Begin maart reisde onze eigen Mark’Kracht Tonen’ Roovers met het Nederlands pokerzestal af naar Marokkovoor de Coupe des Nations. Exclusief voor PokerCity schreef Roovers eentweeluik over zijn belevenissen. Vandaag Deel 2 over het Main Event, de cashgames en het rund dat niet goed runde.
Deel 1 gemist? Lees hier ‘Krachttoer (1/2): Coupe des Nations, tactisch steekspel in Tanger >>>
Het Main Event
Hersteld van onze teleurstellende prestatie in het landentoernooi begonik de volgende dag met veel vertrouwen aan dag 1A het Main Event. Hetniveau was beduidend lager dan in Europa. Er werden allemaal enormepotten gespeeld met poephanden en verspreid door de zaal zatenschreeuwerige types die telkens zo trots als een pauw de meestdramatische blufs lieten zien. Ik vond het prachtig, maar wist amper teprofiteren. Ik overleefde als shortstack en werd op de tweedespeeldag al vroeg geveld door de legendarische Anas Tadini.
Voorafgaand aan mijn Marokkaanse avontuur had ik nog nooit van de besteman gehoord, maar in Tanger kon je (soms letterlijk) niet om hem heen.Anas is een grote stoere kerel die het nodig vindt om bij elke gewonnenpot allerlei oerkreten door de zaal te schreeuwen. Ik kan altijd wellachen om dat soort idioten, maar als je zojuist een dramatische beathebt gekregen van de beste man is het toch even slikken.
Mijn bustout was voor Marokkaanse begrippen nog redelijk standaard. Ikkreeg het met A
3
preflop all-in voor twaalf blinden tegen de Q4 van UTG opener Tadini. De beat die het Marokkaanse fenomeenuitdeelde aan collega Nederatleet Mathijs Jonkers was zelfs voorMarokkaanse begrippen vrij ziek. Jonkers 5-bet jamde namelijk 85 blindenmet A
K, Tadini legde ruim zestig blinden bij met 9 3 en hitteeen drietje.
Desondanks werd Tadini door zijn landgenoten geroemd als de beste spelervan Marokko en dat bewees hij tijdens het Tanger Poker Festival doorhet Main Event op zijn naam schrijven voor omgerekend zo’n €40.000,alweer zijn vijfde Main Event titel in Marokko.
Bloeden als een rund
Omdat we (lees: mijn vriendin) ook wat van destad wilden zien, gingen we het avontuur tegemoet (lees: ik werd meegesleept). Als wereldvreemde Brabander ben ik natuurlijk onwijs op mijnhoede (lees: doodsbang) wanneer ik mij op onbekend terrein begeef. In demedina word je bovendien constant aangesproken door mensen, veelalkinderen, die je willen helpen (lees: ze willen geld van je!) of jewillen rondleiden (lees: ze willen geld van je!) en ze zijn behoorlijkopdringerig (lees: ze willen geld van je!). Dat soort shit, daar moet ik niksvan hebben en aanvankelijk vond ik het moeilijk om te genieten van de stad, maar opvallend genoeg went het snel. Voor je hetweet negeer je die kinderen eenvoudig en staat letterlijk niets je meerin de weg.
De rand van de medina, het oude stadsdeel
Een overdekte markt
Een man die zijn schaap uit laat.
Nadat we heerlijk hadden gelunchtwas ik helemaal relaxed en klaar om opnieuw de confrontatie met mijnangsten aan te gaan. Terwijl we richting het moderne centrum liepenhoorden we muziek. Vrolijke muziek. We hoorden trommels en blazers, hetklonk als de lokale fanfare. Ik ben altijd te porren voor een feestje,dus gingen we een kijkje nemen. In een zijstraat van een grotewinkelstraat zagen we een groep dansende mensen. Er werd vrolijkgelachen en vaders hosten er op los met kinderen op hun schouders,keigezellig!
Omdat ik bang was dat het een familieaangelegenheid was ging ikvoorzichtig een kijkje nemen. Ik kwam dichterbij en zag dat de mensenergens om heen dansten. Ik dacht eerst dat het een stapel kleden ofzowas, maar het bleek een koe die op zijn rug lag. De poten van de koewaren vastgebonden en het dier was duidelijk in paniek. Het rund rundeduidelijk niet goed, want vervolgens kwam er een man met een groot mestevoorschijn. In een vloeiende beweging sneed de straatslager de keelvan de koe door en het bloed gutste over straat. Ik heb nog nooit zoveelbloed gezien. Het was “een culturele verrijking”, meende mijn vriendin.
Ondanks het bloederig tafereel ben ik blij dat we die dag veel van destad hebben gezien. Tanger is in een hoop opzichten een mooie stad metveel kleurrijke markten en fascinerende mensen. Je kunt er bovendienvoor weinig geld heel lekker eten en er is genoeg te doen. Ik zou alleenals tip mee willen geven: negeer de vrolijke muziek want ze vieren geencarnaval in Marokko.
