Hallo Holland!
Tijdje niets van me laten horen, ik heb welveel gespeeld maar alleen de bekendere toernooien in Macau, Seoul, Zagred,Monaco, Kiev en Queenstown. Voor mij isdat niets nieuws. Ik was dan ook bijzonder verheugd toen ik een mailtje kreegover de Asia Poker Tour Cambodja, een nieuwe halte op de tour.
Cambodja? Wie gaat daar nu een pokertoernooi organiseren, dacht ik bij mezelf. Ik ben daar in de jaren negentig een paar keer naar toegegaan vanuit Thailand, maar ben er mee gestopt doordat ik merkte dat hetsteeds slechter ging met daar.
Er was in die tijd vrijwel nergens electra,iedereen had zijn eigen agrigaatje. De wegen waren allemaal stuk, zelf in dehoofdstad Phnom-Penh. Je moest zorgen dat je een hotel en goedeten had. Je wilt daar echt niet buiten blijven ‘s nachts en Cambodjaanseten was voor buitenlanders zonderreisverzekering niet aan te bevelen.
Om van de ene kroeg naar de andere te gaangingen we met de taxi omdat het niet veilig was om ‘s avonds over straat telopen. Bij aankomst in het casino werd iedereen eerst gefouilleerd, als je een pistoolbij je had moest je dat even afgeven aan de balie., geen grap!
Er was destijds ook een casinoboot, als de rebellen kwamen dan voer decasino boot doodleuk de haven uit. Bekenden van mij moesten toen zelfs een keermet een Thais militair vliegtuig terug vliegen, vanwege schietende rebellen.
Dit was natuurlijk al lang geleden maar waaromnu daar een pokertoernooi organiseren? En nog wel aan de Vietnamese grens. Ikdacht: ach, ik ga er gewoon heen uit nieuwsgierigheid, komt toch geen hond.
Phnom-Penh
Ik ben dus naar de Cambodjaanse hoofdstad gevlogen. Ik kendaar een Nederlander en een Australiër die met zijn tweeën een soort van studiefinancieringvoor arme Cambodjaanse studenten hebben opgezet. Ze laten arme studenten op hunkosten studeren en als ze afgestudeerd zijn dan moeten ze dat weer terugbetalen.
Ik vind het prachtig dat twee gasten dit zo hebben opgezet, geen grote organisatie maar gewoon twee doodgewonejongens die een verschil maken. Het project heet Chances4Cambodia. Ik was zoonder de indruk van dit project en heb meteen beloofd 50% van mijn APT Cambodiawinsten aan hun te geven en nu sponsor ik ook één student voor de komende vierjaar.
Ik heb de studenten ontmoet en was er vanonder de indruk. Het zijn allemaal slimmeriken die na hun studie makkelijk een baan vinden omdat elke werkgeverweet dat ze hun diploma echt verdiend hebben. Het komt namelijk veel voor datleraren worden omgekocht in Cambodja, maar daar hebben deze studenten het geld niet voor. Als je meer wilt weten over dit project kijk dan evenop www.chances4cambodia.org of op de Nederlandsesite: www.chances4all.info.
Na die serieuze zaken , ben ik nog wel metde twee filantropen op stap geweest in Phnom Phen, Het is geen Bangkok, maar ikheb het er goed naar mijn zin gehad.
De Cambodja Strip
De volgende dag zat ik dan ook met eenkater in de bus naar de Vietnamese grens. Halverwege moesten we een pontje op, meteenallemaal bedelaars er omheen. Tsja Phnom Phen is wel vooruit gegaan maar hetplatteland heeft nog een lange weg te gaan. Na vierenhalf uur reizen kwamen weeindelijk bij de Vietnamese grens aan. Ik zag de casino’s al liggen. Gewooneven stop zeggen en de chauffeur zet me af, hier doen ze niet zo moeilijk.
De casino’s hebben herkenbare namen zoals ‘Las Vegas Sun’, ‘Crown’ en ik zagook een ‘Winn’ hetzelfde logo en redelijk luxe allemaal, maar de straat, deweilanden en de krotten er omheen steken er maar raar bij af.
De Cambodja ‘Strip’
De lokale middenstand
Las Vegas Sun
Het Las Vegas Sun Casino was volgeboekt,dus belandde ik in het kot ernaast wat zich hotel noemt. Gelukkig kost het maar$10 per nacht en is er gratis WiFi. Ik had niet verwacht dat casinohotelvolgeboekt zou zijn, maar het blijkt dat er behoorlijk wat spelers op af zijngekomen. De APT heeft een goede naam en ik zie bekenden uit Korea en Thailand.Mijn Japanse vriend Koichi is ook van de partij.
Vooraf aan het hoofdtoernooi speelik nog een satellite, elf deelnemers en één ticket. Helaas zijn er niet zoveellokale spelers, ik herken bijna de helft van de spelers aan tafel. Jammer, wantik had natuurlijk op wat meer vis gehoopt. Ik ship het ticket, dus een lekkerbegin! Die eerste dag ben ik wel vroeg naar bed gegaan, doodmoe van dat reizen.De volgende morgen om 13.00 uur aan de bak!
Het Main Event
Ik zit aan tafel met maar twee bekende spellers en er zitten een paar Koreaanseidioten bij. Ik weet uit ervaring dat ze niet kunnen folden, bluffen heeft geenzin. Ik probeer veel potjes mee te gaan, hit niks, elke pocket limp ik mee. Ikweet dat als ik hit, ik ook afbetaald krijg. Dit gaat zo zeven levels door enheb echt moeite om mijn begin stack van 15k te behoudenl. Het is bovendien oersaai en de moed zakt me inde schoenen.
Level 8 mijn level. Eindelijk hit ik mijnset, ik hoef niks te doen. De Koreanen doen al het werk. Ze blijven maarbetten, ik blijf maar callen. Op de river gooit er een ook nog een fijne bluftegen aan. Koreaan aas-hoog, ik setje zevens. Dank u wel!
Ik sloot met een lekker gevoel de eerstedag af en pakte de lift naar de roofbar van het casinohotel. Ik was pas geledennog in Macau, waar ik een kamer had in het luxe Okura hotel in Macau. Deze barzou daar niet misstaan. Dikke loungestoelen, lekker eten en alle drank die daarbij hoort.
Ik kwam allemaal pokerbekenden tegen en het was gezellig als vanouds. Heel raarals je beseft dat je eigenlijk op de grens van Cambodja en Vietnam bent. Opstraat wemelt het van loslopende koeien en bedelaars. De lokale bevolkingverdiend een paar dollar per dag, maar toch staan er een stuk of twintigcasino’s.
De tweede speeldag verliep niet zoals gehoopt en ik strandde vijftien plaatsenvoor het geld. Desondanks was het een leuke ervaring. Het heeft ietsonwerkelijks om in een derdewereldland te pokeren.
Groeten,
Yves
