, op een gegeven moment kwam dat tot stand daar. Wewoonden daar allemaal vijf minuten van elkaar af – Jorryt, Abel, Joep en ik –en we zagen elkaar dus heel veel, maar niet om te pokeren. Dat zou je misschienverwachten, dat goeie spelers die dichtbij elkaar wonen dat deden, maar dat was in eerste instantie niet zo.Dus zo ontstond het idee om daar een vaste plek voor in te richten.
Dat moet wel eenandere ervaring geweest zijn.
Ja, dat voelde wel anders, je had telkens het idee: ik ga nupokeren, ik ga ergens heen om te spelen. Nu heb ik hier mijn poker set-upgewoon in mijn slaapkamer. Dan ben je klaar met je sessie en dan plof je op debank. Dan heb je niet echt het gevoel dat je hebt ‘gewerkt’ of zo. Een ander grootverschil is: als je daar ‘op kantoor’ klaar was met je sessie, dan waren ernog twee of drie andere gasten die nog aan het knallen waren. Dat motiveerde jeom zelf ook weer bezig te gaan.
En je kon af en toemeekijken en van elkaar leren, neem ik aan?
Absoluut. Zo speel je samen meer sessies en leer je sneller.Daarvoor had ik, ook in Nederland, wel sessies gespeeld met Abel via Skype enzo, dus zijn stijl en ideeën kende ik al redelijk goed. Maar Jorryt die speeldealtijd al wat hoger dan wij… en vooral ook heel anders. Hij is ontzettendcreatief. En hij is vooral ook heel erg bezig met zijn state of mind. Als hijeen half uurtje slecht speelt, dan is hij zich daar direct van bewust, en danzet ie zijn tafels even tien minuten uit, neemt ie afstand, ging hij bij onskijken. Hij pakt het heel professioneel aan.
Is jouw play watminder fancy, dan?
Ik weet niet of ik het zo zou formuleren, maar: ik doe watnodig is om te winnen. Mijn enige drijfveer is om zoveel mogelijk uit mijnhanden te halen. En soms moet je daar gewoon heel nitty voor spelen, of heelbasaal abc-poker. Als ik met vijf idioten aan tafel zit, dan is het helemaalniet gunstig om allerlei rare river check-raise bluffs te maken of wat dan ook.Zit je met goeie spelers, dan heb je dat soort creatieve, onvoorspelbare playssoms wél nodig om toch te blijven winnen. Het hangt helemaal van de situatieaf.
Toen je begon metpoker werkte je je heel snel op naar de 5-10 tafels op Everest.
Ja, na een maand of vijf. Ik heb mazzel gehad dat ik in hetbegin goed heb gerund. Anders had het veel langer geduurd voor ik de bankrollhad voor die stakes.
Is het nog steeds jebread & butter game?
Nou, eigenlijk heb ik dit jaar niet zo heel veel pokergespeeld. Bezig met de verhuizing, maar ook weinig zin. Ik ben op vakantiegeweest en bezig geweest met wat ik wil gaan doen. Ik ga ook weer studerenin september, sociologie aan de Universiteit van Amsterdam. Ik blijf ook nogwel pokeren, maar bread & butter… ja, zo zie ik het niet zozeer. Ik heb gelukkiggenoeg verdiend met poker dat ik voorlopig wel goed zit. Dus ik hoef niet tespelen om mijn huur te kunnen betalen. Poker is ook echt iets waar je alleengeld mee gaat verdienen als je gemotiveerd bent. Ik ga mezelf niet opleggen omte spelen als ik daar geen zin in heb.
Zie je jezelf überhauptnog wel als pokerspeler dan?
Haha, weet ik veel! Ik ga wel bijvoorbeeld mijn keuze omnaar EPT’s te gaan laten afhangen van de vraag of ik daar tijd voor heb of datik die in mijn studie moet steken. Dus in die zin zou ik student zijn, op deeerste plek. Maar ik stop niet met poker. Ik doe een beetje van beide, ik pokerwanneer ik zin heb.
Je hoort dat vaak vanjonge spelers. Ze kijken over dat poker heen, zien het zichzelf niet de restvan hun leven doen.
Klopt. Wat het voor mij is: toen ik begon met poker, had iknog niet zoveel geld. Dan zie je wat je ermee kunt verdienen en dat is heelaanlokkelijk. Op dat moment is het moeilijk voor te stellen dat, als jou datook gaat lukken, je daarmee op zou willen houden. Maar je moet wel beseffen dathet al snel relatief wordt. Om een getal te noemen: stel, je kan je eerste tonuitcashen. Als je 5-10 speelt dan lukt dat op een gegeven moment gewoon. Danheb je geen geldzorgen meer, je kan alle leuke dingen doen die je wilt… hoeveelmeerwaarde heeft een tweede ton dan? Ik bedoel: het is nog steeds hartstikkeveel geld en je kunt er veel mee doen, maar die eerste ton heeft veel meerdirecte invloed op je leven.
Poker is dus voor jouecht een middel tot een doel en niet een doel op zich?
Als je eenmaal in die positie zit, kun je aan andere dingendenken. En dan kom je tot de conclusie: misschien hoef ik niet alleen maar meergeld te verdienen, maar kan ik dit geld gebruiken om iets te doen wat ik echtleuk vindt… in plaats van dat poker, wat toch wel saai wordt als je zeg maarmeer dan een miljoen handen gespeeld hebt. Alleen, het tegenargument is dan: jebent toch eigenlijk een dief van je eigen portemonnee als je niet gaat pokeren?Maar dan denk ik: als ik over vijf jaar weer geld nodig heb, dan kan ik me eraltijd opnieuw op toeleggen en weer gaan spelen. Misschien is online poker dan lastiger te verslaan, maar misschien juist niet: er zijn nieuwe markten dieaangeboord kunnen worden, zoals China, de Amerikanen die weer terugkomen. Ikbedoel: vijf jaar geleden was het ook hartstikke lucratief.
Toch is het pittigerworden van de games wel de trend. Of heb je dat zelf niet zo ervaren in detwee-en-een-half jaar dat je speelt?
Jawel, absoluut. Als ik kijk naar mijn eigen spel, toen ikruim twee jaar terug 5-10 speelde – ik heb wel eens handen teruggekeken inPokerTracker – dan zie je dat ik toen echt fundamentele fouten maakte. Despelers om je heen verbeteren omdat iedereen meer ervaring krijgt en spelersook beter opgeleid worden door sites als CardRunners, maar: je wordt zelf ookveel beter. Als ik twee-en-een-half jaar geleden zo speelde als nu, dan had iktoen meer geld verdiend, maar ik verdien nu niet minder dan toen.
Okee, dat hoor jeeigenlijk niet zo vaak. Veel spelers zeggen: ik ben beter geworden, detegenstanders zijn ook beter geworden, maar het grote verschil is dat de foutendie nu gemaakt worden meer zitten in te nitterig, te tight spel. Nog steedsexploiteerbaar, maar wel minder juicy.
Ja, dat klopt wel. Er zit in principe minder potentie in,dat is waar. Maar wat je nu ziet is dat spelers gaan switchen. Cashgames zijnnu niet meer zo nieuw, maar je ziet wel dat de online toernooien nu steedsgroter en duurder worden. En dat komt echt niet omdat het allemaal goeiespelers zijn, die daar bij komen.
Aanstaande maandag: het tweede deel van dit interview, waarin Julien ingaat op zijn afkeer van toernooien, zijn plannen in Las Vegas, de variantie in poker én Magic en natuurlijk die nu al legendarische Omaha-game in Amsterdam.