De cashgames
Ik was natuurlijk niet naar Tanger gekomen om de toerist uit te hangen,er moest ook geld verdiend worden en aangezien dat in het Main Eventniet was gelukt heb ik elk vrij uurtje in de cashgames geïnvesteerd.
De cashgames zijn compleet anders dan in Nederland. Om te beginnenspelen ze in de lokale valuta: Marokkaanse Dirham. Tien Dirham staatmomenteel ongeveer gelijk aan 92 eurocent. Voor het gemak kun je dusdelen door tien en als je Marcel Vonk heet dan deel je door 10,8695652173913. De laagste limiet die wordt aangeboden in hetcasino in Tanger is 50/100 MAD, wat dus zo’n beetje gelijk staat aan€5/€10. Dat lijkt in eerste instantie natuurlijk vrij hoog, maar in depraktijk speelt het amper hoger dan de gemiddelde €2/€4 game in het HollandCasino. Dat komt met name door de lage minimale buy-in: 2000 MAD (€200).Er is geen maximale buy-in. Veel spelers kopen zich in voor hetminimale bedrag, dat zijn dus twintig big blinds. De gemiddeldeopeningsraise is hierdoor een stuk kleiner dan de gemiddeldeopeningsraise in het HC.
Naast 50/100 NLH (4% rake, geen cap) en100/200 NLH (3% rake, geen cap) draaide er ook veel 100/200 (five card)PLO (3% rake, geen cap). Het is toegestaan om te straddlen, er wordenvooral veel Mississipi straddlesgedaan. Ze spelen naast fiches ook met poker plaques en als je dievervolgens omwisselt krijg je enorme stapels geld omdat het hoogstebiljet slechts 200 MAD (<€20) is.
Het niveau van de spelers is behoorlijklaag in vergelijking met het niveau in Nederland. De shortstacks kochtenregelmatig een flopje voor hun halve stack met allerlei troephandjes enna de flop rommelden ze ook maar wat aan. Natuurlijk was er eenhandjevol regulars dat groter inkocht en beter speelde. Maar ook die spelers maakten af en toe toch wel grote fouten. De games draaiden tijdens detoernooiweek gemiddeld zo’n twintig uur per dag. Aan het begin van demiddag viel het vaak even stil maar ’s avonds en ’s nachts draaiden ervaak toch wel drie tot vijf tafels cashgame. Het casino heeft geensluitingstijden.
Demeeste spelers zijn Marokkaans, maar ook Spanjaarden, Fransen en Belgenkomen graag naar Tanger omdat er naast Arabisch en Berbers ook Frans enSpaans wordt gesproken. De dealers komen voornamelijk uit Roemenië enHongarije. Zij spreken alleen beperkt Engels en beperkt Frans. Geenenkele dealer of pokerbrush is Marokkaans dus je kunt je voorstellen datdie taalbarrière tot problemen leidt.
In de kinderschoenen
Het grootste nadeel is dat er op een ongepaste manier over het spel wordt gepraat. Spelers overleggen met elkaar en delen informatie, wat natuurlijk absoluut niet kan aan de pokertafel. Maar aangezien de dealers niet weten wat er gezegd wordt,kunnen ze er ook niet echt tegen optreden. De dealers hebben sowiesoweinig te zeggen en ze worden met weinig respect behandeld. Er wordtbijvoorbeeld constant out of turn gefold, gecalld of geraised, maar alsde dealers daar iets van zeggen krijgen ze een grote bek terug. Demeeste dealers zeggen er na een tijdje niets meer van. Als een spelereen pot verliest krijgt de dealer de volle laag.
Poker in Tanger staat nog in de kinderschoenen. De regels worden niet streng genoeg toegepast en er werken een aantal onbekwame mensen.Ik werd een paar keer het slachtoffer van die onbekwaamheid;bijvoorbeeld door slechte rulings, maar daar stond tegenover dat ik tottwee keer toe de pot won bij de showdown terwijl ik niet beste hand had.De eerste keer bevatte het bord nota bene vier klaveren, maarmijn opponent had niet door dat hij een flush had. De dealer zag hetniet en mijn vrijwel uitsluitend Marokkaanse tafelgenoten zeiden ookniets. Mijn Vlaamse buurman knipoogde naar me en zei “welkom inMarokko”. De tweede keer dat ik eigenlijk verloor werd mijn two pairgecounterfeit op de river, maar ook dat ging totaal onopgemerkt.
De sigarettenrook, het samenspel, de slechte rulings, de actions out of turnen het onbeschofte gedrag richting het vriendelijke personeel. Hetzouden allemaal redenen kunnen zijn om vooral geen cashgames meer tespelen in Tanger, maar om de een of andere manier was ik al die dingentelkens alweer lang vergeten op het moment dat ik terugliep naar mijnhotelkamer.
