Je zal maar schrijver voor PokerCity zijn. Wil je je middels je prachtige 7 op je VWO eindrapport als wiskundig genie presenteren, komt braceletwinnaar Marcel Vonk ineens om de hoek scheuren. Koketteren met je eloquente woordenschat dan? Meet Rolf Slotboom. En kies je er tot slot voor een luchtige tegenhanger van dit illustere duo te worden is daar Nico Zeiksnor met Mosterd na de Malta. Right. Vijf seconden nadat hij in blote bast op de tonen van Baz Luhrmann over zonnebrandcrème begint voel je je als Mario Balotelli die een hesje probeert aan te doen: lullig en wanhopig tegelijk.
Dan maar een beschrijving van mijn leven als broodkaarter. Alhoewel de titel een ietwat negatieve connotatie heeft dekt het de lading volledig. Er moet immers brood op de plank komen, wat middels een potje kaarten gebeurt. Waar de Frank op de Woerds van deze wereld het leven van een pokerspeler graag romantiseren, moet ik de lezer helaas teleurstellen. Er wordt niet elke dag sushi gegeten, er bevinden zich niet twee losbandige blondines in mijn jacuzzi en nee, er staat geen Ferrari voor de deur. Wel wordt via hoofdzakelijk online poker getracht de huur bijeen te sappelen en reis ik, om het leuk te houden, af en toe de wereld over om een potje live te kaarten.
Op PokerCity wil ik op luchtige wijze schrijven over mijn bestaan als midstakes pokerspeler. Verwacht geromantiseerde tripreports, belevenissen in online sessies, belachelijke blufs en subtiele toespelingen op de actualiteit. Verwacht in een zeldzaam intelligent moment inzichten over varianten als Rush Poker en mixed games. Verwacht flamboyant taalgebruik en slechte woordgrappen. Verwacht ook iemand die realistisch is en zichzelf niet de nieuwe Tobias Peters Phil Ivey vindt omdat hij een keertje goed runde. Al met al worden dit de verhalen van Kale!
Concord Card Casino
Waar tout pokerend Nederland zich op het zonovergoten Malta aan de stack van Marion Adriaans zit te vergapen, zoeken vaste metgezel Purrel (type “rustig aan, net wakker”) en ik als echte broodkaarters de regen van Wenen op om mee te doen aan het Spring Poker Festival in het Concord Card Casino (CCC). Het casino heeft een geschiedenis: het vormde de bakermat van de carrière van onze onvolprezen Rolf, die hier als dealer voor het eerst zag dat de spelers aan zijn tafel er eigenlijk geen hout van snapten.Het CCC is een intiem aanvoelende cardroom in het lichtelijk vervallen 11e district van Wenen. Het geheel heeft een wat schmutzige uitstraling, niet in de laatste plaats door de prominent vertegenwoordige buurman Goldentime, waarbij inderdaad royale bedragen afgetikt worden om desbetreffende tijden te beleven. De details laten we maar even in het midden.
Toch heeft het CCC een speciaal plekje in mijn hart. Ondanks de ietwat vergane glorie staat de Pünktlichkeit hoog in het vaandel en heeft het alles dat je in een cardroom wil zien: 24 uur per dag open, uiterst competente dealers en managers, een filmster als pitboss (hij speelde de dealer in James Bond’s Casino Royale), een vaste groep geplamuurde serveersters die in Rolfs hoogtijdagen al 18-urige werkdagen draaiden, genoeg tafels en ruimte en doorgaans prima actie. Een gemütlich kaartclubje dus.
Spring Poker Festival
In het verleden vormde het Spring Poker Festival het jaarlijkse hoogtepunt van het CCC, waar grove cashgames welig tierden en menig bekende speler gespot werd. Door de overvolle toernooikalender en het goedkoper geworden Main Event is het dit keer een stuk rustiger. Ook zijn er geen Nederlanders, wat met het huidige belastingregime logischerwijs een toenemende trend is. Zelfs Rein fucking Zijda ontbreekt! En dat terwijl, na de dood en de belastingen, het meespelen van Rein Zijda in Wenen altijd een van die fijne zekerheken in het leven was…
Zonder Rein moeten Purrel en ik de trots van ons vaderland hooghouden. Waar Purrel in de cashgames succesvol is, scoor ik mijn eerste Oostenrijkse vlaggetje door achtste te worden in het €300 6-max toernooi. Een welkome opmaat naar het hoogtepunt van de week: de €500 8-game. Ik speel naast mijn reguliere games al een tijdje 10-game op Full Tilt Poker en wil dit graag eens in een live setting meemaken, met het oog op een mogelijke week mixed games tijdens de WSOP in juni. En niet zonder succes, want na liefst 10 uur kaarten is ook het tweede vlaggetje en de trofee binnen na een deal heads-up. Wieee!
Zelfbewust
De dag na mijn overwinning besluit ik het Main Event te laten schieten, wat achteraf een verstandige beslissing is. De hele week waren de deelnemersvelden al vrij klein en relatief zwaar bezet en het Main Event blijkt niet anders. Bovendien maakt de huidige belastingsituatie in Nederland het niet rendabel om dit soort toernooien lukraak erbij te knallen.
In de cashgames zijn wel genoeg zwakke spelers, maar ook anno 2011 weten zij steeds vaker hoe laat het is. In Wenen breken in ieder geval tot twee keer toe mijn tafels op (of, zoals de pitboss ter plaatse dat zo mooi kan zeggen: “tisch kaput!“) omdat de vissen niet shorthanded willen spelen en niet constant geïsoleerd willen worden. Mede gezien de geringe belangstelling voor de toernooiserie rijst de vraag of de zelfbewustheid van de hobbyspelers een trend in pokerland gaat worden. Uiteindelijk blijven broodspelers afhankelijk van de influx van de zalmpies. Een wijs man zei ooit: als Rein Zijda niet naar Wenen komt moet je je zorgen gaan maken.
Razend onzeker over mijn toekomst schrijf ik mij de maandag erop in voor de wekelijkse €50 rebuy in Holland Casino Utrecht. Met klamme handjes schuif ik aan, benieuwd hoe vaak hier met perfect gebalanceerde ranges ge4bet wordt. Het besef dat ik niet meer rustig een flopje kan kijken bezorgt kippenvel. Bibberend bereid ik mij voor op dubbele floats, driedubbele barrels en zieke overbets.
De eerste hand limpen er zeven man.
De toekomst is zo gek nog niet.
– KaleGozer –
